Carthaginem esse delendam

Door Edwin Bruinooge gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Geschreven als 'strafwerkopdracht' op Plazilla. Dit was de opdracht: “een verhaal over tijdreizen in minimaal 400 woorden.”

 

Gevangene van de tijd

 

7625dd62f2374337324835a23eaaa1a6_1407775

Ze komen. Niets kan dit simpele feit nog stoppen. Ik zie de spanning op de vermagerde gezichten om me heen. De onverzettelijkheid van de mannen, die zich opmaken om voor de allerlaatste keer het gevecht aan te gaan tot de dood volgt, hun angst, hun gelatenheid en het accepteren van het onvermijdelijke. Ik zie vrouwen wenen en hoor hun gejammer van pure wanhoop. Want zij weten als geen ander dat het normaal is dat een stad op twee manieren “genomen” wordt. Een jong meisje van nog geen zestien jaar zakt door haar knieën. Ze ziet haar ergste nachtmerrie waarheid worden en lijkt nu al te voelen hoe zij straks van overwinnaar op overwinnaar zal worden doorgegeven als oorlogsbuit voor hun plezier. Later zal ze in ketenen worden afgevoerd. De rest van haar leven zal ze als slavin slijten. Ze heft haar handen omhoog en prevelt een gebed tot Tanit of Baäl. Haar betraande ogen zijn hol, haar wangen ingevallen na zoveel maanden voedselgebrek. Haar zwarte krullen hangen onverzorgd en lusteloos langs haar gezicht, dat zo mooi zou kunnen zijn als alles anders was. Even kruisen onze blikken en zie ik haar onuitgesproken smeekbede. Ik zou het kunnen doen, haar als een dochter meenemen en redden van haar noodlot. Maar ik durf het niet. De consequenties zijn niet te overzien.

28727fc1604ae666f9f0c739368430c3_1407775

Ik hoor al dagen het schreeuwen van de moordende soldaten, ver beneden, in de straten van de oude stad. De klank van metaal op metaal, de kreten van stervenden en gewonden. Het zinloze uitmoorden van een volk dat zich niet meer kan verdedigen. De twee havens staan in lichterlaaie, de Agora is één grote vlammenzee. En nu komen ze, via de straten en de daken van de gebouwen. Een aanzwellende en allesverwoestende wind uit het noorden verovert langzaam de grote heuvel waar wij, op de Byrsa, ons verschansen in de tempel van Echneon. Wij durven onze bevelhebber niet aan te kijken. We weten het, zonder er een woord over te wisselen. Hasdrubal is gebroken. Al zijn hoop is vervlogen. Ik ben de enige die weet dat hij zich over een paar uur heimelijk zal overgeven. Ik ben de enige die weet dat zijn echtgenote hem hierom gaat minachten. Ze zal haar kinderen doden en zichzelf in het vuur werpen. Misschien zou ik het kunnen voorkomen, maar ook die consequenties durf ik niet te aanvaarden.

72d4118531e4f7939330a84839b7f8f0_1407775

Hannibal Barca

Onopvallend sluip ik weg uit de menigte. Door mijn tranen heen krijg ik een visioen hoe deze stad ooit was. Mijn parel aan de Middellandse Zee, een van de mooiste en bloeiendste handelscentra ooit door mensenhanden gebouwd. Vorige week zag ik het nog, de uitzinnig feestende menigte die te horen had gekregen hoe hun grootste held de vijand verpletterend verslagen had, bij Cannae. Nu vijfenzestig jaar geleden. Ik stond tussen hen en deelde in hun vreugde. Een week daarvoor stond ik naast hem, toen hij zijn goden dankte voor zijn overwinning. Ik was bij hem toen hij maanden eerder met zijn olifanten de Alpen overstak, geteisterd door zware sneeuwstormen. Ik stond hem bij toen hij even door wanhoop overmand werd bij de aanblik van de zware tol die hij van zijn manschappen eiste. Ik heb het gezien, toen hij de beslissing nam om Rome toch niet aan te vallen. Ik had hem kunnen overhalen, maar dat zou de wereldgeschiedenis volledig op zijn kop hebben gezet. Mijn geschiedenis. De gevolgen zouden desastreus zijn geweest. Ik wist altijd hoe dit verhaal moest eindigen. Hannibal Barca zou momenten van glorie kennen, zijn Romeinse tegenstanders nog voor jaren vrees inboezemen, maar uiteindelijk zou alles tevergeefs zijn. Want nu, vijfenzestig jaar later, is het zo ver. Rome’s grootste rivaal Carthago zal vernietigd worden. De bevolking uitgemoord, afgevoerd in slavernij, de akkers met zout bestrooid en een honderden jaren oude beschaving met al haar kennis en ervaring voorgoed van de wereld geveegd. 

7de261f38cd9ab4c9211cd4c84fc4fe1_1407775

Het was een van mijn eerste plannen, vlak nadat we uitgevonden hadden dat het inderdaad mogelijk is door de tijd te reizen. De klassieke wereld heeft me altijd geïnteresseerd. Het frustreerde me dat we nog zoveel literatuur en geschriften uit die tijd hadden, maar vrijwel allemaal in fragmenten. Ik zou het doen, de verloren klassieken opsporen in hun eigen tijd, vastleggen en doorsturen naar mijn heden. Ik zou geschiedkundigen nog voor eeuwen werk bezorgen. Ik heb het gedaan. Honderden papyrusrollen uit de bibliotheek van Alexandrië kopieerde ik, vlak voor de brand in de tijd van Cleopatra en drie eeuwen later, vlak voordat fanatieke christenen de kennis van eeuwen in de as legden, in een vlaag van godsdienstwaanzin. Daarna vatte ik het plan op om hier te gaan kijken, in die beschaving die eeuwenlang de zeëen beheerste maar waar zo weinig over bekend is.

ed405f470932eef5128fcd6611f90181_1407775

Ik ben me altijd bewust geweest van de gevaren van tijdreizen. Als je terugreist in de tijd en je verandert een cruciaal moment in de geschiedenis, verander je dan tegelijkertijd alles wat daar het gevolg van is? Misschien zelfs je eigen bestaan? Niemand wist daar het antwoord op en we besloten dat we het risico niet mochten nemen. Ik mocht hoogstens als toeschouwer teruggaan, maar moest de geschiedenis zoals ik die kende op zijn beloop laten. Ik mocht de kennis van eeuwen geleden terughalen naar het heden, omdat de toekomst nog ongeschreven is. Daar moest het bij blijven. Ik mocht me temidden van hen bewegen, zolang ik afstand hield. Ik was er van overtuigd dat ik dit aan zou kunnen.

56084c92f0fc63d970b70dab08d51380_1407775

Ik was verbijsterd toen ik aan den lijve ondervond dat er nog een andere tijdparadox bestaat, een die niemand ooit had voorzien. Ik verouder niet, als ik in het verleden ben. Maar keer ik terug naar mijn eigen heden, dan halen de jaren me in. Terugkeren naar mijn eigen tijd om daar verder te leven is in feite zelfmoord. Fysiek kan ik dit eeuwen volhouden, van beschaving naar beschaving reizen en op elke plek een bestaan opbouwen. Totdat mijn “onsterfelijkheid” begint op te vallen en ik dus wel moet verdwijnen. Helaas voor mij ben ik als mens niet in staat alleen maar als toeschouwer te leven. Mentaal hou ik dit niet vol, maar heb geen keuze. Ik ben een gevangene van de tijd. Ongewild verloor ik mijn hart aan een stad, een volk waarvan ik vanaf het begin al wist dat ze verdoemd waren. Ik zag haar toen ze gesticht werd, ik zag haar groeien en floreren, ik beleefde haar hoogtepunt. En nu zal ik haar zien sterven. Tweehonderd jaar geleden trouwde ik hier. Ik heb vele gelukkige jaren gekend. Ik heb geen idee hoeveel nazaten ik heb rondlopen en hoeveel van hen morgen nog leven. Ik heb de kennis en de macht om hun lot te veranderen, maar kan de verantwoordelijkheid voor de gevolgen niet nemen. Mijn macht maakt me machteloos.

7bbb7eaad576f70be8ba1728dfd04465_1407775

Ik sta buiten en voel de nachtbries in mijn gezicht. Ik werp een laatste blik op mijn stad, mijn leven dat nu in vlammen dreigt op te gaan. Ik kan er niks aan veranderen. De geschiedenis moet zijn beloop hebben. In mijn eigen tijd herinneren alleen ruïnes aan de kust van Tunesië aan de glorie die ik met eigen ogen gezien en geleefd heb. Ik zie dat het jonge meisje me gevolgd is. Haar wanhopige ogen kijken me nog een laatste keer aan. Ik voel herkenning. Zij zou een van mijn nazaten kunnen zijn. Ook zij is een gevangene van haar tijd. Ze maakt haar keuze, uit haar gewaad neemt ze een dolk en doorsteekt haar hart en laat zich van de heuvel in de vlammen vallen. Ik sluit mijn ogen, prevel een afscheidsgebed tot welke god dan ook en vertrek. Ik zal hier nooit meer terugkeren. Carthaginem esse delendam. Carthago moest verwoest worden. Opdat mijn eigen tijd mogelijk wordt. Maar wat nou precies mijn eigen tijd is, ik weet het niet meer.

23/04/2018 19:28
Wil jij ook artikelen publiceren op Tallsay.com?

Tallsay is een leuke en makkelijke manier om verhalen, artikelen en recepten te publiceren. Publiceer vandaag nog jouw eerste artikel!

Aanmelden Over ons

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert