Met gebroken voet terug uit Thailand. Blij met reisverzekering met zorgkosten internationaal.

Door Lucifall gepubliceerd in Reizen en vakantie

Tja, daar zit je dan. Met het poot omhoog. Een rolstoel en een trippelstoel in mijn voor de vakantie gecreëerde Zen-woonkamer. De Feng Shui is mijn woning dan wel uitgejaagd door de uitstraling van die extreem grote hulpmiddelen, maar jee wat zijn die dingen handig!

De rek is er even uit

We hadden al 18 geweldige dagen achter de rug toen we met Guung en Andrew op Ko Samet (Nandan pier) op de speedferry naar Ban Phe stapten. We zijn die middag naar de lokale markt geweest, uit eten en hebben een afzakkertje gehaald in de lokale Angelplace. :-)

De markt was een ervaring op zich, die kroeg overigens ook.
Eindelijk kregen we uitgebreide uitleg wat al die heerlijkheden op de markt nu eigenlijk zijn!

Na een topdag moeten we ons haasten voor de laatste (langzame) boot. De drie konden me niet overhalen een speedboot te nemen. De speedboten bij Samet gaan mij veel te hard en kennen veelal (jonge) kapiteins die er behagen in scheppen dat je het uitschreeuwt van de angst als ze bewust de golven insteken van de grotere boten en de boot keer op keer gelanceerd wordt. Luus zat de heenreis dit keer dus weer met haar ogen dicht..Bovendien was ik bij aankomst vorige week ook nog eens gevallen bij het uitstappen in de branding van Ao Phai.

'Bad Karma' om de speedboot te nemen zei ik nog....

'Just tell them you live on the island. Don't buy a ticket' zei Guung.

We hadden ons niet hoeven te haasten. Het was een drukte van belang bij de boot. Er stond een wagen vol vis die in bakken werd overgegooid en dan naar het schip gedragen werd om daar in tonnen water werd gekieperd. Op de benedenverdieping van de boot stond het vol met vis met hier en daar een bankje..

De kapitein stond een biertje te doen op de kade en een sigaretje te roken. Hij nam er overduidelijk de tijd voor. Haast is iets voor Farang. Een kaartje bleek inderdaad niet nodig. Niemand vroeg erom op de local boat.

De kapitein gooit zijn peuk in het water, loopt naar de boot, klimt in de stuurhut en laat de scheepshoorn loeien.
Tijd om de boot op te gaan die een half uur later dan gepland vertrekt.

We besluiten op het bovendek te gaan zitten waar een wankel trappetje naar toe leidde.
Het is inmiddels donker geworden en zachtjes zoeven we door de golven van de Thaise golf in drie kwartier terug naar Koh Samet. Op het schip komen we een gitarist Ee tegen waar we in september nog uit volle borst hadden zitten meezingen. We spraken af later naar zijn optreden te komen. Helemaal leuk! Zin an, want Ee is de eerste Thai die wij zijn tegen gekomen die accentloos Engels zing, de r kan laten rollen en daar had ik best wel even zin in na een paar weken karaoke met Engels van de warme Thaise grond :-)

De boot komt aan op de Nandan pier. Luus is natuurlijk helemaal slim... Laat al die mensen met volle bepakking maar even voorgaan en eerst even de kunst van het uitstappen bekijken.
Safety for all. Met gefronste wenkbrauwen zag ik hoe de mensen het bovendek verlieten.

Het schip ligt vast aan een touw maar wiegde vrolijk heen en weer. Een aantal mensen hingen over de boot en hielden de kade vast om de swing er een beetje uit te krijgen.
Ee bekeek de boel, was slim en liep richting het trappetje.
Slim als ik was checkte ik de boel uit om te zien hoe ze van de benedenverdieping uitstapten.. Bungelend aan de kade trokken mensen zich omhoog de pier op...Tussen wal en schip met een wiegend bootje.. Mmmm, ook niet echt een optie.

Het leek best simpel van het bovendek af te komen. Op een soort van dukdalf op de pier staat een Thai manneke die een ieder een handje geeft zodat ze de dukdalf op kunnen klimmen. Vervolgens een sprong naar beneden daarachter en klaar!
Met wat gedoe beklim ik de dukdalf. Ik kreeg een handje van het Thaise manneke. Eenmaal op de paal duwde hij me door... Spring Luus!
Soepeltjes sprong ik ook nog omhoog en landde keurig netjes op 2 platte voetjes bekleed met flipflofs op de betonnen kade. Een pijnscheut van hier tot Bangkok in mijn rechtervoet was het gevolg en ik ging dan ook gelijk op de straat zitten. Shit, dit is een behoorlijke verzwikte enkel... Op de voet staan was direct onmogelijk. Roy rende gelijk naar de 7/11 voor een pak ijs en Guung en Andrew voor een taxi. De taxi ingetild en naar Bilboo's waar een icepack uit de vriezer werd gehaald en het ijs in een handdoek gewikkeld. Een paar kussens eronder en been omhoog.

Andrew ging naar de locale kliniek en kwam terug met een kruk. De laatste van het eiland, enne, helemaal gratis te gebruiken.
De kruk was alleen wel wat afgeleefd. De dop aan de onderkant ontbrak bijvoorbeeld. Doodeng op de straat en de tegels in bijvoorbeeld Bilboo's. Want tja, ze moest naar de toilet, moet kunnen met kruk toch.. Nou niet met die kruk dus want die gleed direct weg..

Een paar uur later gaan we met zijn vieren de taxi in naar het hotel. Een rit naar en door de hel. Om de paar meter zitten er hobbels in de weg. Iedere beweging ging door merg en been. Ik heb het uitgegild van de pijn.

Die nacht niet geslapen en de nacht door met het icepack erop. De volgende morgen een dikke en blauwe en kloppende voet. Roy naar de receptie om te vragen of er een dokter kon komen. Dat kon niet, we moesten zelf naar het dorp was de boodschap.
Tijd om de kont in de kribben te gooien dus....

'Hallo, No way! Echt niet nog een keer zo'n ritje!
Luus gaat vandaag met poot omhoog en in de weer met coldpackjes om de zwelling in te dammen.'

Roy op de scooter naar het dorp naar de Internationale kliniek. De techniek staat voor niets. Luus was er dan wel niet bij. Een aantal foto's van de voet op de mobiel weer wel.
Hij kreeg rekverband, een extra coldpack, een hittezalf met diclofenac, pijnstillers, spierverslappers en krukken mee.
Nog 5 dagen te gaan voor vertrek van het eiland dacht ik de boel wel onder controle te krijgen. 2 dagen later wist ik dat het andere koek was dan een verzwikte enkel. Op de voet staan was nog steeds onmogelijk. Maandag dus toch nog even naar de kliniek nam ik me voor.


Doorlopende reisverzekering met zorgkosten internationaal.

Ja maar ik ben toch al voor zorg verzekerd!?!

In Nederland zijn wij voor ziektekosten verzekerd middels de basiszorgverzekering. Deze dekt ook spoedeisende medische hulp in het buitenland. Wat veel mensen echter niet weten is dat hier (per verrichting) een maximum aan is gesteld. In Nederland zijn over de hoogte van vergoedingen voor medische hulp afspraken gemaakt. In het buitenland kunnen de kosten echter veel hoger uitvallen. Het verschil moet dan worden bijgelegd en dat kan knap in de papieren lopen.

Een reisverzekering (incl ziektekosten internationaal) dekt de medische kosten in het buitenland. Nou geloof me die Internationale kliniek in Thailand hanteert prijzen waar artsen in NL de bek bij af zouden likken. Dankzij deze verzekering wordt dit allemaal vergoed.


Zaterdag begin ik contact te zoeken met de reisverzekering die het uit handen gaf aan SOS Internationaal. Ik mailde foto's van voet door en de rekeningen van de Internationale kliniek en legde uit waarom ik nog niet naar de dokter (enige van eiland) was geweest.

Het eiland zou ik afgedragen worden en liggend vervoer van Ban Phe naar Bangkok hadden we zelf al geregeld. Zondag werd ik al gebeld door SOS Int met de mededeling dat zij rolstoelvervoer op Bangkok en Schiphol zouden regelen en dat ik een upgrade zou krijgen naar de businessclass.
Ik moest hun nog wel een doktersverklaring sturen dat ik fit genoeg was om te vliegen.

2 werelden, de tandeloze massagekoningin versus de enige Herr doctor van het eiland.

De tandeloze massagekoningin

Thaise mensen zijn echt lief en behulpzaam. Als ze zien dat je gewond bent besteden ze altijd aandacht aan je en komen met adviezen. Zo ook de tandeloze massagedame, annex dagtripverkoper, annex hairweaver, annex zo ongeveer alles....
We kennen haar al anderhalf jaar. De drie keer dat we op Samet waren kwamen we haar dagelijks tegen bij ons favoriete restaurant/ hotel.
'Massage'? 'Daytrip? Waxing (on the beach)? Een zeer aanhankelijk type, zeg maar.
Als ik aan kom strompelen op m'n krukken door het zand, met voet in rekverband. Komt ze direct op af...

'Ohhhhhhhh, what happened?', vraagt ze, onderwijl ze bukt en mijn voet wil vast pakken.
'Please do not touch' bracht ik gelijk uit.
I fell off ferry on pier, flat on foot.'

'Ohhhhhhhh, not good,' zegt de masseuse onderwijl ze me breed lachend aankijkt in haar allercharmantste modus.
'You have been to doctol?'
'No, Monday we go.'
Ze kijkt nogmaals naar mijn voet, onderwijl ik onhandig sta te balanceren op 1 voet en krukken in het rulle zand.
Ze staat op en kijkt me doordringend aan met haar meest spirituele blik.
'You don't go to doctol', zegt ze bezwerend.

'You need massage.

We know this problem velly good.

You need massage and two days you walk.'

De Internationale kliniek van Koh Samet.

Als je iets ernstigs overkomt op het eiland dan ben je eigenlijk echt de sjaak. Het eiland heeft een soort van kliniek voor locals waar alleen verpleegkundigen werken en een Internationale kliniek waar de enige arts van het eiland werkzaam is. Voor een foto of ziekenhuis moet je naar het vasteland en ruim een uur rijden.
Als een verwonding niet te ernstig is en alleen schoon gehouden hoeft te worden kun je prima terecht bij de lokale kliniek. Je wordt er goed behandeld en voor wondverzorging inclusief nieuw verband ben je 100 baht (zo'n 3 euro) kwijt.
Voor de echte dokter ben je echter aangewezen op de Internationale kliniek. Die rekent behoorlijke prijzen en iedere behandeling moet gelijk worden afgerekend.

Hinkepinkend kom ik uit de taxi en ploeter de 30 cm hoge stoep op. De deur van de kliniek wordt opengedaan en een man ondersteund me richting een bankje.
Ik leg de assistente uit waar ik voor kom: diagnose en een verklaring dat ik fit ben om te reizen.

'When you want to see the doctor 2000 baht'
Ze vraagt om mijn paspoort en gaat haar ding doen.
De dokter komt op blote voeten zijn praktijkkamer uit en vraagt me binnen te komen.
Hij bekijkt de voet en zegt dat hij denkt dat de hiel is gebroken. Om zeker te zijn moest ik naar het ziekenhuis voor een foto.

'You need rest'

Ik leg hem uit dat ik een verklaring nodig heb en hoe de terugreis is geregeld en dat ik in Nederland direct naar het ziekenhuis ga.

'You need medicine for in plane? '

'It is better you sleep well.' onderwijl hij een recept voor Oxazepam uitschrijft.
De voet spuit hij in met een spray 'with herbs' en verbindt de voet met rekverband.
'You want to buy spray?'vraagt de dokter bijna hongerig.



I made his day, dat is allang duidelijk, maar alla...
Een half uur later staan we buiten, 3800 baht armer, maar wel met de benodigde papieren die ik gelijk fotografeer en doorstuur naar SOS Int. Diezelfde middag ontvang ik nog mijn nieuwe ticket per mail.

Terugreis

De terugreis naar Bangkok verliep keurig volgens plan. De VIP behandeling op het vliegveld van Bangkok was een belevenis op zich, We liepen naar de balie waar we moesten zijn en er vloog gelijk iemand op me af die me naar een aparte balie 'special care' leidde. De ruimbagage werd ingecheckt en er werd gebeld om een rolstoel. En toen ging het snel....
Nog nooit zo snel Thailand uitgekomen!
Een jongeman begeleid me naar de douane via de priority lane. Visum-uit stempel in paspoort en de handbagage door de scanner. Ik werd handmatig gecontroleerd en klaar was klara.


De vliegreis was een belevenis op zich. Languit kunnen liggen, een driegangen keuze diner, vers bereid en op porselein en echt bestek, aangesproken worden bij naam, de hele reis champagne, kunnen bestellen wat je wilt, een luxe vliegsetje, een goede koptelefoon, een groot scherm. Poe, zoiets wil ik ook een keer als ik me goed voel! ;-)

Eindelijk ziekenhuis in Nederland

Donderdagmorgen eerst naar de huisarts voor een verwijzing en daarna gelijk naar ziekenhuis gegaan voor een foto. De diagnose na nog een CT-scan is: een gebroken sprongbeen.

8 weken niet belasten, een spalk voor de nacht en dan is het hopen dat het dan voldoende is genezen zodat het weer langzaamaan belast kan worden. Vrouwen van mijn leeftijd schijnen langzamer te genezen werd me ook nog even medegedeeld. Revalidatie: ½ jaar tot een jaar.
Het was dus echt een sprongetje te ver en de rek is er even uit.



 

 

 

 

 

14/04/2018 10:43

Reacties (28) 

1
15/05/2018 12:51
Ja, dat is pech hebben. Maar je hebt er een mooi artikel aan overgehouden! Heel levendig en beeldend beschreven, alsof ik erbij was.
15/05/2018 19:07
Merci Jules
1
20/04/2018 12:56
Jammer dat jullie vakantie zo moest eindigen maar gelukkig is alles uiteindelijk goed geregeld en afgelopen, uitgezonderd dat je voorlopig niet kunt zoals je wilt, hoewel gedwongen rust heeft ook zijn goede kanten in ieder geval beterschap en denk eraan rust voor je voet is de beste medicijn.
21/04/2018 08:46
rust en voet omhoog is credo voorlopig..
heeft zeker een uitdagende kant
1
17/04/2018 20:59
Wat een ellende Lucifall
Het is zó jammer om op deze manier een mooie reis te moeten beëindigen!
Spoedige beterschap hoor.
21/04/2018 08:45
Merci Chrisrik
1
17/04/2018 11:04
Lang revalideren is veel schrijftijd voor je. :D

Sterkte hoor en probeer de tijd toch mooi te vullen.
1
16/04/2018 13:29
Wat heb je het goed geschreven over deze nare gebeurtenis. Wens je heel veel beterschap!
21/04/2018 08:45
dank je Yneke
1
15/04/2018 14:55
ik wens je langs deze weg heel veel beterschap
1
15/04/2018 09:29
Wat een ellende zeg, om op zo'n eiland gewond te raken. Maar het levert wel een prachtig verhaal op. Hopelijk duurt het geen heel jaar voor je weer helemaal gerevalideerd bent. Sterkte ermee.
15/04/2018 09:57
Bedankt Appelpit.

Het kan altijd erger natuurlijk.. Stel je zit in een echt desolaat gebied. Maar toch voelde ik me behoorlijk van de wereld afgesneden daar..
Eenmaal aan overkant van het eiland, op het vaste land was het eigenlijk allemaal heel simpel :-)

Ik kan een beetje moeilijk stil zitten..
Ben het nu al zat ;-)
Hoop ook dat het voorspoedig geneest allemaal.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert