Gruwelijke rit naar het zuiden 22.

Door Leonardo gepubliceerd in Verhalen en Poëzie
Vervolg op deel 21:  http://tallsay.com/page/4294994964/gruwelijke-rit-naar-het-zuiden-21

         cba7232390ec273180fedc14b5a4b217_medium.

 

Gruwelijke rit naar het zuiden 22.

 

Deel 22

Intussen voor de havenmonding van IJmuiden. 

Het patrouilleschip van de kustwacht naderde behoedzaam de zwaarbeladen en diep liggende oude Colombiaanse vrachtboot die heel langzaam door de hoge brandingsgolven ploeterde richting de haven van IJmuiden. De kapitein van het patrouilleschip hield enkele honderden meters ruimte tussen zijn schip en de Colombiaanse vrachtvaarder. De plotseling opgestoken noordwester zomerstorm hield onverminderd aan. De buitentemperatuur was inmiddels tot achttien graden gezakt. Het was vrijwel zelfmoord om nu met een kleine boot de zee op te gaan. Via de radio was de kapitein van de vrachtboot door de kustwacht reeds bevolen buitengaats te blijven liggen, totdat de storm het zou toelaten dat er een loods en enkele controleurs aan boord konden komen.

   Kapitein Morales glimlachte en deelde via de radio mede dat hij zich volledig zou richten naar de adviezen en eisen van de Nederlandse overheid. Zijn schip lag inmiddels binnen het Nederlandse territoriale water, doch kapitein Morales vroeg zich alleen af waarvoor zijn schip kennelijk op zee moest worden gecontroleerd. Maar hij ging verder geen discussie met de Nederlanders aan. Eigenlijk vond hij het wel prima dat er eindelijk eens een echte controle zou komen. Hij had elke keer dit soort grote controles weten te ontspringen. Doch dat het er eens van zou komen, daar was hij gedurende de vele reizen die hij naar Nederland maakte steeds al van uit gegaan. Eens zou men onraad ruiken en vervolgens intensief  gaan controleren. Maar ze zouden niets meer vinden en de bemanning zou hen niets vertellen. Met het gevolg dat ze na zo’n controle waar niets in zou worden gevonden, weer met schone lei hun gang konden gaan. Hij vloekte even vanwege een enorme watermassa die over het dek van het laag liggende schip spoelde, waarna de golf  uiteindelijk tegen de achter op het schip gebouwde brug en kajuit uiteenspatte.

  ‘Jezus, Maria, wat een Godvergeten takkenweer is het geworden,’ mompelde hij zachtjes binnensmonds terwijl hij opdracht gaf aan de roerganger om het schip iets meer met de boeg op de wind en de aanrollende golven te draaien.  

   Nee. Echte zorgen maakte hij zich niet over de te verwachten controle. En op zijn bemanning kon hij blind vertrouwen. Die zouden nooit niets loslaten. Want uiteindelijk was zijn Colombiaanse bemanning, speciaal voor dit soort vrachtreizen ingehuurd. Ze wisten allemaal dat, als ze zouden praten over hun geheime nevenlading, het kartel in Medelin hun familie volledig zou elimineren. Deze schaduw van het kartel droegen ze uiteindelijk altijd met zich mee. Waar ze ook heengingen. De mannen wisten vanuit de praktijk dat Don Pedro geen mededogen zou kennen voor verraders. Het was immers al een keer voorgevallen dat een vroeger bendelid doorsloeg tegen een agent van de Amerikaanse DEA. De man werd voor zijn bekentenissen door de Amerikanen beloond voor zijn loslippigheid die, al dan niet onder een zekere druk verkregen, een schat aan gegevens voor de Amerikaanse drugsspeurders bevatte. Doch nog geen twee maanden later waren zijn vrouw, hun kinderen, wederzijdse ouders en andere familieleden, reeds door leden van het kartel vermoord. Maar aan de andere kant werden de mensen die door het kartel waren geronseld voor diensten op een drugsschip heel goed voor hun werk betaald. En mede daardoor, alsmede de straf die de familie boven het hoofd hing als ze zouden kletsen, waren reden genoeg om nooit hun mond tegen de autoriteiten open te doen. 

   Kapitein Morales vond het allemaal prima. De zogenaamde geheime ruimte op het schip, een naam die ze zelf voor die kleine voormalige kabelruimte hadden gekozen, was reeds volledig schoon gespoten. Er zou ook door de speciale honden die de douane vaak bij controles gebruikte, niets meer worden geroken. Overal in de ruimte hing nu een prikkelende chemische geur die de hondenneuzen buitengewoon zou irriteren. De kostbare illegale lading die in die zogenaamde geheime ruimte was verstopt was al uren eerder, op zo’n tien mijl afstand van de Nederlandse kust, voor de rede van Scheveningen volgens afspraak op zee gelost. Nee laat ze zich maar een rotje zoeken dacht kapitein Morales. En als ze de ruimte zouden vinden, dan kon hij aan de hand van de vele interne aanpassingen en oude bouwtekeningen eenvoudig verklaren dat deze boot een voormalig Indiaas kabelschip was geweest. De ruimte was geheel verklaarbaar en leek nog altijd inderdaad op de binnenruimte van een kabelschip. Zelfs het achterdek was als zodanig nog enigszins herkenbaar. Hij zou eveneens eenvoudig kunnen verklaren dat deze kleine scheepsruimte eigenlijk nooit voor vracht werd gebruikt. Er lagen thans dan ook alleen wat dekzeilen en trossen opgeslagen, te samen met enkele metalen kettingen en wat gereedschappen.

  ‘Bewijs het tegendeel straks maar eens stelletje eikels,’  mompelde hij opeens in zichzelf.     

   De roerganger bewoog het stuurwiel en stuurde het schip een beetje meer naar bakboord om een hoge rug van water wat beter met de boeg op te kunnen vangen. Schuin voor hen deinde op enige afstand het kustwachtschip als een dobbertje op de hoge golven.

  ‘Verdomme, wat kan het hier op deze relatief ondiepe zee toch altijd onbedaarlijk spoken,’ zei Mario, de stuurman toen die op de brug kwam tegen kapitein Morales. Doch die antwoordde niet. De kapitein zat met zijn gedachten reeds bij wat er zou gaan gebeuren als ze toestemming kregen om de loods aan boord te nemen en binnen te varen.

Morales had het niet zo op met die Nederlanders. Hij was een echte Zuid-Amerikaan en kon zich soms wat moeilijk aanpassen aan die, in zijn ogen, vaak kille Nederlandse mentaliteit. De mensen waren hier in de meeste Europese landen zo anders dan de bevolking in zijn geliefde Colombia.  Daar kwam bij dat hij een gruwelijke hekel had aan het vaak ijskoude rotweer wat hij reeds tweemaal had ervaren als hij in Amsterdam aankwam. Maar nu was het nog zomer. Al zou je dat aan het huidige pestweer niet kunnen afzien dacht hij.  Maar Amsterdam had ook wel enkele pluspunten vond hij terwijl hij in gedachten de beelden van zijn voormalige veroveringen voor de geest probeerde te halen. De meiden waren hier in Nederland tof en soms heel gewillig. Dat was in andere Europese landen waar hij kwam vaak wel eens anders.

De maritieme weersberichten gaven aan dat de noordwesterstorm in de loop van de middag zou krimpen tot een, stormachtige wind. Er werd echter in de loop van de avond, althans volgens de meteo, ook flink wat regen verwacht. Morales kreunde en tuurde door de ruiten van zijn stuurhut. De ruitenwissers schuurden en piepten onophoudelijk onder het geweld van het zoute water dat met vlagen over het schip sloeg. Nog een paar uur wachten. Hij had zin om eindelijk af te meren. Zijn bananen te lossen en daarna in Amsterdam een café te bezoeken. Misschien zelfs wel meer dan één café. En vervolgens na inname van de nodige spiritualiën de stad verder te verkennen en misschien zelfs wel een leuke hete blonde meid te versieren. Nee…, natuurlijk niet zo een verlepte bar slet. Maar een gewone leuke blonde Hollandse meid. Hij verheugde zich er dan ook op om straks weer even vaste grond onder de voeten te voelen. Ook al was dat dan Nederlandse en geen Colombiaanse grond.    

Vervolg kunt u lezen in: http://tallsay.com/page/4294995059/gruwelijke-rit-naar-het-zuiden-23
© Leonardo  
09/01/2018 22:28

Reacties (4) 

1
17/01/2018 20:08
Mijn vroeger leraar Spaans was ooit in Medelin en het is geen rustig vakantieplaatsje hé.
Ik ben nu benieuwd naar 'waar is de lading?'
1
12/01/2018 06:29
kijk Medlin is niet zachtzinnig te noemen
12/01/2018 09:29
Nee, dat zal later in het verhaal nog blijken.
09/01/2018 23:44
Ik had me al afgevraagd wanneer deze verhaallijn weer aan bod zou komen. Nu nog de ontvangers van de overboord gezette lading...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert