Mijn dag kon niet meer stuk.

Door Theun50 gepubliceerd in Kronkels

1f556da743c505af6f5790f10a588114_medium.

Het volgende zal menigeen, denk ik, bekend voorkomen. Wij schrijven het jaar 2016.
Ik begaf mij manhaftig naar het centrum van ons dorp, met de VVV cadeaubon, die ik voor mijn verjaardag kreeg, in de binnenzak van mijn winterjas. In het verleden heb ik, zonder resultaat overigens, al meerdere keren daarvoor het winkelcentrum bezocht.
Maar ja, een echte Theun geeft niet zo snel op. Dus was dit de zoveelste poging, in de hoop dat ik nu wel zou slagen.

Al mijn hoop was nu gevestigd op ‘de Hema’. Die had ik vorig jaar nog niet bezocht. 
Dus ik kom met een flink aantal producten bij de toonbank en zet ze erop neer. Vol goede hoop haal ik de plastic VVV cadeaubon te voorschijn met de vraag:
“Jullie nemen toch ook VVV cadeaubonnen aan?” De verkoopster kijkt mij koeltjes aan en antwoord:
“Nee meneer, wij accepteren alleen papieren bonnen, geen plastic.” 
Ik voelde de zoveelste teleurstelling opkomen. 
“Nou zeg dat is me toch ook wat.” Demonstratief schoof ik wat producten terzijde.
De koele verkoopster bevroor zowat. 
“Tja, eigenlijk heb ik dit allemaal niet echt nodig, zonder die plastic cadeaukaart.” 
Ik haalde mijn pinpas uit je portemonnee en rekende een zakje theelichtjes af, om haar te ontdooien.

Daarna ben ik nog maar even bij het ‘Kruidvat’ gaan kijken; naar oorbellen. Naar oorbellen Theun?
Ja, naar oorbellen! Die kun je ook altijd wel gebruiken, ook al draag ik ze zelf nooit.
Mijn echtgenote heeft er ’s winters al heel wat verloren. Ze bleven hangen aan de wollen sjaal of in de nepbontkraag van de winterjas. Een paar zijn zelfs ‘weggewaaid’, volgens haar zeggen.
Maar helaas, er hing niet veel oor-soeps, dus besloot ik Blokker nog eens te proberen. 
Daar hingen allemaal ‘instekers’ voor gaatjes in je oren die in de loop der jaren zijn uitgegroeid tot knoopsgaten. Dus kon ik alleen nog oorbellen kiezen met een haakje eraan. Maar die wil ze toch niet.
Dus kon ik mijn plastic cadeaukaart in mijn zak houden.
Het schiet maar niet op met mijn cadeaubon. Zou ik hem ooit ergens kwijt kunnen?

Ik besloot nog maar eens naar ‘Blokker’ te gaan, want ik moest nog batterijtjes hebben.
Daar gearriveerd kon ik het kleine voorbeeldbatterijtje niet zo gauw vinden. Ik graaide in de jaszakken, maar dat schoot niet op. Uiteindelijk trok ik mijn jas uit en deponeerde alles uit mijn zakken op de toonbank en ja hoor, hebbes! Deze keer vertoonde de verkoopster een engelengeduld.
“Hallo meneer, kan ik u ergens mee helpen?”
“Ja, ben op zoek naar zulke kleine batterijtjes.” 
“Eh, waar zijn ze voor, als ik vragen mag?”, vraagt ze bijna fluisterend.
“Sorry, wat vroeg u?”
“Meneer, als u mij even verteld waar ze voor zijn, kan ik u verder helpen.”
Ik snoof wat en bracht met moeite uit dat ze voor mij hoorapparaatje waren. 
De engelverkoopster keek mij aan en stamelde:
“Uh ja, uhhhhh, nou uhhhhh, tjaaa, voor links of rechts?”
Eeeeh, links of rechts?
Ik gaf geen antwoord. Zelfs na een derde poging van haar kant, hield ik mijn lippen stijf op elkaar.
“Links of rechts, meneer?”
“Nee, voor het middenoor.”, flapte ik eruit. “Ik kijk zelf wel even in de winkel.”
Inwendig borrelde een lach op en pakte de voordeligste, die nog altijd 8.50 per 5 stuks kosten, en liep met een grote grijns naar de kassa.
“Kijk mevrouw, deze zijn goed voor een middenoor hoorapparaatje.”
“Goh, en waaraan kunt u dat zien dan?”
“Heel simpel, aan de bovenkant zitten drie minuscule gaatjes onder dat kleine borgstickertje en aan de onderkant staat en plus (+) voor de voeding. Die kleine gaatjes zijn bedoeld voor ontluchting van het middenoor als het batterijtje is geactiveerd na verwijdering van het borgstickertje.”
“Jeetje, wat ingewikkeld allemaal. Goed om te weten.”, zegt ze vol verbazing.
Ze moest eens weten…!

Ik rekende snel af met mijn VVV cadeaukaart en hoorde bij het verlaten van de winkel nog net het nummer van de Beach Boys: Good vibrations. Maar mijn cadeaukaart was ik tenminste eindelijk kwijt!
Eenmaal buiten moest ik hardop lachen. Humor, echte humor dit.
Ik bleef fietsend lachen tot ik mijn huis binnenstapte en het hele verhaal aan mijn echtgenote vertelde. Ze schudde meesmuilend haar hoofd en keek mij meewarig aan.
“Ja, hallo zeg, ik kon die jonge verkoopengel toch niet vertellen waarvoor wij ze echt nodig hadden?
Zelfs ‘elektrische kaarsjes’ ging mij te ver.” (grapje)
“Theun toch!”
Beach Boys - Good Vibrations.
Mijn dag kon niet meer stuk!

Theun50, 2018.

 

11/02/2018 15:01

Reacties (15) 

1
16/02/2018 16:09
Je mag niet ondankbaar zijn maar het is me wat met die cadeaukaarten, heb er nu nog een paar van de bijenkorf die gelukkig altijd geldig zijn, de hemakaarten weer niet dus dat worden weer broodjes worst.
16/02/2018 17:04
Broodje worst? Goed idee!
1
13/02/2018 07:58
Altijd handig die cadeaukaarten ;) Soms denk ik dat de personen van wie we ze krijgen een hekel aan ons moeten hebben!
1
Theun50 tegen Ktje
13/02/2018 09:36
Hihihihi. Ik zeg verder niks.
1
12/02/2018 11:35
Ik zou je steeds weer zon bon geven, al was het maar om deze verhalen van je te lezen! Pasten de batterijen?
12/02/2018 13:09
Een zon-bon? Leuk!
Ja, de batterijtjes waren goed. ;-)
1
12/02/2018 09:01
Leuk verhaal!
1
Theun50 tegen Asmay
12/02/2018 10:51
1
11/02/2018 23:51
Leuk een fietsende lachende Theun ;-) graag gelezen.
Theun50 tegen Yneke
12/02/2018 10:52
Ja, dank je wel.
1
11/02/2018 22:24
verschrikkelijke cadeau's die bonnen, wel leuk verhaal om de bon kwijt te raken aan een winkel
11/02/2018 22:39
Ja, doe mij maar een digitale 'Bol punt nog wat' bon.
1
11/02/2018 22:00
'Theuns schik'....komt een bundel van zeggen ze....Ik ben de eerste die 'm koopt! Met VVV bon!
1
11/02/2018 22:40
Hahahaha, tuurlijk jongen!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert