Een zonnige zondag in een bevrijde, bloeiende tuin.

Door Zevenblad gepubliceerd in Huis en tuin

Mijn schoonmoeder (ze leeft al lang niet meer) kon ondanks alle ellende zo mooi over de oorlog vertellen. Over het laatste pakje koffie dat ze al die jaren speciaal voor de dag van de bevrijding bewaard had, en hoe heerlijk die smaakte na bijna 4 jaar namaakkoffie uit gebrande gerstekorrels. Mijn schoonouders hadden gelukkig een grote tuin: dat heeft hen geholpen om in elk geval voor voldoende groente en fruit te zorgen. Niet slechts voor eigen gebruik: ze deelde ook zoveel mogelijk vitamientjes aan onderduikers uit.

Mijn schoonvader was al in 1943 naar een werkkamp in Duitsland afgevoerd en er kwamen slechts sporadisch brieven door: het was een angstige tijd. Maar schoonma heeft het inderdaad twee keer klaargespeeld om op de fiets naar Duitsland te rijden, naar het werkkamp waar mijn schoonvader gevangengehouden werd. Dat was niet zo ver van de grens, ongeveer 50 km. Daar zwaaiden ze dan naar elkaar als hij, onder strenge bewaking, op het veld werkte.

Op 8 mei 1945, toen de bewakers op de vlucht sloegen voor de naderende Canadezen, reed ze er voor de derde keer naar toe - deze keer om hem op te halen. Hij had op dat moment een ontstoken voet en kon niet lopen. Dus heeft ze hem achter op haar oude opoefiets het hele stuk naar huis gereden.

Aan dit soort dingen denk ik als hier het zenegroen bloeit. Schoonma was namelijk verslaafd  aan seneblad, dat zij als middel tegen constipatie gebruikte: en dat dagelijks. Die twee planten hebben niets met elkaar te maken (het laxeermiddel is afkomstig van de sennaplant: een geel bloeiende vlinderbloemige).  Toen zij in de jaren '80 van de vorige eeuw overleed erfde ik een bus met 'senepeulen'. Die staat hier nog steeds in de kast, na al die jaren, maar ik heb geen last van verstopping.

Dit is dus het kruipende zenegroen: zo mooi paarsblauw dat ik de tuinman verboden heb er overheen te maaien zolang het bloeit.

3a83e5780166a213298b593d5b03362d_medium.a1d0de3f3ba64dbc716aa38bedbffd19_medium.

Paarsblauw zijn ook de seringen: je ruikt ze méér dan dat je ze ziet. Meters hoog zijn de struiken, en verborgen achter hele wallen bloeiende laurierkers en andere struiken. Dichterbij komen kan ik niet, want er zitten overal vogelnestjes nu. Dan moet u maar genoegen nemen met een impressie uit de verte.

1ae374277be67ab53e7f42a81fdc34de_medium.

d67009179874e0bb586f599ecb7a9c18_medium.

dea01e5cebb4263405187411ef3cc5be_medium.

Er zitten ook vogelnestjes in de berberis, ook wel zuurbes genoemd. Vol met stekels, maar ze bloeien prachtig. De struiken zijn wel 3 m hoog, en geen roofdier dat er bij kan.

9d7869f9195818e1ac2618913205dad6_medium.5e8ecaa628abb404d129523f9431a6d4_medium.

Hoe deze witte schoonheid heet weet ik niet eens: die is lang voor mijn tijd geplant, en niemand heeft mij ooit kunnen vertellen wat het is. Het is in elk geval geen jasmijn, het lijkt eerder op een apart soort prunus:

a9444828b7caf271d9319f480984d279_medium.e84a49e3bc7e51fadceb7d5c7928a93f_medium.

Wat ik ook niet weet is welk pervers beest gaatjes in de (giftige!) bladeren van de klimop vreet: wie heeft er een idee? Snuitkevers soms? Gelukkig is het beperkt tot enkele plaatsen in de schaduw, anders valt er hier nog heel wat te vreten:

304351431cbc6dfe09b49ad68fac0078_medium.

Er zitten ook vogelnestjes in de dichte rimboe die de Acebia quinata (schijnaugurk) maakt: een onverwoestbare klimmer die overal doorheen groeit. Hij bloeit nu met prachtige donkerpaarse bloemen:

4df658732416988123723d2d6911946e_medium.e6aabeb5367f9324fff51f2281abdd30_medium.

De eerste vijgen beginnen ook al weer te groeien:

ea9df50531facdf6e9ce3be90103616e_medium.

En tot slot, omdat ze zo mooi zijn:

3a7c840c773030f6acd2a15fd220e552_medium.

Nu weer naar binnen, voor een kopje échte koffie. De Costa Rica Tarrazu, 100 % Arabica, mijn huismerk. Die drink ik vandaag op mijn schoonma, dat taaie wijf dat bij nacht en ontij de grens over fietste om haar man in het kamp even toe te zwaaien, midden in de oorlog. Ik had dat ook gedaan, denk ik.

06/05/2018 15:55

Reacties (11) 

1
07/05/2018 18:58
prachtig verhaal en foto's
1
07/05/2018 09:30
Sterk verhaal over en van een sterke schoonmoeder. Als kind kon ik ook uren luisteren naar de oorlogsverhalen verteld door grootouders...

De witte schoonheid heb ik even door Google Images gehaald en die vertelt me dat het 'evergreen rose' is. (of dat klopt weet ik natuurlijk niet)

Prachtige kleurrijke foto's - mooi hoe bepaalde geuren of kleuren onze herinneringen weer doen opbloeien.
1
07/05/2018 10:42
Nee, het is geen roos. De struik heeft een ander soort blad, geen stekels en wordt in de winter ook kaal. Bovendien bloeit hij ook veel te vroeg voor een roos. De bloemen lijken er wel heel veel op, maar de vruchten lijken in de verste verte niet op rozebottels. Ik heb elders in de tuin een sempervirens, die bloeit in trossen - maar pas in juni.
Het is natuurlijk een hybride, maar dan eerder iets tussen kers, pruim of een andere vroege bloeier in.
Misschien vind ik hem wel een keer.
In elk geval bedankt voor het helpen zoeken!
Mijn schoonmoeder? Dat was nu écht Holland...
1
07/05/2018 18:28
Ik heb hem gevonden. Het is de 'Parelstruik' (exochorda).
https://appeltern.nl/nl/tuinadvies/plantenencyclopedie/exochorda_x_macrantha_the_bride_-_parelstruik

Hij is inderdaad verre familie van de roos.
Dat weten we dan ook weer...
1
07/05/2018 08:14
Een bijzondere en sterke vrouw was die schoonmoeder van je, vind ik. Mooie plaatjes van een volle tuin in lentepracht.
1
07/05/2018 01:36
Graag gelezen en natuurlijk bekeken. Schitterende foto's!
1
07/05/2018 00:49
Prachtige foto's. Het is heerlijk om al dat groen en die bloeiende heesters en planten om je heen te koesteren. Het geeft een vrij gevoel. Althans zo ervaren wij dit in Frankrijk als we door onze groene en bloeiende wildernis lopen.
1
06/05/2018 21:56
Zie het zo voor me, die fietstochten van je schoonma - niet teveel denken wikken en wegen, maar gewoon doen!
Het wordt steeds mooier in de natuur, zenegroen is inderdaad prachtig (vind ook het blad mooi). Die witte struik kan ik ook niet thuisbrengen, wellicht dat Rob het weet.
1
06/05/2018 19:13
Mooi verhaal, van je schoonmoeder.
Ik denk rond Bevrijdingsdag regelmatig aan mijn oma. Niet geïnterneerd omdat ze half Indonesisch was (de Japanners konden dan wel bezig blijven), later een soort van huisarrest op een landgoed waar ze regelmatig, bewapend met slechts een fakkel, rovende panters moest verjagen die het op de kippen hadden voorzien. Een toen nog tenger vrouwtje van nog geen 1.60 meter die roofdieren verjoeg - met succes! - die in staat zijn een volwassen vent van 2.00 meter de strot af te bijten.

En dan denk ik automatisch aan de vele vrouwen die ik ken die...
1
06/05/2018 19:51
Ja, al die vrouwen die bang zijn voor alle mogelijke ongevaarlijke dieren...dat komt natuurlijk doordat ze niet met al dat beestenspul opgegroeid zijn.
Waarom zijn er zoveel mensen met allergieën? De reden is dezelfde volgens mij, maar dan vooral waar het planten en vuil betreft.
Waarom zijn er zoveel mensen die overspannen raken? Omdat ze niet meer gewend zijn om zich ergens doorheen te bijten.
De mensheid in de geciviliseerde landen kan steeds minder hebben, omdat de natuurlijke selectie niet meer werkt. Wij worden wel steeds ouder, maar ook krakkemikkiger.
Gewoon pu...
1
06/05/2018 20:09
Maf mensch! :P Het schijnen juist Neanderthaler-genen te zijn die velen vatbaar maken voor depressies. De gemiddelde Europeaan heeft ongeveer 8-9% Neanderthalergenen, schijnt het. Omdat ik ook Aziatisch bloed heb, zal ik misschien wel een scheut Denisova-genen als bonus hebben. Dan maar niet een raszuivere Homo sapiens sapiens. :P
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert