Bioscoopbezoek Pathé de Munt te Amsterdam - een 4DX beleving

Door Mark van de Hel gepubliceerd in Film en entertainment

Introductie

Voor mijn avontuurlijke bioscoopreis door Nederland, waarbij ik alle 26 bioscopen van Pathé Nederland bezoek, maak ik van elk bezoek een samenvatting. Mocht je nog niet bekend zijn met mijn plan, dan raad ik je aan om dit verhaal eerst te lezen:

https://tallsay.com/page/4294995749/game-of-pathe-een-bioscoop-reis-door-nederland

Pathé de Munt te Amsterdam

Eigenlijk ben ik hier weleens eerder geweest, maar voor de Game of Pathé worden de klokken teruggedraaid. Deze bioscoop in Amsterdam biedt wel de nieuwste filmervaring die ik tot nu toe nog niet had meegemaakt, genaamd 4DX. Later hier meer over. 

Oorspronkelijk zou ik ook deze Pathé samen met iemand anders bezoeken, maar wegens "opmerkelijke relatie" omstandigheden bepaalde het lot dat het weer een eenmans avontuur werd. Misschien hoort het wel zo te zijn. Mijn idee, mijn avontuur. 

In ieder geval pakte ik de trein richting Amsterdam Centraal. Dit stuk kan ik bijna dromen, want één van mijn zussen woont in Amsterdam en ik kom hier ook wel regelmatig. Soms ook voor een hardloopwedstrijd in de buurt. Ik reis graag met de trein en met mijn NS abonnement kan ik 'gratis' in de daluren reizen. De trein biedt een fijne mogelijkheid om rustig een boek te lezen, muziek te luisteren, emails te lezen etc. Het irritante echter is dat ik me altijd zo'n opblaaszwembad voel die elk moment zou kunnen scheuren. Op de een of andere manier moet ik altijd nodig pissen van de trein. Vibraties ofzo, geen idee. Soms is er een wc aanboord (sommige treinen niet of smerig), maar meestal probeer ik het op te houden. Gelukkig heb ik in me hoofd een digitale database van elke mogelijke wc die ik ooit ben tegengekomen op mijn reisjes. Zo kun je bij Amsterdam Centraal voor 70 cent naar de wc inclusief mogelijkheid tot schijten. Het gekke is ook wel dat er zoiets bestaat als het 'wc syndroom'. Stel je kunt je plas nog prima ophouden en je bent veilig voor het volgende uur, toch slaan de stoppen er door in je hersenen. Hoe dichter je bij een wc komt, hoe meer je daadwerkelijk de behoefte krijgt. Op een gegeven moment is er een Point of no Return en zijn je gedachtes enkel nog met een wc bezig, terwijl je een tijdje daarvoor nog veilig was. Als ik dan uiteindelijk de trein uit ben voel ik me net zo'n Donkey Kong die iedereen van een ladder wilt duwen om zo snel mogelijk de daad te doen. Na de daad speel ik altijd even "Destiny's Child - Survivor" bij wijze van spreke af om een overwinningsdansje te vieren. 

Nadat ik naar de wc was gegaan, stapte ik Amsterdam Centraal uit. Vanuit het station is het pakweg 20 minuten lopen naar de bioscoop. Tenminste op een normaal tempo. Dit is 020, kortom in Amsterdam moet je nooit uitgaan van een normaal looptempo. Dat kennen ze hier niet. Het enige wat je kan doen is de juiste toeristische golf pakken. Het is net eb en vloed tussen het station en de bioscoop. Van alle kanten maken mensen foto's, waarschijnlijk inclusief een foto van een Amsterdamse duif die net z'n behoefte heeft gedaan op de stoep. "Oh look at that, it's Dutch bird shit! Gotta take a picture and share with the guys at home. They'll love it. It's so amazing. I mean, look at that shit! It so fresh! Ehm... excuse me. Sir? Sir! I'm sorry but your presence blocks me from making a perfect bird shit picture. Can you please stand over there by the other photo blockers? Thank you."

Na +/- een halfuur heen en weer gewaggel, bijna kopje onder gegaan zijn en meegesleurd worden door een muistroom ben ik enigzins heel aangekomen bij de bioscoop.

46c94af94101a97684ea9f700c063ed4_medium.

De klok herinnerd me eraan dat ik veel te vroeg ben. De film begint pas over drie kwartier. Ik besluit om zelf de toerist uit te hangen, hopelijk zie ik geen vogel schijt, want dan moet ik een foto nemen... 

58b753b7436243818c95145896907027_medium.

Ik dacht eerst dat het bovenstaande gebouw een nep Pathé was, maar het is gewoon een restaurant. Het grappige is dat tegenover deze Cineac dinges een andere bioscoop te vinden is: Pathé Tuschinski. Ja je leest het goed. Deze Pathé is letterlijk binnen 200 meter verwijderd van de Pathé de Munt. Waarom? Omdat Pathé Tuschinski buitencategorie is, maar dat is een verhaal voor een volgend bezoek. Na enigzins verast te zijn van de korte afstand tussen beide bioscopen besloot ik verder de straat in te lopen en kwam ik een andere oude bekende tegen. 

5d986a9aeb8f678f2b30d29477576ab5_medium.

Een Canta brommobiel. Niet zeldzaam in Amsterdam, deze zijn hier vrij populair, omdat je met een Canta op het fietspad mag rijden i.p.v. op de weg voor automobilisten. De Canta haalt altijd herinneringen naar boven, omdat mijn moeder vroeger meerdere Canta's heeft gehad. Geinig ding. Smalle bandjes en het oogt zo kwetsbaar, echter is het toch wel een praktisch vervoersmiddel. Brum zo noemde mijn moeder haar Canta altijd. 

733f40ce5daef59e3920752800f57413_medium.

Enkele meters van de witte Canta, was het duistere broertje te vinden. Nog kleiner, maar wel macho achtig. Doet me denken aan mensen die zichzelf stoer vinden, maar diep van binnen nog een kind zijn. 

835df770ebe0bb07149dc562a3004dc7_medium.

Weer iets verder waren deze soldaten te vinden. Je zou bijna Stratego spelen, echter zijn de poppetjes nogal zwaar om te verplaatsen en ik wilde vandaag niet verliezen. Na een kort toneelstukje a la de toerist besloot ik terug te lopen en de bioscoop te bezoeken waarvoor ik hier gekomen was. 

e7bd7724fb7e3334c073a39863bd639a_medium.

Deze Pathé bioscoop heeft een opvallend uiterlijk. Het doet me denken aan Helmsdeep uit Lord of the Rings. Het is dat ik maar een halfuur de tijd had, anders ging ik verkleed als Uruk Hai. Wel jammer van het Mcdonalds bordje. Bij Amsterdam Centraal Station had ik bolognese pasta gegeten waar ik wat buikpijn van had en dat Mc bordje viel niet in de smaak. Ik besloot naar binnen te lopen. 

3500c765e24ab3d217e285fea891c560_medium.

Voor de hopelijk laatste keer zie ik deze promotiekubussen. Volgens mij wil een of andere bovennatuurlijke kracht dat ik een Rubix kubus koop. Ik wil gewoon de film zien! Laat me met rust. Echter het was wel de film die ik op het punt stond om te bekijken. Ready Player One. Ik vergaf de kubus god zijn doortastendheid. 

Nadat ik nog even rustig met een krom nekkie gesmartphoned had, ging de film eindelijk beginnen. Een nieuwe ervaring. 4DX: "4DX is een revolutionaire bioscoopervaring op vierdimensionaal niveau die in Nederland exclusief te beleven is bij Pathé. De speciale 4DX-zalen hebben twintig effecten, waaronder bewegende stoelen, weersimulaties en zelfs geuren, die synchroon lopen met de actie van de film." - Pathé 

De omschrijving klinkt interessant en ik ben altijd benieuwd geweest hoe 4DX zich in de praktijk laat uitwerken, dus eindelijk was het zo ver. Na de gebruikelijke reclame, was er een kort promotiefilmpje. Imax heeft dit: 

Dat Imax promotiefilmpje kan ik inmiddels bijna dromen, maar toch krijg je in de bioscoop zelf altijd wel een beetje een voldaan gevoel ervan. Het is best goed in elkaar gezet, waarbij ze de juiste snaren raken. 4DX heeft ook een eigen filmpje, die vooraf werd afgespeeld waarbij je een korte introductie krijgt van de effecten. Het is niet enkel beeld. Bij de promo video van 4DX worden de effecten uit de film ook daadwerkelijk "ge4DXd" (ja dat is nu een woord). Het bankje waar mijn stoel deel van was ging naar voren, achteren etc. Mijn stoel zelf trilde, wind voel je en er flitsen soms lampen. Nadat het promo filmpje was afgelopen, begon het besef te komen dat de film nog moest beginnen. Een film met +/- 2 uur lang 4DX achtige taferelen. Over de film zelf kan ik niet teveel vertellen (voor wie deze nog wilt zien)... Je merkt wel dat 4DX werkt. Het is daadwerkelijk een toegevoegde waarde om de beleving met de film nog intenser te maken. Als het beeld in de film bijvoorbeeld naar voren schiet, voel je de stoelen naar voren kantelen. Bij een explosie trilt de stoel. Ik noem maar enkele voorbeelden. Er waren bijvoorbeeld ook scenes waar drones in de lucht vlogen en in de zaal zelf voel je dan wind op je afkomen, die de wind nabootst van de drone rotorbladen. Bij scenes met water kan je water over je gezicht krijgen. Alhoewel dat effect best wel meer had mogen zijn. Je kan gerust een t-shirtje dragen (wel koud met wind). Ook ruik je bij bepaalde scenes daadwerkelijk een bepaalde geur, die is echter wel moeilijk te plaatsen. 

Tot zover ben ik enthousiast over 4DX, maar niet alles is even leuk. In de zaal zijn er aan alle kanten van die hulpmiddelen die licht kunnen imiteren. Gelukkig werd dit niet heel frequent gebruikt, het komt er op neer dat je flitsen ziet, zoals bij een fotocamera. Ik heb geen last van epilepsie, maar die flitsen zijn bloedirritant. Je zou er bijna van spacen. Ik was niet de enige. Mensen om me heen zag ik soms hun handen voor hun ogen houden. Naast het feit dat je jezelf bijna een beroemdheid voelt die gestalkt wordt door paparazzi, kan de stoel waar je op zit ook wel irritant zijn. Het kan aan mij liggen, maar halverwege de film begon ik last te krijgen van lichte rugpijn die geleidelijk aan meer irriteerde. 4DX heeft ook een effect waarbij je duwen in je rug kunt voelen. Ietwat moeilijk uit leggen, maar het is alsof er een soort plaat tegen je rug duwt. Niet je gehele rug, specifieke plekken. Bijvoorbeeld; in de film wordt iemand in z'n rug geschoten, dan kun je exact met dat moment een druk voelen bij je rug. Leuk idee, maar niet zozeer heel comfortabel. 

Nadat de film was afgelopen ben ik meteen naar de wc gegaan. Geen Donkey Kong dit keer, maar ik moest wel nodig. Als de stoelen steeds kunnen bewegen, besluit je minder snel om naar de wc te gaan. Gelukkig ben ik niet misselijk geworden tijdens de film, want ik had nog wel wat buikpijn van de pasta die ik eerder had gegeten. Voor mensen die bijvoorbeeld niet tegen kermisattracties, boten of vliegtuigen kunnen, raad ik 4DX af. Grote kans dat je gaat kotsen. 

Inmiddels was het 10 uur 's avonds en stapte ik de bioscoop uit. Regen. Kut...of toch niet. Amsterdam en mooi weer gaan niet goed samen, persoonlijk vind ik dat te druk qua mensen. Echter in de regen is de toeristische invasie geweken en kan je rustig doorlopen, om je heen kijken etc. De toeristen hoor je dan ook bijna mompelen in koor van 'shitty Dutch country, always that freaking rain' Voor mij een zegen die regen. 

da23c8b2c763999a1893f0ec61b28366_medium.

Dit was eigenlijk ook de eerste keer dat ik The Amsterdam Dungeon er verlaten bij zag staan. Nog nooit binnen geweest. Ik besloot bijna een boefje uit te hangen en in te breken, toch liep ik met bewondering door en was ik na een volgende 'wc syndroom' trein reisje weer thuis...

 

 

 

 

01/04/2018 10:36

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert