Info mislukt dichter op zoek naar bekend gezicht

Door Anton combe gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Ik liep door de binnenstad van Vlaardingen. Ik was na 18 jaar nog steeds een vreemde in deze stad. En omdat ik moest bewegen vanwege mijn rug deed ik een rondje stad. Ik liep de gebloemde trap af richting de sigarenboer maar sloeg linksaf en direct rechts de winkelstraat in. Ik zocht naar een bekend gezicht of een gezicht dat me wilde kennen maar zag alleen gezichten die naar plekken gingen van waar ik niet wist waar.Ik voelde me eenzaam tussen al dat volk, ik voelde het in mijn maag en mijn ogen sloegen naar beneden.' Zou ik naar Ka en die Bolle gaan' vroeg ik me af. Ik voelde in mijn zak of ik nog geld had voor een duveltje.Mijn hand gleed in mijn zak en al schuddend had ik al het losgeld dat ik nog had, uberhaubt het geld dat ik nog had. Ik telde 3,80euro. Dat was net genoeg voor een duveltje en ik liep de prominade uit en liep schuin over het liesveld naar het bekende vierkante kroegje op het plein. Ik stapte naar binnen. Er zaten wat mensen te brunchen, Ka was hard aan het werk en de barman zei me gedag op een toon dat ik dacht ' ik ben toch ook niet tegen hom's op een meter afstand' maar goed hij gaf me altijd vriendelijk mijn duveltje en bemoeide zich nooit echt met mij. Niemand trouwens, zoals ik zei ik ben nog steeds een vreemde in de stad. Ik keek wat in de rondte JA WAT MOET IK ANDERS DOEN!? En nam af en toe een slokje uit mijn mooi duvel glas en dacht ' leve de duvel' , Het was nu een doordeweekse dag, op vrijdag was het altijd volle bak met wat mensen die ik wel kon en dat waren toffe gasten. Ik ging alleen niet zo vaak op vrijdag omdat ik dan net geld genoeg had voor een duveltje en ik van iedereen die een rondje kreeg en dan ga je je ook een beetje bezwaard voelen. ' God geef me genoeg geld dat ik af en toe ook een rondje kan geven' en ik nipte, ja je leest het goed , ik nipte uit mijn duvelglas, puur om tijd te rekken. Anders had weer tussen al die mensen moeten lopen, ik voelde me eenzaam dus zo lang mogelijk over mijn duveltje doen. Het was behagelijk binnen en buiten liet het herfstige weer zien wat tie kon, gelukkig zat ik binnen. De mensen die er zaten waren netjes en een beetje timide zeker integenstelling hoe ik kon zijn, zeker als ik wat op had. IK kon er wat van leren. Ben bijna 50 en nog steeds moet ik dingen afleren want ik was een proleet geweest, tuig van de richel. Dat was voor mij toen normaal, ik kwam uit zo'n milieu. Toen ik op mijn 21e bekend werd als dichter kwam ik met wat geciviliseerde mensen in contact en dacht ' o zo kan het ook' . Ik ben niet helemaal aangepast want wie je bent en je milieu zit toch diep in je genen, geest, karakter, zen, persoon enz enz. Ik keek naar de werkende Ka , wat een mooie vrouw en zo positief!  En daarbij 2 koters en de zaak runnen terwijl ik die bolle nooit heb gezien als ik m zie zal ik het eens goed duidelijk maken de lul. De enige bolle die ik heb gezien was mezelf in de spiegel. Dat deed ik niet vaak in de spiegel kijken, dan zag ik iemand die zich anders voelde dan ik eruit zag. Zouden meer mensen dat hebben? Ik keek weer in de rondte voor de zoveelste keer, dalijk denken ze dat ik wat van ze wil!. Maar goed ik zag mensen die voledig content met zichzelf waren en met wie ze zijn, plastick. De regen was gedegradeerd tot een enkele druppel. Je moest eens weten hoeveel Afrikanen daar blij mee zouden zijn. Het is allemaal niet eerlijk verdeeld in deze wereld, ik gun iedereen een lekkere maaltijd en geld om een rondje te geven in de kroeg, iedereen heeft recht om te leven, te eten en te bestaan met wat of wie hij of zij is. Maar ja dat gaat niet in deze wereld anders hadden ze naast een oliepijpleiding wel een waterleiding er naast gelegd maar nee hoor....illuminatie, stelselmatig arm houden wat ze hier doen d.m.v. bewindvoering. Ik gun elk mens een waardig leven cq bestaan als ze dat ook werkelijk waardig zijn. Ik had nog maar 0,30 cent, dat was ik waard en ik ben nog wel blank! Maar ik kwam uit een achterstands milieu, een soort blank Afrika. We zijn allen broeder en zusters van elkaar, gedroegen we ons maar zo. Die homo achter de bar die had nooit zijn naam gezegd en da's maar goed ook anders had ik achterdochtig geworden, ieder zijn gebrek. Hij werkte hard, glazen spoelen, eten brengen, tafels afruimen en KA rende ook heen en weer naar daar waarvan ik niet weet waar, net als die mensen buiten en ik begon me weer eenzaam te voelen. Gelukkig was het warm en jammer dat er niet een van de jongens van Ka was, dan had ik nog een duveltje gehad, maar nu hoefde ik me niet bezwaard te voelen. Ik keek naar mijn duvel en dacht ' als ik nipte , hooguit een kwartier, ik besloot de knoop door te hakken en sloeg de rest achterover, deed mijn jas aan en ging. Ik riep " daag" niemand zei iets terug. Ik liep door de druppels via de biev de waalstraat in en liep langs de kerk en bekkek het prgamma ' kinderen voor kinderen en voor ons, alleen voor leden' . Wat moest ik daar nou bij denken. Ik liep het heuveltje af lans de visboer en zo langs de beroemste patatzaak van Vlaardingen en iemand riep " he dichter!" het was richard, die gozer kon zonder het te noteren zeker 12 tot 15 bestelingen opnemen klaarmaken en niemand had een kaassoufle te veel of iemand geen nee alls perfekt, aardige gozer, hij flikte het maar. Had ik toch wat bekende gezichten gezien en ook die van Ka en ach ook van die homo en mezelf in de spiegel was een bekende van me, we moesten ons alleen nog verenigen.

 

\                                                                                          Anton Combe

29/01/2018 17:03

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert