Het mislukte kerstdiner

Door Sanne blogt van zich af gepubliceerd in Sanne blogt van zich af

Dat het in ons gezin altijd anders gaat dan gedacht is niet vreemd, maar dit keer liep het wel erg uit de hand ..

Het mislukte kerstdiner

1cf5627c9fc2cec243ab8143e779f1e5_medium.

(en hoe alles toch nog goed kwam)

Kerst is bij ons met weinig uiterlijk vertoon, geen verplichte bezoekjes en geen overdadige maaltijden. Zo ben ik opgegroeid en zo heb ik dat doorgegeven binnen mijn gezin. Het gezellig samenzijn met elkaar staat voorop.

Toen we nog een compleet gezin waren aten we vaak stamppot boerenkool, lekker makkelijk en iedereen lustte dat. Vaak at mijn moeder mee, soms ook huisvriendin Annemieke. Zij waren, zo voelde dat, deel van het gezin en hoorden er gewoon bij. Ook met hen erbij lag ik languit op de bank lekker lui te zijn, ik hoefde me niet anders voor te doen dan ik was. Na de scheiding kwam er een omgangsregeling met de kinderen. De kerstvakantie met al die feestdagen was voor ons geen probleem. De volle eerste week met daarin beide kerstdagen bleven ze bij mij, de volle tweede week met daarbij oud en nieuw waren ze bij hun vader. Naar ieders tevredenheid en zo doen we dat inmiddels al tien jaar.

Maar de kinderen worden groter, hebben eigen bezigheden en vullen hun tijd zelf in. Dochterlief heeft een bijbaantje in een supermarkt en kan met de kerstdagen lekker veel geld verdienen. Zoonlief werkt als leerling-kok in een restaurant en moet beide kerstdagen hard aan het werk. Dus zit moeders met kerst ineens alleen thuis. Niet erg, maar ik miste wel het knusse samenzijn van ons gezinnetje.

Daarom bedacht ik dat we dat konden verschuiven naar kerstavond. Beide kinderen thuis, dus waarom niet dán de kerstkado'tjes uitpakken, gourmetten en spelletjes spelen? Ook de kinderen vonden dat een goed idee, dus haalde ik de boodschappen in huis. Ik had er zin in. Door al onze drukke bezigheden zijn we weinig met z'n drieën tegelijk thuis, daarom was het nog fijner om zo'n avondje met elkaar te zijn.

53270ece13832deeeed62b764b986c9f_medium.

De dag voor kerst, op zondag dit jaar, moest zoonlief nog wel een paar uurtjes naar zijn werk om de luxe kerstgerechten voor te bereiden. Aan het ontbijt vertelde hij dat hij daarna direct door zou gaan naar Bram in Amsterdam om zijn verjaardag te vieren. Ach, moest kunnen toch, al had ik hem liever 's middags al thuis. Ze maken hun eigen plannen, loslaten dus. We spraken af dat hij op z'n laatst om 19 uur thuis zou zijn voor ons kerstavondje. Prima.

Rond vijf uur een appje: "Ik blijf bij Bram eten". Verdomme, dat was niet de bedoeling. Dus nee, daar ging ik niet mee akkoord. Boze woorden over de app en ik voelde hoe ik kwaad werd. Natuurlijk mag hij zijn eigen keuzes maken, maar ik had voor een fortuin aan eten in de koelkast liggen. Ik was boos en werd nog bozer toen bleek dat hij ondanks dat toch besloot in Amsterdam te blijven.

Ik liep naar de keuken om mijn teleurstelling te verwerken en bedacht dat ik de avond niet wilde laten verpesten door zijn afwezigheid. Dochter en ik zouden het samen wel gezellig maken. Dus zaten we een uurtje later samen aan de gourmet, pakten daarna onze kado'tjes uit, deden spelletjes en keken naar The Sound Of Music. Al deden we ons best het gezellig te maken, de afwezigheid van zoonlief drukte de stemming. Zijn kado's, van hem en voor hem, bleven achter onder de boom. Het overgebleven vlees ging de vriezer in.

Ik voelde een mengeling van boosheid, teleurstelling, eenzaamheid en daaroverheen probeerde ik mezelf in te prenten dat ik moest loslaten. Zoonlief loslaten en die nare gevoelens loslaten. Hij maakte zijn eigen keuzes, en zijn moeder zat daar niet bij. Ik dacht aan mijn moeder en hoe zij mij altijd vrij heeft gelaten in mijn keuzes, al zal zij zich meerdere keren net zo gevoeld moeten hebben als ik nu. Verwacht ik van mijn kinderen nu wat ik nooit hoefde: verplichte bezoekjes?

7d99eb41b58885a0a2b06a109d57234b_medium.

Kerstochtend zaten dochterlief en ik samen aan het - toch iets uigebreidere - ontbijt en bespraken de afwezigheid van zoonlief. Hij was niet thuis komen slapen en ik vermoedde dat hij boos in Amsterdam was gebleven. Ik keek op de klok en zag met gemengde gevoelens zijn thuiskomst tegemoet. Hij moest wel thuis komen, want hij had schone werkkleding nodig. En inderdaad, zo rond de klok van 12 stapte hij binnen. Ontweek mijn ogen en vluchtte zo snel mogelijk naar boven. Terug beneden vroeg ik hem zo nonchalant mogelijk of hij komende nacht wel thuis zou slapen. Dat was wel de bedoeling, waarna hij zich excuseerde, want hij had haast. En weg was hij. Een uurtje later stapte ook dochterlief op en bleef ik achter met een onbestemd gevoel.

De hele middag was ik met mezelf in discussie. Wat te doen wanneer hij vannnacht thuis kwam? Moest ik boos worden, hem confronteren met niet nagekomen afspraken en mijn gekwetste gevoelens? Of moest ik het laten overwaaien en loslaten? Ik kwam er niet uit.

Laat in de avond zat ik heerlijk onderuitgezakt op de bank met wat lekkers op tafel. De kerstboom aan, kaarsjes op tafel, een wierrookje geurde door het huis en de tv stond vanaf vandaag een week lang vast op Cultura voor de Top 2000. Ik was helemaal zen en zat genietend mee te neuriën met de liedjes die voorbij kwamen. Ineens stapte zoonlief binnen, keek me onbevangen en opgewekt aan en vertelde spontaan over zijn megadrukke dag in het restaurant. De sfeer was gemoedelijk, alsof er niets gebeurd was. Daar was ik blij om, hij was in ieder geval niet meer boos op me. Maar was ik nog wel boos op hem?

Toen hij aanstalten maakte om naar bed te gaan, sprak ik hem er toch even op aan. Hij hoorde me aan, rustig en redelijk. Ik zag het en dat vulde me met trots, wat wordt hij toch volwassen dat hij dit op een volwassen rustige manier aangaat. Geen opstandige pubertaferelen, maar als twee volwassenen spraken we dit uit. Er was wederszijds begrip en respect. Hoe kon ik nu boos worden op zo'n volwassen zoon?

Ik vertelde hem wel dat ik teleurgesteld was in zijn keuze en boos omdat hij ondanks mijn bezwaren toch beloten had daar te blijven. Dat ik hem erbij had willen hebben bij onze gourmet en alternatieve kerstavond en dat ik de weinige momenten die we nog met z'n drieën zijn zo graag wil koesteren. Maar ook dat ik begreep dat het gezellig was bij Bram en dat het anders wel kort was, en dat de verjaardag nog in volle gang was. Elke andere zondagavond had ik er geen probleem van gemaakt, maar deze keer hadden hij en ik al een afspraak. Hij erkende dat hij het niet handig had aangepakt en beloofde dat hij het een volgende keer anders zou doen. Met een knuffel gingen we slapen.

3956a3cdb8e89b3eb3663cc51394170f_medium.

Tweede kerstdag was ik wederom alleen. Dochterlief appte dat we de rest van de gourmet wel op woensdagavond konden doen, gewoon weer samen want het was best gezellig en zo kwam het vlees toch nog op. Prima idee, wat en schat dat ze zo meedenkt. Ik deed nog wat extra boodschappen, bracht een bezoekje aan een oud-thuiszorgcliënt en rommelde wat in huis met de Top 2000 op de achtergrond aan. Heerlijk. Zoonlief kwam rond 23 uur thuis en was kapot van twee kerstdagen werken. En hij had een mededeling: "Ik ben morgen lekker vrij!"

Woensdag, derde kerstdag, was voor mij een gewone werkdag. Beide kinderen waren thuis, er was nog plenty goumetfood over en er lagen nog een paar kerstkado'tjes onder de kerstboom. Kerstavond in de herkansing?

Na een ontzettend gezellige gourmet waarbij er nog steeds vlees overbleef en de sfeer knus en gezellig was, kwamen de spellen op tafel. Een hiarische avond vol gekkigheid volgde. En ik genoot! Toch mijn zo gekoesterde moment met elkaar en wat was het fijn! Laat op de avond kreeg zoonlief een appje van zijn werk, ook donderdag was hij vrij. Dat was super, want nu kon hij, tegen alle verwachting in, tóch mee naar het Top 2000 café en de expositie van Het Perfecte Plaatje. Zo had ik onverwachts niet één avond, maar een avond èn een hele dag met beide kinderen!

9e3d406e4a75ce8e7a0fee38b9d51a55_medium.

© Sanne schrijft 2017

 

 

 

 

31/12/2017 14:15

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert