Revalideren van een gebroken heup; een verslag

Door Appelpit gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Ruim zes weken geleden brak ik mijn heup. Afhankelijk van de breuk zijn er verschillende manieren om die te repareren. Ik kreeg een Dynamische Heup Schroef in m’n lijf en mocht zes weken geen gewicht op mijn rechterbeen laten rusten. Na die zes weken werd er een foto gemaakt en bleek het herstel goed te gaan. Vanaf nu mocht ik voorzichtig op het been gaan steunen. De eerste week meteen kwart van mijn gewicht, dan de helft en zo voort. Een dag na de foto kwam een fysiotherapeut me vertellen hoe ik dat aan moest pakken.

238ff7087a906a7d3318ae6ed214819f.jpg  a55e96eff7caa5f35c1c42389c131e71.jpg  d2e888b0b8f66ced1a2cae1ce8e1c0f8.jpg

Dynamische Heup Schroef               Gecannuleerde Heup Schroef                   Grendelpen

 

Vijfkwarts wandelen

“Hoeveel weeg je?” vraagt de fysiotherapeut met de mooie ogen.

“Eh, ergens tussen de 55 en 60 kilo.” 

“Laten we dan maar van 60 uitgaan, dat is makkelijk rekenen.”

Na zes weken rust mag mijn been nu weer voorzichtig belast gaan worden. Om te beginnen met een kwart van mijn gewicht. Hoe doe je dat? Nou, met een weegschaal.

De ouderwetse, analoge weegschaal staat midden in de kamer en mijn fysiotherapeut kijkt zoekend rond.

“Nu hebben we iets nodig dat net zo hoog is, zodat je daar met je linkervoet op kunt staan.”

“Een boek”, zeg ik meteen en hink naar de boekenkast. Ik trek met één hand een dik kookboek tevoorschijn en hij legt het naast de weegschaal. Bijna genoeg. Een groot formaat dichtbundel van Ted van Lieshout is precies goed als aanvulling.

“Dat ik nou een dichtbundel ga gebruiken om op te staan…”

Hij lacht: “Ik zal hem onder het kookboek leggen. Dan sta je er niet echt op.”

Met mijn ene voet op de boeken en de andere op de weegschaal vind ik uit hoe het voelt om op één-en-een-kwart been te staan. Eerst plat op m’n voeten en dan op mijn tenen.

Na vijf minuten oefenen mag ik het in de praktijk gaan brengen. Voorzichtig en geconcentreerd probeer ik mijn rechtervoet elke stap met ongeveer 15 kilo te belasten. “Probeer je voet helemaal af te wikkelen.”

O ja… ik zet hem wel neer, maar vergeet er op te lopen. Ik moet denken aan het boek “De mierenmoordenaar” van Julio Cortázar, waarin instructies gegeven worden voor gewone handelingen, zoals huilen, zingen en traplopen.

Ik krijg instructies om te lopen. Been naar voren strekken, hiel neerzetten, afrollen naar de bal van de voet, de teen en dan met die teen afzetten; voor een kwart!

Er is een groot verschil tussen hinken op krukken en lopen op krukken. Mijn schouders halen opgelucht adem. Maar aan het eind van de dag protesteert mijn rechterbeen. Spierpijn. Ja logisch, als je na zes weken ineens weer aan het werk moet. ’s Avonds doe ik even rustig aan, maar de volgende dag ga ik weer aan de wandel: been naar voren strekken, hiel neerzetten, afrollen naar de bal van de voet, de teen en dan (voor een kwart) afzetten. Nog even en ik hoef er niet meer bij na te denken. En volgende week mag er een kwart bij.

Zo gaat ie goed!

   Ja, het leek zo goed te gaan. Maar toen ik na veel oefenen zo ver was dat ik voorzichtig een blokje om kon zonder krukken, zakte ik ineens weer door die heup. Het bot wilde niet goed helen en er moest alsnog een kunstheup in. Dat was wel even janken. Maar inmiddels ben ik er blij mee. Het enige dat je van een kunstheup merkt, is dat je altijd piept als je bij het vliegveld door het douanepoortje gaat. En als je zo'n eerlijk gezicht hebt als ik, levert dat (tot nu toe) nooit problemen op. Dus toch nog een goede afloop van dit verhaal.

23/01/2018 21:43

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert