Onwetend verwend

Door Nellekekeizer gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Hij heeft het nooit geweten.

Dat ik in de keuken stond. Dat ik door het open raam mee kreeg wat er gebeurde. Hij heeft nooit geweten. Dat ik hem terug naar de voordeur zag lopen. Zijn tengere lijfje, de afhangende schoudertjes, de droeve ogen onder zijn blonde bloempotkapsel. Zeven jaar. Compleet verloren.

 

Kort daarvoor thuisgebracht door zijn vader. Een weekend bij pappa geweest. Omgangsregeling in werking. Afscheid was al genomen. Ineens rent hij nog achter zijn vader aan. Al bijna bij de parkeerplaats.

“Pappa”, “ we moeten nog Moederdag cadeautjes kopen.”

 

Ik heb de exacte woorden niet gehoord. De strekking ervan wel meegekregen. Pappa had daar dit jaar even geen zin in.

 

In de blauwe ogen van mijn Zoon zie ik de wanhoop. De paniek. Hij heeft geen geld. Hij kan nog niet alleen naar het centrum. Hij moet de boodschap aan zijn zus gaan brengen. Hij komt niet binnen, loopt rechtstreeks de trap op naar boven. Naar Zus, die wel ouder maar niet minder machteloos is nu. Wat kunnen dingen zeer doen. Bij hen. Bij mij.

 

Ik wil hem vertellen dat zij mijn cadeau zijn. Ik wil hem vertellen dat moeder Zijn, een cadeau in zichzelf is. Ik wil hem vertellen dat ik niks niks niks nodig heb. Dat zij er zijn. Is echt genoeg.

Maar dat vertel ik hem niet. Hij is pas zeven. Hij wil aan mij deze tranen niet laten zien. Hij wil doen alsof er niets aan de hand is. Hij wil gewoon cadeautjes kunnen geven. Want dat wil je. Met zeven.

 

Dus ik doe wat je doet, als je zelf ergens ook een kind bent. Ik bel mijn moeder. We voelen ons verbonden. Verbonden in onze wens om tranen weg te vegen, een lach te toveren, zware last van kleine schoudertjes te halen. Samen Moeder. En hoewel ik ze leer dat het niet goed is. Liegen we vervolgens de hele boel bij elkaar.

 

Zij past een middag op de kinderen. Mamma heeft zogenaamd wat te doen. Noodsituatie. Op het werk. Sorry. Een spontaan door oma gestelde vraag. Voor de neus weg.

“ Hebben jullie al Moederdagcadeautjes gekocht?” Nee. “Is het een idee als wij dat nu dan gaan doen?” Geen nee. Uiteraard.

 

Ik ben gruwelijk verwend door ongelofelijk blije kinderen. Prachtig verpakte cadeautjes. Nog nooit zoveel linten bij elkaar gezien. Mijn moeder kan over de top gaan. En er zal wat compensatiedrang bij gezeten hebben. Vast. Er zijn aardbijtjes voor op mijn beschuitje. Bloemetjes voor op het dienblad. Zelf geplukt. Want dat is toch het leukst. Koffie op bed. Ook zelf gezet. “En al geroerd hoor mamma.”

 

Met zijn drieën op het grote bed. Is het meer dan ooit Moederdag. Het zijn niet de cadeautjes. Natuurlijk niet. Het zijn de rechte schoudertjes. De stralende ogen. De samenzwering bij het cadeautjes verstoppen, onze pyjama's en duffe koppen. En hoewel ze er niet bij was. Tussen cadeaupapier en beschuitkruimels. Zit ook mijn eigen moeder. Gewoon bij ons op bed.

 

Hij heeft nooit geweten. Hoe verwend we eigenlijk alle drie waren.

 

Hallo Leven

 

Ik ga nog even

 

Nagenieten

 

Van het cadeau dat je me hebt gegeven

 

Moederdag

11/05/2018 15:20

Reacties (15) 

15/05/2018 20:08
14/05/2018 13:07
Goh...........
14/05/2018 13:41
K weet het
14/05/2018 13:07
14/05/2018 13:07
13/05/2018 13:36
Dat heb je op de juiste toon prima aan het lezende publiek getoond. De emoties spatten er van af...
14/05/2018 13:41
Hey dank je wel Leonardo! Dat is leuk om te horen!
12/05/2018 20:17
Moeder zijn is een prachtig geschenk en je kinderen bij je hebben en ze gelukkig zien is zo waardevol
1
14/05/2018 13:40
Ja he Mereltje, het is het leukste wat ik ooit heb gedaan, kinderen krijgen en op zien groeien.
1
12/05/2018 12:50
heel mooi en zo herkenbaar.
14/05/2018 13:39
Dank je wel Mangwa, ik heb het met liefde geschreven.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert