Deel 3. Kinderen krijgen was zo logisch voor mij

Door Christa Bareveld gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Wat mij ontroert…

Als ik in de ogen van mijn dochter kijk, ben ik regelmatig ontroerd. Het had echt niet veel gescheeld of ze was er niet geweest. Dat besef ik heel goed.

Velen vinden dat ik daar niet bij stil moet staan, maar toen wij besloten dat onze relatie evenwichtig genoeg was om aan kinderen te beginnen, werd ik niet meteen zwanger.

We zijn na een jaar zelf ‘klussen’ het medische circuit in gegaan en kwamen erachter dat onze kinderwens mogelijk niet uit zou komen. We hoopten dat er niets aan de hand was, maar toen dit wel het geval bleek, stond onze wereld op zijn kop.

Het zaad van mijn partner was van een dusdanig slechte kwaliteit dat het vrijwel onmogelijk leek dat wij op spontane wijze een baby zouden krijgen. Na een liesbreukoperatie, vruchtbaarheidsbevorderende mineralen te hebben geslikt en gezonder te zijn gaan eten, was de kwaliteit van het zaad aanzienlijk verbeterd. Mijn partner was normaal vruchtbaar. Wij dachten dat zo’n enorme veretering niet mogelijk was en werden dus totaal maar vooral blij verrast.

Zwanger werd ik echter niet en er werden enkele tests op mij losgelaten. De uitkomst was dat er met mij niets mis leek.

Om hier helemaal zeker van te zijn werd er een kijkoperatie gedaan. Er werden geen verklevingen of andere afwijkingen aangetroffen in mijn buik. Ik mocht beginnen met een behandeling waarbij ik zelf hormonen moest spuiten en op de dag dat ik vruchtbaar was, werd het zaad van mijn echtgenoot rechtstreeks in de baarmoeder gebracht met een spuit. Alleen zaadcellen van goede kwaliteit werden hiervoor gebruikt. Men trachtte de meest ideale omstandigheden te creëren voor een bevruchting.

Vijf van deze behandelingen waren nodig voordat ik eindelijk in verwachting raakte, drie jaar nadat ik de pil had laten staan.

Het waren stressvolle jaren, veel tranen heb ik gehuild, wanhopig probeerde ik de ideale omstandigheden te scheppen om zwanger te worden.

Er zijn mensen die zeggen: “Je moet er niet zoveel mee bezig zijn.” Dat zijn vaak degenen die zelf zonder al te veel moeite kinderen hebben gekregen. Zij kennen niet de angst, voor het mogelijk nimmer lukken, de frustratie van het telkens weer ongesteld worden en dus te moeten constateren dat er opnieuw geen zwangerschap is ontstaan. Zij kunnen niet begrijpen dat na al die teleurstellingen, ons leven volledig draaide om het in verwachting raken. Iedere maand weer het proberen, het vrijen dat niet spontaan meer te noemen was, dan de dagen van wachten, om aan het einde van de cyclus de hoop dat de menstruatie uit zou blijven de overhand te geven. Waarna de teleurstelling volgde, die we al die tijd toch ook wel verwachtten.

Zo verliepen heel veel maanden en het was onmogelijk er niet aan te denken.                    Het is voor menigeen onbegrijpelijk dat hoe verder de tijd verstreek, we er méér mee bezig waren, want de angst dat het nooit zou lukken, werd elke maand groter…

Fijn was het niet zo te moeten leven. De dag waarop ik opgelucht kon ademhalen en mijn leven weer een normale wending nam, was de dag waar ik lang naar uit had gekeken. Ik bleek zwanger!

Mensen die wel in betrekkelijk korte tijd kinderen hebben gekregen, zouden eens moeten denken aan de periode dat zijzelf bezig waren om een kindje te krijgen, hoezeer dat toen hun gedachten misschien beheerste. Niemand die besloten heeft met de pil te stoppen om in verwachting te raken, kan mij wijsmaken dat zij er niet mee bezig waren.

Zoals ik al zei, ik ben regelmatig ontroerd als ik naar mijn dochter kijk…

20ed02c102844e64eff4e010b6234f40_medium.

24/12/2017 17:15

Reacties (1) 

25/12/2017 06:42
Die ontroering kan ik me voorstellen. Gevoelig en mooi geschreven.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert