In en rond de vijver

Door Dipper gepubliceerd in Dieren en natuur

 

In de winter is het rustig in onze vijver. Behalve ’n paar meerkoetjes, wat eenden en een verdwaalde aalscholver valt er dan weinig te beleven. De Canadezen zijn vertrokken en mevrouw en mijnheer de Zwaan hebben hun enig kind verlaten en zijn naar elders verhuisd.
Zij hadden afgelopen voorjaar vier kuikens gekregen.
Helaas heeft maar eentje deze zomer overleefd. De andere zijn ten prooi gevallen aan Janus Snoek.
Jaren geleden had iemand een snoek gevangen en het nodig gevonden deze uit te zetten in het water wat uitmond in onze vijver.  Sinds die tijd was geen kuiken meer veilig en moesten veel eendenmoeders machteloos toezien hoe ook hun laatste kindje onder water verdween.

abb651a03e2dfe995bbd568eec1e8914_medium.

a5bf689c2255a37b2b98b9f2b0fe301e_medium.

Vandaag schijnt de zon en staat het voorjaar weer voor de deur.
Nog even en dan zijn ook zij er weer. Kompleet met nieuwe kroost.

12a83de082c095d710ce2fab67195670_medium.
Door vele vergruist en vogelvrij verklaard, maar ik vind ze prachtig!
Een echte gans laat zich niet wegsturen. Een echte gans trekt zich nergens iets van aan en gaat zijn eigen gang.

Zo was het ook met Hansje en Frans. Twee brutale witte huisganzen die hun naam wel heel letterlijk namen.
Regelmatig brachten zij een bezoek aan de bewoners van ons appartementen complex. Zij tikten tegen het raam en gluurden dan nieuwsgierig naar binnen.
6a7d65f692de1a83d059038e2234e76d_medium.

bd451df357faec342428a18ec36b9112_medium.
Hansje en Frans waren de bodyguards van alle watervogels in de buurt. Zij namen deze taak heel serieus.
Als de eendenmoeders weer eens met hun kroost aan de wandel waren, was het gesnater van Hansje en Frans al van verre te horen.
Het was een prachtige stoet die een paar keer per dag bij ons voorbij kwam. Moeders met hun kroost keurig in een lange rij. Hansje en Frans voorop. Hun kop fier in de lucht gestoken, onverstoorbaar en met een hoop kabaal.
Iedereen wist dat er dan met hen niet te spotten viel. Zij zouden hun vrienden met hand en tand verdedigen.
Helaas staat Frans er dit jaar helemaal alleen voor.
Al die jaren waren zij onafscheidelijk geweest. Waar Hansje was, was Frans en andersom.
Doch, afgelopen zomer was Hansje ineens verdwenen. Frans is wekenlang naar hem opzoek geweest.
Tot diep in de nacht zwom hij over het water op zoek naar Hansje. Zijn geroep was tot ver in de wijk te horen.
Hansje hebben we nooit weer gezien. Niemand heeft ook maar enig idee wat er van hem geworden is.

Met de lente in de lucht komen ook de grootste herrieschoppers weer tevoorschijn.
Boven op het dak van ons appartementen complex nestelt ook dit jaar weer een koppeltje Scholeksters.

c930f1c2b4f46132bb390c2afcd932d8_medium.

Nu nog druk in de weer met takjes en steentjes, is het nog relatief rustig in de wijk. Als straks de kuikens zijn geboren is het met die rust zo gedaan. De roep van de scholekster is schel en hoog en je hoort hem al van mijlen ver aankomen.
En geloof me. De snavel van een scholekster staat nooit stil. Dit tot groot ongenoegen van mijn overbuurman die in die periode altijd oordopjes draagt.
De kuikens verlaten de veiligheid van hun nest nog voor ze écht kunnen vliegen.
Net ’n paar weken oud springen zij pardoes de diepte in en landen al fladderend bij ons in de tuin. Hier zullen zij nog twee tot drie weken op de grond doorbrengen. Altijd in verbaal contact met hun ouders die regelmatig een kijkje komen nemen en hun kroost voorzien van de nodige wormpjes en insecten.
Voor hun veiligheid blijven mijn tuindeuren in die weken gesloten. Ondanks hun gekwetter en kabaal vind ik het heerlijk om te zien hoe deze kuikens in hun tijdelijke crèche, door hun ouders worden gevoed, opgevoed en klaargestoomt voor hun leven in de vrije natuur.
Ik moet er niet aan denken dat een van hen door mijn schuld vroegtijdig aan zijn einde zou komen.
Mijn katten begrijpen daar niets van en kijken dan van achter het glas met lede ogen toe hoe hun geliefde maaltje alweer aan hen voorbij gaat.
Dan zeg ik: Sorry jongens, nog een paar weekjes wachten.
 


 

 

10/04/2018 19:55

Reacties (11) 

21/04/2018 18:56
Mooi artikel en wat een prachtige foto,s
2
12/04/2018 10:24
Nog iemand met een hart voor dier en natuur: welkom in de club! :)

Heel mooie foto's - benieuwd wat er met Hansje gebeurd is.
Dipper tegen Ktje
13/04/2018 15:21
Dankje Ktje,

Hansje ja, geen idee. Hij wordt zeker gemist in onze wijk, maar het blijft tot nu toe alleen maar speculeren.
1
12/04/2018 07:35
Mooi verteld! Net als bij mensen is het ook bij dieren zo triest als ze hun jongen of hun vaste maatje verliezen ...
1
Dipper tegen ZiaRia
13/04/2018 15:10
Dankjewel.
Juist ZiaRia, dieren hebben ook gevoel van verdiet en gemis. Net als wij. Al zijn er nog teveel mensen die dat niet begrijpen.
1
11/04/2018 21:01
Allereerst: Welkom op Tallsay.

Wat een leuk verhaal... En inderdaad. Snoeken en ratten zijn vaak de grootste bedreiging voor jonge watervogels.
1
12/04/2018 01:19
Dankje Leonardo.
1
10/04/2018 23:29
Leuk artikel met mooie begeleidende foto's. Verdrietig dat Hansje ineens verdwenen is.
11/04/2018 14:13
Dankje Willemijntje. Ja, Hansje wordt zeker gemist hier in de wijk. Frans heeft zijn draaigelukkig weer gevonden, maar was echt genieten om die twee samen te zien.
2
10/04/2018 23:07
Hé, nog iemand met een eigen reservaat! Wat leuk, en welkom bij de club actieve dierenliefhebbers hier.
Kunnen jullie die vraatzuchtige snoek niet vangen en elders uitzetten?
Prachtige foto's van de zwanen, de ganzen en de scholekster! Ik hoop dat er méér berichten komen.
1
11/04/2018 14:06
Dankje Zevenblad, Ik hoop dit seizoen nog heel wat mooie kiekjes te maken.
Janus snoek zal hier nog wel een tijd zitten vrees ik. Weinig vissers in onze wijk. Misschien moet ik zelf maar eens 'n hengeltje uitgooien.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert