Achter een dikke glazen deur.

Door Theun50 gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Verhaal.
Haar mond trekt samen tot een dunne streep als de glazen deur achter haar dichtslaat.
Gekweld knijpt ze haar ogen stijf dicht. Verward strijkt ze met haar handen over haar dunne grijze haren en blijft even staan. Ongemakkelijk steunt ze op haar wandelstok. Als ze haar ogen weer opent, ziet ze aan de andere kant van een dikke glazen wand haar echtgenoot staan. Zwaaiend loopt hij, met fiere pas, van haar weg.

Vol verdriet veegt ze een traan van haar wang. Onbeholpen strijkt ze een denkbeeldige kreukel uit haar plooirok, niet wetend hoe ze zich een houding moet geven. Ze recht haar rug en wil, net als haar man, fier weglopen, maar haar benen weigeren even dienst. Langzaam draait ze zich om en loopt met gebogen hoofd door de lange gang, niet goed wetend waarheen.
“Mevrouw, kan ik u helpen? Gaat het wel goed met u?” Verschrikt heft ze haar hoofd en kijkt recht in de vriendelijke ogen van een verzorgster. Vertwijfeld schudt ze haar hoofd en zegt bijna onhoorbaar:
“Nee, dank u wel, laat mij maar even. Ik zoek een plekje om even te kunnen zitten”, en langzaam  loopt ze verder.
Aan het einde van de lange gang staat een tweepersoons bankje met zachte gebloemde kussens.
Behoedzaam gaat ze zitten en plaatst haar handen steunend op haar stok. Haar magere knokkels kleuren wit als ze hard in het handvat knijpt, haar voeten schuifelend over de marmoleum vloer.

Wat zou ze nu toch graag in de armen van haar echtgenoot willen liggen. Waar is hij nu, wat doet hij nu? Hoe moet ze nu in hemelsnaam verder? Het is allemaal de schuld van de kinderen, want volgens de kinderen was dit beter!  Ze hoort ze het nog zeggen:
“Het gaat zo niet langer, mams. We moeten nu toch echt actie ondernemen. Dat is beter. Voor ons allemaal, maar met name voor jou mams. Sorry!” Woede en verdriet wisselen elkaar nu af.
Ja, sorry, wat nou sorry! Door hun toedoen zit ze hier nu alleen, totaal ontheemd in een vreemde omgeving. Ze begrijpt het nog steeds niet; zomaar na 52 jaar huwelijk weggerukt van haar man.
Nog nooit eerder waren ze vanaf hun huwelijk van elkaar gescheiden geweest, en nu dit.

Natuurlijk was het in die 52 jaar niet altijd vreugde en geluk geweest. Haar man was dominant en sterk, en hij regelde altijd alles waardoor ze altijd kon op hem rekenen. Zolang de zaken maar gingen zoals hij in zijn hoofd had. Daar had ze in al die jaren prima mee kunnen leven, ook al waren de laatste jaren niet altijd gemakkelijk geweest. Mede omdat haar gebrekkige gezondheid hen daarbij ook nog eens parten speelde. Haar ogen werden slechter. Ook het lopen ging steeds moeizamer.
Zeker na die struikeling over een stoeprand in een poging om hem bij te houden.
Regelmatig verdween hij tijdens een wandeling in het winkelcentrum uit haar gezichtsveld.
Hoe vaak had ze niet naar hem lopen zoeken? In wanhoop zijn naam geroepen? Hoe vaak had ze hem niet haar bezorgdheid geuit over de toenemende verwardheid die haar parten speelden?
Maar altijd had hij bij die bezorgdheid haar in zijn armen genomen en de twijfels weg gekust.

Ze hoort het hem nog zeggen: “Alles komt goed, meisje. Vertrouw maar op mij”
En dat had ze gedaan, tot aan afgelopen week, toen de kinderen voor haar hadden besloten dat het nu anders moest. Vanaf dat moment wist ze niet meer wat er allemaal gebeurde.
Het ging allemaal zo snel, en ze weet het nog steeds niet. Ze zucht en schudt verdrietig haar hoofd,
want het lukt haar niet het recente verleden uit haar gedachten weg te vegen. Langzaam staat ze op, kijkt nog eenmaal de lange gang in en verdwijnt richting uitgang.
Naar huis, alleen. Daar kan ze vrijuit huilen om haar man,…. die ze daar achter moet laten.
Achter een dikke glazen deur.

Theun50, 2018.

08/02/2018 15:02

Reacties (10) 

1
09/02/2018 19:21
Triest verhaal en zo vaak waarheid
Mooi geschreven
1
09/02/2018 08:31
Mooi verhaal. Ook zeer herkenbaar helaas.
1
Theun50 tegen Asmay
09/02/2018 09:25
Dank je.
Dat laatste is inderdaad waar.
1
09/02/2018 05:55
Triest en zwaar is dat en wat heb je deze beleving weer voelbaar weten neer te schrijven.
1
Theun50 tegen Yneke
09/02/2018 09:25
Hartelijk dank.
1
08/02/2018 20:29
..........Pffffffffff.............een zwaar afscheid!
08/02/2018 22:15
Inderdaad.
1
08/02/2018 15:53
Inderdaad een triest verhaal. Maar wat moet je anders?
08/02/2018 16:22
Ik heb geen antwoord op je vraag, die mij zelf overigens ook bezighield.
1
08/02/2018 15:41
ja, triest verhaal.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert