Het verhaal van mijn leven

Door Fresse gepubliceerd in Columns

Ik had al een poos het idee opgevat om dit verhaal te schrijven. Toen ik gisteren het nieuws over het overlijden van Mies Bouwman hoorde, moest ik er toch weer aan denken. Vooral toen allerlei mensen op tv het leven van Mies beschouwden, en daar in superlatieven over spraken. Wel mooi toch, als men zo terugkijkt op jouw leven?

Enfin, mijn idee om het verhaal over mijn leven te schrijven kreeg dus een nieuwe impuls. Ik vraag me af waardoor dit komt. Waarom wil je zo'n verhaal schrijven? Vaak is er wel een directe aanleiding voor. Iets persoonlijks. Een gebeurtenis. Iets uit het nieuws (zoals gisteren). Of?

Verleden
Ik denk dat het schrijvers eigen is. Of in elk geval die mensen die het fijn vinden om hun gedachten van zich af te schrijven. Ik behoor tot die laatste categorie. Iets van me afschrijven lucht op, geeft een lekker gevoel. Zeker als lezers het waarderen (hoewel dit voor mij niet de belangrijkste drijfveer is).
Het gekke is dat ik door het schrijven bijna altijd terug kijk naar iets wat ik heb meegemaakt. Ik schrijf dus in het verleden. Als ik gewandeld heb, maak ik iets mee of ik neem iets waar. Daar schrijf ik over. Als ik geconfronteerd word met een lichamelijk mankement (wie niet he?) dan heb ik het al meegemaakt. Als ik schrijf, is het al historie. Schrijven is dus terugkijken. Zelfs als je fantaseert. Stel je schrijft een roman over iets wat nog moet gebeuren in de toekomst, dan nog zijn het gedachten die je jezelf hebt gevormd, en die dus al 'gebeurd' zijn. Ok, niemand kan in de toekomst kijken, dus mijn constatering lijkt een open deur. Laten we het daar mij bij houden....

Referentie
Terug naar mijn verhaal van mijn leven. Mijn leeftijd (op weg naar mijn 61e levensjaar) speelt zeker een rol. Naarmate je ouder wordt, ga je meer terugkijken. Logisch, want als je jong bent kijk je niet achterom. Je referentiekader is nog beperkt, je denkt 'hoe zou het zijn om 16 te worden, of 21'. Mooi toch? Ik weet nog uit mijn eigen jeugd dat ik vooral in het moment leefde. Je genoot van ieder moment, en was minder bezig met de toekomst. Maar je keek ook niet terug. Tenminste ik kan me dat niet herinneren.

Ervaringen
Als je ouder bent, heb je meer meegemaakt. Je socialisatie heeft ervoor gezorgd dat je rijk bent. Rijk aan ervaringen, levenservaringen. Iemand heeft ooit gezegd: "Je moet je leven vooruit leven, en achteruit begrijpen". Daar zit volgens mij de kern: het is de mens eigen om een pad uit te stippelen (al dan niet bewust), maar je wil ook leren van wat je eerder hebt meegemaakt. Sterker nog: als je kunt leren van je ervaringen, en je kunt dit toepassen in  je leven, dan heb je daar nog wat aan. Paulo Freire noemde dit 'Ervarend leren'. 

Het verhaal van mijn leven schrijf ik bijna iedere dag. Ieder woord, iedere zin, het is een opeenstapeling van mijn ervaringen. Wat ik heb meegemaakt, wat het met mij deed, wat ik ervan vond, of niet. Wie ik ben, daar schrijf ik over. Dus, wil je mij leren kennen, lees mij dan.

10/02/2018 16:48

Reacties (2) 

27/02/2018 11:40
Schitterende foto's, van die dreigende luchten.
En jouw bespiegelingen over verleden en toekomst - daar is niets tegen in te brengen.
27/02/2018 09:53
Leuk geschreven, ja we leven het verleden op weg naar de toekomst, terwijl het heden weleens vergeten wordt maar het belangrijkst blijkt. Het ouder worden heeft nadelen, maar ook zoveel voordelen, relativeren begon bij mij na mijn dertigste zich te ontwikkelen. Je foto's met die donkere wolken en stukje blauwe lucht scheppen een levenssfeer die goed bij je verhaal past. Aangenaam kennis te maken en ik zal je lezen ;-)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert