Het dak op.

Door Nellekekeizer gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

De zon ging schijnen en zomaar, ineens, zat ik op het dak. Schuurmachine. Grondverf. Op mijn knieën in de dakgoot, hoef ik alleen maar voorover te buigen en dan kan ik er bij. Boeiboorden.

Ik ben een soort Bob de Bouwer met borsten en ga in de aanval. Het stof vliegt alle kanten op. Zit in mijn haar, op mijn gezicht en op plekken waarvan ik niet snap dat het er kan komen. Ondertussen balanceer ik op het dak. Ik heb dat wel vaker. Dat ik iets verzin waarvan je je later afvraagt “misschien een beetje gevaarlijk?” Mocht ik voor mijn tijd gaan dan is mijn laatste gedachte waarschijnlijk “shit! Dit was niet zo slim.”

Maar goed.

Al een tijd erger ik me elke keer als ik thuis kom. Mijn thuis. Het ziet er van buiten verpauperd en tragisch uit. Het straalt er vanaf: “ Er is nooit van mij gehouden.”

En dat is ook zo.

Prachtig huis hoor. Niks mis mee. We delen alleen weinig warme herinneringen. Vertrokken na de scheiding, zeven jaar later weer terug. Hij kon het huis niet meer betalen. Ik was net een jaar geleden verhuisd naar mijn droomhuis. Klein en knus. Helaas, samen eigenaar van het oude dus moest ik alsnog in dat joekel.

Huilen jonge! De verf van klein en knus was nog maar net droog. En nu moesten we weg. Troffen een totaal verwaarloosd huis aan. Ik ging uit mijn dak. Echt. Dat gebeurt me soms. En dan ben ik net een mens.

Had híj niet wat kunnen doen? Had híj niet even zijn handjes kunnen laten wapperen? Daar heb je toch tijd voor. Als je werkeloos bent. Hoezo lekte de kraan? Hoezo zaten er geen bolletjes in de lampen? Hoezo lag het terras half open? Hoezo leidingen verstopt? Ja. Het huis ligt aan een sloot. Maar dan hoefde het riet toch niet tot aan de schuifpui te groeien?

In de twee jaar die volgen knapt het huis op. Mijn relatie af. En ik knap ook niet echt op. En dan gebeurt er iets wonderlijks. In de zomer dat we er voor het eerst helemaal alleen met ons drieën wonen krijgen we de geest. Heggenschaar, Kärcher, schuurmachine, onkruid verwijderen, kilometers klimop te lijf en wandjes afbreken. Mooi werk. Ik begin te genieten.

Ineens maak ik een keuze. Voor nu is dit mijn huis. Mijn energie. En ik ben niet verpauperd. Ik ben niet tragisch. Van mij wordt wél gehouden. Door mij.

Voor nu. Is dit wat het is.

Dus ik zit op het dak. Verantwoordelijkheid te nemen. Voor wat IS. Van slachtoffer naar doener ben ik letterlijk in balans op het randje van mijn dak.

Je kunt uit je dak gaan. Je kunt er ook op. Ik kies voor het laatste.

Hallo Leven

Trek je kluskleren aan

We gaan

Het dak op

13/04/2018 10:03

Reacties (15) 

13/04/2018 13:13
Lentekriebels.
13/04/2018 12:26
Ik zou zeggen. Verkoop dat grote huis. Deel de opbrengst met je ex en ga opzoek naar een gezellige kleinere woning of een appartement.
20/04/2018 11:02
Helemaal mee eens hoor Leonardo. In eerste instantie was ik wel even verhuis-klaar na vier keer in zes jaar maar inmiddels zou het best kunnen. Alleen.... Als ik dan toch nog weer een keer moet verhuizen....dan het liefst naar Frankrijk! Hmmm...ik zal eens bedenken hoe ik dat ga creëren....
13/04/2018 12:03
Ja, dat klinkt goed. Als je dan toch aan dit huis vast zit, kun je er maar beter van gaan houden. Lekker bezig!
20/04/2018 11:02
Ja precies Appelpit, het duurde even maar dat kwartje viel bij mij dus ook uiteindelijk.
13/04/2018 11:21
Goed zo! Dat is dé manier om het leven aan te pakken. Niet bang zijn om de handen uit de mouwen te steken en te doen wat nodig is, met moed, beleid en trouw, en soms met een beetje roekeloosheid,
Het leest trouwens veel beter zo. En je stijl is nog steeds bijzonder, en vooral leuk!
1
20/04/2018 11:09
Dank je wel Zevenblad!! Ik heb ook echt naar jullie geluisterd. Deze week lukte het niet in 450 woorden dus is het wat langer maar hopelijk goed leesbaar voor je. Fijn weekend!
13/04/2018 10:37
"Zit in mijn haar, op mijn gezicht en op plekken waarvan ik niet snap dat het er kan komen."

"Van slachtoffer naar doener ben ik letterlijk in balans op het randje van mijn dak."

Heerlijk om te lezen! Ik mag jou wel. ☺
20/04/2018 11:10
Thanks Edwin! Onwijs leuk om te horen.
1
13/04/2018 10:32
Misschien bij de volgende gevaarlijke, op hoogte werkzaamheden een parachute aandoen? Als het misgaat krijg je dan alsnog een zachte landing... het is maar een idee!

'Van slachtoffer naar doener': the only way is up - letterlijk in dit geval.
2
13/04/2018 11:37
Op die hoogte (ik schat 8 - 10 m hooguit) gaat een chute niet open. ;-)
Dan kun je je beter met een veiligheidslijn vanaf de schoorsteen werken, of beneden een paar luchtmatrassen neerleggen...
Maar het veiligst is natuurlijk een rolsteiger. Die kun je trouwens in elke bouwmarkt huren.
Anders ga je 'van doener naar slachtoffer'.
1
13/04/2018 11:42
Weet ik... mijn fantasie sloeg tijdelijk op hol ;)
1
20/04/2018 11:13
Lekker blijven doen hoor, fantaseren en beelddenken, dan heb je verder niks nodig en het toch naar je zin!
2
20/04/2018 11:11
Ha zevenblad, onder het eerste dak staat een glazen carport, krijg ik dus geen steiger onder :-( Onder het tweede dak zit het eerste, schuine, dak. Problematisch verhaal maar ik kom er met wat creativiteit en circus-acts vrij aardig uit. ;-)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert