Info van een mislukt dichter over schrijven

Door Anton combe gepubliceerd in Verhalen en Po√ęzie

Ik had goeie rock a billy op staan via rock a billy radio uk en kreeg zin om te schrijven. Dat schrijven zit in je bloed. Het houd je bezig als je het niet doe, als je het aan het doen ben en als je er mee klaar ben met soms de nodige euforische gevoelens......Schrijven gaat niet vanzelf, het moet uit je hart komen, het moet zijn dat wat je wil laten horen met de drang het naar buiten te willen brengen al is het maar omdat je het geschreven heb. Je moet je niet voorstellen dat er vrouwen aan je deur komen te staan of dat je een klap geld gaat verdienen, nee! dat mag je drijfveer niet zijn. Dat wat erin zit moet eruit klaar. Ook moet het van binnenuit komen, de rock and roll stroomt aardig door mijn bloed en het schrijven zoiezo want ooit besloot je' dit is wat ik wil en wie ik ben dus waar ik voor ga en volg die droom! En dat doe ik, zonder enige verwachting terwijl ik weet ' ik word gelezen' en da's belangrijk en daar ben ik ook dankbaar voor want je wil gehoord worden. Het betekent ook vrienden verliezen, op straat terecht komen of in de bak zitten want poezie zit dicht tegen waanzin aan en brengt je soms in rare situaties omdat je anders de wereld in kijkt. Zo kan je ook in een isolement terecht komen maar toch , je treed naar buiten want je heb wat te vertellen. De radio zender draaid nu Badmobile, te gek! Ik zat vol energie maar wist niets te schrijven, wat moest ik met al die energie? Ik dacht ' gewoon schrijven' . Schrijven is toch het lekkerste wat er is net zo frustrerend het ook kan wezen.. Je bent een observator i.p.v. een deelnemer, nee je ben een toeschouwer die alles observeert, je slaat alles op, al die indrukken al die ideeen en al die mensen. dan moet je alleen zijn om lekker te kunnen werken. Ik weiger mensen af en toe de deur omdat ik zo bezig ben, tuurlijk zou je best een lekker wijfie bij je willen hebben maar nu even niet, geen tijd. En heb je geschreven wat je wilde en is het geworden wat je misschien zelf niet eens had verwacht de euforie, dan staat schrijven gelijk aan bungie jumpen WAUW! Ik denk dat meerdere auteurs dat hebben het schrijven met zoveel bezieling, het is je lieveling!, het toetsenbord je tweede brein waarmee je de werkelijkheid naar je hand kan zetten en jezelf laten zien wie je ben of je neem een alter ego kan je die overal de schuld van geven.De radio zender draaid nu alles van pan am, die gaven rock a billy uit al voor Elvis ooit een studio had gezien maar goed, schrijven, een rare ziekte waarvan je niet genezen wil worden omdat je meerdere aspekten vanuit meerdere hoeken benaderd. Soms heb je het gevoel dat je er niet bij hoort, dat komt door je scherpe observatie vermogen en de daarbij horende hoge sensitiviteit en denk je ' ik wil naar huis, een biertje of een koffie met een kano en dan alles even lekker aten bezinken en dan hups achter het toetsenbord. Dan ben je het kwijt en past het helemaal zoals het was , hoe je het zou willen of je schrijft het op zoals het was, saai.. Schrijven is geen vluchten, nee je gaat er juist dieper op in. Eigenlijk ben je een doorgeefluik naar wat of hoe het ook kan zijn buiten wat of wie er ook wat van vind. Dan sta je sterk, maurisch de hond heeft ook de catorogie ' geen mening' ik weet zeker daar zit niet een schrijver bij, trouwens hij heeft mij nooit gebeld met de vraag wat ik waar van vond dus wie is tie nou wel met z'n rooie plofkop?Niemand, want wij weten al wat we vinden en vaak ook wat anderen vinden. Ik kijk bijna nooit tv... ik kan mijn hoofd er niet bij houden, misschien desinteresse maar ook veel pulp. Als schrijver heb je echt af en toe rust nodig. Vaak omdat mensen energie uit je zuigen i.p.v. geven dan is het tijd om afstand te nemen en even alleen met mij part een paar bier en een joint maar wel even alleen, even opladen. Schrijven kost mij geen enegie het geeft mij enegie, natuurlijk ben ik soms te moe om te schrijven of doen mijn ogen zeer van het scherm maar het heeft me nooit onttrokken van energie, mensen wel. Mensen vind ik moeilijk, ik kan niet zo met mensen omgaan, het voelt meestal alsof er een heleboel lucht tussen mij en de ander zit die ik niet kan of wil overbruggen soms puur uit desinteresse want man,man, man wat zijn de meeste mensen saai achterbaks en van de achterklap en dat wil ik niet in mijn buurt hebben. Ik wil de positieve energie die uit mij stroomt als ik schrijf of geschreven heb en natuurlijk heb ik mensen nodig en zijn er mensen die mij inspireren, motiveren of stimuleren want ik ben niet altijd zeker van mijn zaak. En het is maar goed dat dat niet veel mensen zijn anders kom je weer niet toe aan het schrijven van wat dan ook en dat is nu net hetgene waar het om draaid!.Je mag eerlijk weten, ik krijg aardig wat aanloop, meestal jongens van de straat, net als ik, sommige willen niet eens weten wat ik geschreven heb nee dan willen ze sporten of wat anders en het is hier vaak een gezellige boel. Ik weet zeker dat er gasten tussen zitten die iets zouden willen hebben waar ze net zoveel passie voor hadden en zich met bezieling op toe kunnen leggen als ik met het schrijven waardoor ik energie van krijg.Ik wens ellke auteur veel bezieling succes en rust als het nodig is, ik ga lekker rock a billy luisteren met een bier en een joint, groet Anton Combe

31/01/2018 00:49

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert