Hardhorend vanaf mijn 6 jaar.

Door Franske59 gepubliceerd in Samenleving

oor1.jpg

Bron: https://www.dokteronline.com/blog/wat-te-doen-bij-een-oorontsteking

Hardhorend vanaf mijn 6 jaar.

Mijn moeder kwam een keer naar de school, omdat de leraar het gevraagd had. De leraar zei ‘ik heb jouw zoon al op de eerste bank moeten zetten, omdat ik een vermoeden heb dat je zoon niet goed hoort. dat thuis ook zo’. Mijn moeder had het ook al ondervonden, maar ze dacht dat ik hoorde wat ik wilde horen. Toen zei de leraar ‘zou je met je zoon eens niet naar een neus-keel en oorarts gaan. Want hij heeft er problemen mee om de lessen te volgen’. Toen heeft mijn moeder gezegd dat ze eens een afspraak zou maken. En daar gingen we dan.

De eerste afspraak bij de neus-keel en oorarts.

Ik en mijn moeder gingen toen in Antwerpen naar de oorarts, en die heeft mij onderzocht, en zei toen ‘er zit vocht achter zijn trommelvliezen. Daarmee dat hij niet meer goed hoort, er zal een kleine operatie moeten gebeuren met buisjes achter zijn trommelvliezen te steken, om het vocht er achter uit te laten vloeien en dan zal het opgelost moeten zijn’. Dat hebben we dat laten doen, maar het bleef niet bij één operatie, maar bij die oorarts heb ik het 3 keer moeten laten doen. En het was nog niet beter. Toen kwam er bij ons een neus-keel en oorarts in het ziekenhuis. Omdat het korter bij huis was gingen ik en mijn moeder mij daar eens laten onderzoeken.

Op naar de volgende oorarts.

De buisjes van daarvoor zaten er nog in, maar toch was het vocht er niet uit. En de dokter deed ook nog een gehoortest, wat de andere arts nooit heeft gedaan? De oorarts zei we gaan nog even afwachten, want die buisjes komen er vanzelf uit. En dan kunnen we eens kijken of het vocht weg is, en hij terug beter hoort. Na 2 weken moesten we dan terug komen, en de buisjes waren er uit gekomen, maar er zat nog wel wat vocht achter mijn trommelvliezen. Toen deed hij weer een gehoortest, en het was een klein beetje verbetert maar niet zoveel. De oorarts zei toen ‘ik zou terug een operatie kunnen doen en eerst al het vocht achter de trommelvliezen eruit zuigen, en dan terug buisjes steken. Zodat het vocht weg zou blijven. Ik was toen 10 jaar en er was nog geen verbetering, maar een andere operatie kan hij nog niet doen. Omdat ik nog te jong was, ik moest minstens 18 jaar oud zijn.

We hoopte dat de vierde operatie ging lukken.

Toen de operatie gebeurd was, maakten we na een maand terug een nieuwe afspraak. En ik vond dat ik al terug beter hoorde. Het was nog niet zo veel maar ik vond toch dat het beter ging. Toen we terug naar de oorarts gingen, keek die in mijn oren en zei dat er geen vocht meer te zien was achter mijn trommelvliezen. En de buisjes waren er ook al uit. De oorarts deed weer een gehoortest en zei dat het zo een 10% beter was. Ik en mijn moeder vonden dat al een goed resultaat. De oorarts zei toen kom alle maanden eens terug, en dan zullen we zien of de resultaten nog beter worden. Maar in plaats van vooruit ging het weer achteruit. De oorarts, toen was ik al oud genoeg zoog het vocht achter mijn oren er zo uit, en dan was het telkens weer wat beter. Maar het moest bijna alle maanden gebeuren, tot ik uiteindelijk 18 jaar werd.

18 jaar en op naar de vijfde operatie.

Ik was 18 jaar toen de oorarts mij ging opereren, maar hij deed het niet in het ziekenhuis maar privé bij hem thuis. Mijn moeder moest toen 10.000 oude Belgische Franken meebrengen, om het ineens te kunnen betalen. Het was op een vrijdagavond dat we bij hem thuis moesten zijn om mij te opereren. Ik was toen erg zenuwachtig, want het was een operatie onder plaatselijke verdoving. De oorarts verdoofde mij langs de linkerkant, ik heb toen wel 4 spuiten gekregen, omdat ik zei dat het nog altijd pijn deed als hij in mijn oor kwam. (Maar dat was helemaal niet waar, het was gewoon omdat ik bang was). Toen zei de oorarts dit is de laatste spuit die ik kan geven, want anders zal het onder volledige narcose moeten. Ik heb toen maar gezwegen en de arts laten beginnen, ik had geen zin om weer in het ziekenhuis te belanden. Wat hij toen deed dat weet ik ook niet, maar het was precies een klem dat hij op een snede die hij voordien had gemaakt zette, en dat helemaal open trok. (Zo voelde dat aan). Toen begon hij in mijn oor te opereren, en ik dacht nu moet hij mijn andere oor ook nog doen. Ik dacht dat hij dan de klem langs de andere kant ging zetten. Mijn haar had hij ook al afgeschoren, waar hij de snede had gemaakt. Maar gelukkig was dat niet zo, omdat eigenlijk alles verdoofd was rond mijn hoofd. Toen de operatie was afgelopen, zei de oorarts ‘de eerste 14 dagen zal hij nog slechter horen dan voordien’. Mijn moed zakte al in mijn schoenen, nog minder horen, dat kan toch niet hé. Ik moest toen een afspraak maken één maand daarna, om het te checken of alles goed is gegaan, en of ik vooruitgang had geboekt.

 

Op weg naar de volgende afspraak.

De eerste 14 dagen was het inderdaad veel slechter met mijn gehoor, ik hoorde bijna helemaal niets meer. En de mensen moesten echt roepen tegen mij. Dat was heel lastig voor mij maar ook voor de andere mensen. Die zeiden bijna niets meer tegen mij, omdat ik het toch niet hoorde. De derde week was het precies of mijn oren begonnen open gaan te springen, en ik hoorde al wat beter vond ik. Ze moesten nog altijd wel roepen tegen mij maar ze zeiden dat het toch al stiller konden praten. En zo begon het van dag op dag beter gaan te gaan. Joepie ik hoorde terug, nu zal het wel in orde komen dacht ik. 4 weken na de operatie ging ik terug naar de oorarts, en die vroeg ‘hoe gaat het nu met je gehoor’? Ik zei dat het al veel beter was, en dat de mensen mij toch al terug konden verstaan. De oorarts vond dat fantastisch, en ik moest alleen nog maar eens terug komen als er iets moest schelen. Of dat ik terug slechter moest gaan horen. Ik was echt dolgelukkig.

Drie jaar later.

Toen ik 21 jaar was begon mijn gehoor terug achter uit te gaan, ik hoorde nog wel maar ik moest weer meer tegen de mensen zeggen, ‘welk heb je gezegd, of wat zeg je daar’. Ja, mijn vrienden werden het beu, en zegden niet zo veel meer tegen mij. Ik voelde mij toen wel een beetje uitgesloten.

Ik maakte terug een afspraak bij de oorarts, en die schrok dat ik er terug was na 3 jaar. Eerst deed hij terug een gehoortest, en zag toen al dat mijn gehoor terug achteruit was gegaan. Toen hij daarna terug in mijn oren keek, zei hij ‘er zit terug vocht achter je trommelvliezen. Maar dat kan geen kwaad, ik ga je verdoven. En dan moet je wel een kwartier terug in de wachtzaal gaan zitten, om de verdoving te laten werken’. Ik kwam daarna terug binnen, na een kwartier in de wachtzaal te hebben gezeten. En toen heeft hij het vocht van achter mijn trommelvliezen vandaan gehaald. En ik hoorde meteen terug goed, dat was een ongelofelijk gevoel. Ik ben toen nog zo een 3 of 4 keer terug gegaan, en telkens het vocht achter mijn trommelvliezen vandaan gehaald. Maar daarna hielp het niet meer, ik dacht dan om eens een andere oorarts te raadplegen.

Ik had beter nooit naar een andere oorarts gegaan.

Ik ben toen naar een andere oorarts gegaan, en die heeft weer een gehoortest gedaan. En eens in mijn oren gekeken. Mijn gehoor was inderdaad weer niet zo goed. En de arts zei ‘er is iets nieuws op de markt, en dat kan je gehoor terug helemaal opknappen’. Er werden in die tijd donors gebruikt van mensen die gestorven waren, en die vroren ze in. En die werden dan geplaatst in bij doven en slechthorende. Ik zag dat wel zitten, en heb toen weer een operatie laten doen. De oorarts zei ‘we gaan met je linkeroor beginnen, waar daar hoor je het minste door, en als dat dan in orde is, dan nemen we je andere oor’. Ik vond het wel een tof idee dat ze al zover gevorderd waren, en dacht dat het nu wel in orde zou komen. Ik moest toen 3 dagen in het ziekenhuis blijven. Na de operatie werd ik wakker, en ik had een grote pleister op mijn oor. En had precies een tulband rond mijn hoofd. Iedereen maakte er toen grapjes over. Maar het verband bleef nooit

jicht-oor.jpg

 

Bron: https://jicht.nl/Jicht-in-oor

niet zitten, en ging altijd maar naar boven toe. Toen zei er iemand waar ik mee in het ziekenhuis lag en goed kende. ‘je moet er alleen nog een kaars in steken op je hoofd en je kan mee in de processie lopen’. Maar als de mensen iets zeiden tegen mij verstond ik ze weer helemaal niet meer.

Na twee dagen mocht het verband eraf.

Na 2 dagen kwam de oorarts bij mij op de kamer, en zei ‘de operatie is goed verlopen en we gaan nu het verband er af halen, het zal nog wel 14 dagen duren voor er beterschap komt met je gehoor. Toen deed de arts het verband eraf, en dat was een grote opluchting. Maar inderdaad beterschap was er zeker nog niet. Ik moest een afspraak maken bij een collega, want mijn arts ging toen voor 3 weken op reis. En ik moest na 14 dagen terug een afspraak maken, bij zijn collega.

Afspraak bij mijn oorarts zijn collega.

Ik had toen een afspraak gemaakt bij de collega van mijn oorarts. Maar ik hoorde nog niets beter. Toen ik mocht binnen komen, zei ik ‘ ik hoor nog slechter dan daarvoor, is dat normaal’? We zullen eens een gehoortest doen, dan weten we wat meer. De gehoortest werd gedaan, en zei dat het toch al iets beter was, met mijn gehoor. Ik zei toen ‘ik hoor precies nog slechter dan te voor. Dat is maar een gedacht zei de oorarts en ik mocht gaan.

Toen ging terug naar mijn eigen oorarts.

Ik heb toen een afspraak gemaakt bij mijn eigen oorarts, en die vroeg ‘en hoor je nu al wat beter’? Ik zei tegen hem ‘in plaats van beter te horen, hoor ik nu nog minder’. Dat kan ik moeilijk geloven zei de arts, en deed weer een gehoortest. Toen liet hij mij de eerste en de tweede gehoortest zien, en volgens hem ging het beter. Ja, die grafiek was omhoog gegaan, maar ik hoorde echt niet beter vond ik. Toen ben ik niet meer naar hem toegegaan, en ik ben naar mijn huisarts gegaan om raad te vragen. Ik hoorde helemaal niets meer aan mijn linker kant. Mijn huisarts zei toen ‘waarom ga je niet eens naar het universitair ziekenhuis, daar zitten de beste chirurgen’. Zo gezegd zo gedaan, hebben we daar een afspraak gemaakt.

5 professoren hebben toen in mijn oren aan het kijken geweest.

Ik ben toen naar het universitair ziekenhuis gegaan, en ik mijn vrouw mochten in een klein kamertje wachten. Daarna kwamen ze ons halen, en ik mocht op een bed gaan liggen, en de professor ging toen eens in mijn oren kijken. Die zei helemaal niets, en zei ‘ik kom direct terug’. 10 minuten later kwam er een andere professor binnen, en die keek ook in mijn oren, die zei ook weer niets, en die verdween ook weer. Een kwartier later kwamen ze met 5 binnen, ik denk dat die andere 3 stagiaires waren. En die keken ook alle 3 in mijn oren. Toen begonnen ze wat de mompelen tegen elkaar, ja, ik hoorde het toch niet. Daarna zei de professor die eerst bij mij geweest was ‘we kunnen niets meer aan je oren doen, je zal gehoorapparaten moeten gaan dragen. En voor de rest hebben ze geen onderzoeken niet meer gedaan.

Dan maar een afspraak maken om gehoorapparaten te gaan kopen.

Toen we daar aankwamen, mocht je de gehoorapparaten 14 dagen gratis testen. Er werd eerst met een soort klei een mal gemaakt van mijn oor. Die moest dan opgestuurd worden om die in een soort plastiek te maken. Hij deed toen een gehoortest, en slaagde de grafieken op, in zijn computer. Toen zei hij, ‘als ik de gehoorapparaten heb besteld en de mal er is. ‘Dan bel ik je op en kan ik het geluid naar je oor zetten via mijn computer’. Dan kwam de vraag, hoeveel kosten die gehoorapparaten? Ze zouden mij 3500 € kosten, en van elk gehoorapparaat kreeg ik 500 € terug van het ziekenfonds. De gehoorapparaten zouden mij toen 2500 € kosten. Maar toen hadden wij dat geld niet, maar ik mocht ze eerst nog 14 dagen testen. Na één week denk ik, ik weet het niet meer zeker. Belde de man ons op dat hij de gehoorapparaten en de mallen in huis had. Ik mocht direct komen als ik tijd had. Ik ben er toen naartoe gegaan en hij heeft eerst nog een gehoortest gedaan, om te zien of het niet slechter was geworden met mijn oren. Toen stak hij de mallen aan de gehoorapparaten en stopte ze in mijn oor. Toen heeft hij het geluid via zijn computer aangepast. Ik hoorde weer, wat een enorm verschil, het was ongelofelijk. Ik hoorde de vogeltjes weer fluiten, het getrappel van de mensen die op straat liepen, ik hoorde zelfs de auto’s weer beter aankomen. Ik hoorde alles terug waar de mensen van houden. Ik kon terug normaal met de mensen praten. Het was precies of ik was herboren. Maar na 14 dagen was de pret al over, ik moest toen zeggen dat ze goed zaten, en of er verbetering was. Maar we hadden het geld niet. Toen wij terug kwamen bij die man, heb ik eerlijk gezegd dat ik het geld niet had. Toen zei hij ‘betaal mij dan 2500 € in plaats van 3500 € en ik regel de rest wel met het ziekenfonds. Ik kreeg toen nog een week tijd om het geld bij elkaar te krijgen, en ik mocht de gehoorapparaten nog een week bijhouden. Toen leefde mijn vader nog, en die had ook een gehoorapparaat, en ik vertelde dat ik ze nog een week mocht houden, en dan moest betalen. Ik zei toen, ‘ik zal ze volgende week maar terug binnen doen. Want ik kan ze toch niet betalen’. De week was bijna gepasseerd toen mijn vader aan de deur kwam kloppen, en we moesten eens langskomen bij hem. Toen zei mijn vader ‘ik zal je die 2500 € voorschieten, en betaal mij het dan terug af met 100 € per maand, wat denken jullie daarvan’? Ik was natuurlijk heel gelukkig toen mijn vader dat geld wilde lenen. En we maakten een akkoord.

Tot slot van deel 1

Tot zover mijn artikel, ik ben nog niet uitverteld, maar de rest wil ik jullie vertellen in mijn tweede deel. En het is nog een hele hoop dat ik te vertellen heb!

 

*franske59*

05/01/2018 17:01

Reacties (2) 

1
07/01/2018 01:44
Kan me voorstellen dat je blij was met de hulp van je vader. Lijkt me nogal een vervelende periode geweest elke keer naar oorartsen en alles wat daarbij komt kijken. Als je goed hoort sta je er vaak niet bij stil hoe het is om zelfs geen vogel meer te horen fluiten. Mooi en duidelijk geschreven artikel.
07/01/2018 15:38
Daar was ik zeker heel blij mee. Maar het heeft niet lang mogen duren, na één jaar hadden wij uit het asiel een hond gaan halen, het was een Jack Russell. Die heeft mijn gehoorapparaten in allebei op een nacht stuk gebeten. Nu heb ik er weer geen niet meer. En nieuwe kan ik ook niet meer kopen, omdat ze nog duurder zijn geworden. Ik heb mij er wel bij neergelegd, het enigste nadeel is dat ik links niet meer hoor en rechts nog maar 65%. En vooruit zal het zeker niet meer gaan, spijtig genoeg. Bedankt voor je reactie.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert