Eenden en hun kuikens

Door Willemijntje gepubliceerd in Dieren en natuur

Even oppassen

Het is voorjaar en het gescharrel is weer begonnen. Nu het gras langs de wegen opschiet, krijg je ze vanuit de auto vaak pas op het laatste moment in het vizier; de eendendames en hun minnaars (elke vrouwtje heeft wel twee tot drie mannelijke soortgenoten als stalkers om zich heen dartelen) schieten alle kanten op. Even oppassen dus op (land)wegen met er naast een sloot of andere waterpartij!

Wanneer je wat later de paring volgt, zou je bijna wensen, dat je een paar van die ‘kerels’ onder je wielen had gehad. Sommige woerden duiken als echte ‘casanova's ’ op het vrouwtje, maar doen zo lang over de ‘daad’, dat daarbij, het onder het water gedrukte vrouwtje gewoonweg verdrinkt.

Gelukkig komt het in de meeste gevallen wel goed en kan mama-eend na verloop van tijd zo’n tien mooie kuikentjes aan de buitenwereld presenteren. Zij is dan wel een alleenstaande moeder, want papa-eend heeft hier verder geen boodschap aan.

Mens en natuur

Wij hebben lang op het water gewoond en vele eendenmoeders langs zien komen met hun kroost. Hoe zorgzaam en oplettend de moeders ook waren; bijna iedere dag zwommen ze langs met steeds een kuiken minder. Tja, dat is de natuur; snoeken, reigers en andere kapers lusten wel zo’n lekker kuikentje.

Echt heel zielig en hartverscheurend is het wanneer je een clubje van die zwemmende donsjes, piepend naar een moeder die er niet meer is (dood of vertrokken – waarom zou een eend geen postnatale depressie kunnen hebben), langs ziet en hoort komen. Met moeder erbij hebben ze nog een kans, zonder hun moeke zijn ze echt aan de goden overgeleverd.

Ze vangen is vrijwel onmogelijk, en dan? Toch is het mijn schoonmoeder een aantal keer gelukt om zo’n nestje weesjes te vangen, maar ondanks al haar goede zorgen, lieten de kleintjes altijd de één na de ander het leven. Slechts één keer ging het goed en kon ze drie kuikens, die het gehaald hadden en sterk en weerbaar genoeg waren weer los laten in de natuur.

Eerbetoon

Toen ze het voorjaar daarop lekker buiten in het zonnetje zat, kwam er een eend met kroost doelbewust haar kant op zwemmen en het gezelschap kwam aan wal. De vrolijk kwakende moedereend paradeerden met haar kuikens in haar kielzog eerst langs mijn schoonmoeder en gaf haar kleintjes vervolgens een rondleiding door keuken, bijkeuken en de tuin – waar ze een tijdje op hun gemak bleven rondscharrelen – voor ze weer vertrokken.

Moedereend, was klaarblijkelijk één van de drie kuikens, die mijn schoonmoeder had weten te redden. Het voorjaar daarop was ze er weer om haar nieuwe ‘leg’ te showen en ze te tonen, waar en door wie ze is grootgebracht.

Dit ritueel herhaalde zich nog vijf jaar elk voorjaar, daarna heeft moedereend zich nooit meer laten zien.

10/04/2018 22:50

Reacties (17) 

1
12/05/2018 09:12
Prachtig dat jonge leven, altijd mooi om te zien. Leuk verhaal erbij ook
1
02/05/2018 09:43
wat een mooi verhaal met plezier gelezen
1
02/05/2018 08:08
Graag gelezen.
1
16/04/2018 21:21
Geweldig als je zo wordt terugbetaald
17/04/2018 13:18
Vond het ook heel bijzonder
1
16/04/2018 16:31
Hoe hard het leven van een eendje kan zijn. Prachtverhaal alweer.
16/04/2018 17:45
Dank je Gymbo
1
12/04/2018 10:21
Wat een hartverwarmend verhaal van je schoonmoeder... er is nog hoop voor de mensheid met mensen met zo'n hart.
12/04/2018 19:22
Dank je. Helaas leeft dit lieve natuurmens niet meer.
1
11/04/2018 21:20
Heel leuke gebeurtenis die je beschrijft in je laatste regels. En inderdaad: In de natuur vormen we allemaal een schakel in de voedselketen...
1
12/04/2018 18:38
En dat is door moedertje natuur goed geregeld, het zou een bende worden als al die kuikens zouden overleven.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert