Kerst, kaartjes en een verdwenen kater.

Door Zevenblad gepubliceerd in Dieren en natuur

Kerstkaarten schrijven en versturen doe ik nog wel, maar niet meer per post. Omdat de meeste daarvan naar het buitenland gaan kan ik mij in elk geval de sores besparen om de verschillende porti op te zoeken en te beslissen of het kaartje per air mail of gewoon met de stoomboot of de trein moet gaan. Vooral bij mijn Canadese vrienden in Saskatchewan, die de kerstdagen altijd in hun blokhut in de bergen doorbrengen, en bij mijn oude vrienden op de grens van Washington en Idaho is het toch altijd zeer de vraag of de postbode zich op tijd op zijn sneeuwscooter door de sneeuw kan worstelen, en als het hem nog voor de kerst lukt kan het zo maar zijn dat de beren en de wasberen als eerste bij de brievenbus geweest zijn en de inhoud – uit frustratie dat er niets eetbaars in zat – verscheurd en versnipperd hebben.

f9a1c697f81d79f0b2b04cbf59cbe7c0_medium.

Bij mij is de score bij de ontvangen kerstgroeten op dit moment ongeveer één op tien: drie kwamen inderdaad in de brievenbus buiten terecht en zo'n kleine dertig in de digitale postbak. Ik kan er goed mee leven. Het spaart in elk geval het milieu, de wensen zijn er niet minder hartelijk om en de plaatjes zijn op z'n minst even mooi. Ik hang de papieren groeten in elk geval niet op aan de schoorsteenmantels, maar leg ze in een schaal op tafel, tussen het fruit. Elke keer dat ik weer een appel naar buiten gooi (voor de merels) heb ik ze even in handen.

Voor mijn vrienden en volgers op TallSay heb ik dit jaar een verhaal dat voor 100 % waar gebeurd is: geen fictie, niet eens een beetje overdrijving terwille van de spanning. Een getrouw verslag van de gebeurtenissen op kerstavond 2005, dus a.s. zondag precies twaalf jaar geleden.

Op 20 november van dat jaar moest ik mijn geliefde kater Siddhi, een prachtige Abessijn, op de respectabele leeftijd van 18 jaar uit zijn lijden laten verlossen: hoe dat voelt hoef ik hier niet uit te leggen. Terwijl wij vroeger na zo'n trieste gebeurtenis altijd een rouwperiode van om en nabij een half jaar aangehouden hadden voordat wij weer gingen rondkijken naar een nieuwe huisvriend, besloot ik deze keer om nog vóór de kerstdagen op zoek te gaan: een kerst zonder kat zag ik niet zitten. Gelukkig is er het internet: daar kan je onmiddellijk terecht als je een huisdier zoekt.

En zo kwam Brutus in mijn leven, die mooie siamees met de azuurblauwe ogen.

Hij stond op de site van Felikat, waar ik al meer dan 40 jaar lid van ben, bij de afstandsdieren. Veel bejaarde poezen en ex-dekkaters (te oud voor de fok?), veel binnenkatten dus die nog nooit van hun trieste kattenleven buiten geweest waren, en ene Brutus. Die deed, als je de omschrijving mocht geloven,  zijn naam alle eer aan. Een dominant en eigenwijs baasje, ruim vier jaar oud, dat in zijn omgeving niet meer te handhaven was. Hij had een veel groter territorium nodig dan die postzegel van een achtertuin in de Zutphense nieuwbouwwijk waar hij opgegroeid was, ondanks het feit dat hij al met 8 maanden gecastreerd was.

Brutus had wel tien of méér achtertuinen nodig (van heggen en afrasteringen trok hij zich niets aan), maar die waren allemaal 'bewoond' door andere poezen en katers. Die mepte hij gewoon hardpotig uit hun eigen tuinen, zeer tot ongenoegen van hun baasjes die haast elke dag hun beklag kwamen doen. Eerst mondeling, dan schriftelijk en tot slot zelfs door hem met bezemstelen en schoppen te lijf te gaan: het scheelde niet veel of hij had zijn schrikbewind over de buurtkatten met zijn leven moeten bekopen. Zelfs de wijkagent is er bijgehaald toen de rel te hoog opliep: die adviseerde om de kater óf permanent binnen te houden óf te verhuizen. Omdat geen van beide een optie was moest hij gewoon weg, zij het ook met een bloedend hart.

Dat was nu precies het type kat dat ik zocht.

Dominant, intelligent, zeer territoriumbewust, zo sterk als een beer en erg op mensen gesteld. Hij was veel groter dan een gewone siamees, hij had klauwen als scheermessen en tanden als een tijger, en hij was voor de duvel niet bang. De dag na Sinterklaasavond ben ik er heengereden om kennis met de Zutphense buurt-bully te maken, maar dat viel mij reuze mee. Terwijl zijn 'moeder' moeite had om haar tranen te bedwingen kwam hij naar mij toe, ging in zijn volle lengte tegen mij op staan en zat even later spinnend bij mij op schoot. Het klikte inderdaad meteen.

Omdat ik begreep dat zijn vrouwtje zich grote zorgen maakte over de plek waar haar probleemkind terecht zou komen nam ik haar en Brutus die dag gewoon mee naar huis. Een rit van ruim een uur, onder luid protest van 'Bruut' die met alle geweld uit de reismand wilde.

Afin, u kent Fort Zevenblad inmiddels wel een beetje, met die grote wilde tuin waar wel ruimte is voor honderd achtertuintjes van 'stadse' afmetingen. 'Moeder' vond het allemaal goed, probeerde de protesterende kater zoveel mogelijk op zijn gemak te stellen, bleef hier slapen en vertrok de volgende dag, bedroefd maar toch ook gerustgesteld, per trein terug naar Zutphen.

Nu weet ik natuurlijk dat je elke kat eerst aan een nieuwe omgeving moet laten wennen: twee weken is wel het minste voordat ze doorhebben dat ze echt verhuisd zijn en een nieuw vrouwtje en een nieuwe tuin hebben. Ondanks zijn luidkeelse protesten, vooral als ik zelf naar buiten ging, hield ik dat ook consequent vol.

Op 21 december nam ik hem voor het eerst mee toen ik de kippen ging voeren. Hij week niet van mijn zijde, snuffelde aan elke boom en aan elke struik en deed manmoedige pogingen om te sproeien als hij een ander geurmerk rook: een teken dat hij van plan was om dat alvast als zijn territorium te claimen. Hij bleef bij mij, ging midden in het kippenhok zitten en nam zelfs een slokje water uit de drinkbak. De kippen waren aan een kat gewend en bekeken hem uitgebreid en vol belangstelling, zonder een teken van angst of paniek – dat ging helemaal goed. Hij kwam keurig met mij mee toen ik terug naar het huis ging en liep voorop naar binnen zodra ik de deur opendeed. Dit ritueel herhaalde zich in de volgende dagen, 's morgens zodra het licht werd en vlak voordat de kippen op stok gingen. Inmiddels liep ik met hem ook verdere rondjes door de tuin: hij klom zelfs in de bomen en sprong dan van een hoogte van enkele meters op mijn rug. Toen het vlak voor de kerst een beetje gesneeuwd had liet hij zich op mijn schouder weer naar binnen dragen. Dan kreeg hij iets lekkers en lag even later te spinnen op de bank.

Tot 24 december 2005.

Het was ongeveer negen uur 's ochtends, het werd net licht toen wij samen naar de kippen gingen. Tot de hoek waar de ren is ging het zoals al die dagen al: af en toe ruiken, dikke staart en verwoede pogingen om te sproeien. Vlakbij de ren bleef hij ineens staan, keek in de richting van het tuinhuis en ging er als een pijl vandoor. Met het kippenvoer, een krop ijsbergsla en een emmer vol water in mijn handen kon ik niet onmiddellijk achter hem aan, en voordat ik een en ander neergezet had was hij uit het zicht verdwenen, dwars door de struiken, richting wildernis. Ik zag ik hem nergens meer. Het was alsof hij in het niets was verdwenen - ook geen antwoord meer op roepen, wat hij anders trouw deed als ik hem ergens in het huis kwijt was. Ik heb hem meer dan een uur lang overal gezocht, in de achtertuin, rond het huis en in het weiland erachter, maar hij was nergens meer te bekennen. Ik was echt in paniek, kreeg visioenen van Brutus teruglopend naar Zutphen, midden in de winter, met zijn dunne korte vacht en zijn koude pootjes, en dat zo vlak voor oudejaarsavond, met dat vreselijke geknal. Dit is een streek waar ze ook met carbidbussen knallen.

Het was een afschuwelijke nachtmerrie. Ik ben die dag wel 100 keer door de natte, koude tuin gelopen, ook bij de buren heb ik gezocht. Niets. Op het laatst hoorde ik het overal mauwen.....ik dacht dat ik gek werd. En al die tijd vroeg ik me af hoe ik dit in hemelsnaam aan zijn ‘moeder’ moest vertellen, die ik dagelijks per e-mail op de hoogte hield van zijn vorderingen en zijn grappen en grollen.

Later, in de middag, toen ik weer even binnen was en aan de voorkant van het huis voor het raam stond, zag ik hem ineens vlak bij de weg langs de heg lopen. Laag bij de grond, met een opgezette dikke staart. Ik ben toen zo snel ik kon achterom gelopen en zag kans om hem bij de weg weg te jagen, terug het erf op. Hij was echt door het dolle heen, en het leek wel als of hij mij niet meer kende. Hij verdween op volle snelheid onder de carport en daarna was hij weer uren zoek.

Toen het bijna donker werd zag ik hem nog één keer achter het tuinhuis, maar toen hij mij hoorde sprong hij over de afrastering en verdween in de richting van de buren. Ik heb dan - met de terrasdeuren open - urenlang in de serre gezeten en naar buiten gekeken, met de terrasverlichting aan. Ik had contact met mijn vriend, over MSN. Die vierde Heiligabend in Duitsland met zijn kinderen en kleinkinderen, en die leefden ook allemaal mee. Ik was inmiddels aan het eind van mijn Latijn. Heb er over nagedacht wat hem zoal kon overkomen, en hoe ik iedereen die hem kende zou kunnen uitleggen wat er gebeurd was.

Het ergste zou zijn geweest als hij nooit meer opgedoken was. Dan hadden wij ons altijd afgevraagd wat er van hem terechtgekomen was. Dat zou nog het ergste scenario geweest zijn.....een ware nachtmerrie.

Mijn vriend had er meer vertrouwen in dan ik. Die zei, als hij honger krijgt komt hij wel terug. Maar ik zag het echt niet meer zitten.

Rond 19.30 begon het vrij hevig te regenen. Ik ben toen weer in het aardedonker de tuin in gelopen en heb geroepen. Hij antwoordde, tot mijn stomme verbazing, inderdaad van ergens onder de struiken met een langgerekt klagend 'maauuww', maar ik kon hem niet zien. Ik ben dan wanhopig weer naar binnen gegaan en heb, met de deur open, gewacht – toch wel blij dat hij nog in de buurt was en niet ergens op weg door onbekend terrein. Ik ging in de serre op de bank liggen, rillend van de kou en de opwinding, en bleef maar naar de open deur kijken.

Een klein half uur later verscheen dan ineens de zwarte snuit in de deuropening. Brutus kwam binnenwandelen als of er niets aan de hand was. Wel nat en koud, natuurlijk....ik heb hem droog gewreven met een handdoek. Spinnen, kopjes geven en naar zijn etensbak. Ik heb gehuild van opluchting; de spanning was ineens weg, en het was eindelijk kerstavond.

Ook in Duitsland kwam uiteindelijk kerstsfeer op, begreep ik. Ze hadden er gedurende het eten alleen maar over gepraat wat ik zou kunnen doen om die kater terug te krijgen. Mijn vriend ging steeds weer naar de computer om te kijken hoe de stand van zaken was. Toen hij na 20.00 uur weer op het scherm keek en zag dat Brutus terug was hoefde hij in de kamer alleen maar de duim op te steken. Algehele opluchting! Ze hebben van het kerstkonijn een stukje bewaard, speciaal voor Brutus. Dat heeft hij op eerste kerstdag gekregen en met smaak opgegeten.

Op eerste kerstdag had hij weinig te melden. Uitgeteld was hij. Hij heeft bijna de hele dag op zijn deken gelegen en geslapen. Hij kwam ook niet overeind toen ik naar de kippen ging – hij keek wel even op maar bleef liggen.

De vraag was natuurlijk of het wijs was om hem in de volgende dagen weer mee te nemen naar buiten. Het positieve van dit angstige avontuur was dan wel dat hij nu de omgeving rond het huis kende – hij is er immers meer dan 10 uren alleen rondgelopen. En dat hij uiteindelijk terugkwam op het terras betekende ook dat hij geen intenties had om echt weg te lopen. Dat was een hele geruststelling. Maar ik vond het toch beter om hem tenminste tot na 1 januari binnen te houden. Er werd al heel wat vuurwerk afgestoken op de weg, en ik had geen idee hoe hij daarop zou reageren. En dat heb ik dan ook gedaan.

Nu, twaalf jaar later, is het allemaal herinnering, maar met een glimlach. Ik had hem schromelijk onderschat: hij heeft op die dag gewoon zijn terrein tot in alle uithoeken verkend en afgebakend. Een moedige, slimme kater is hij, en inderdaad voor de duvel niet bang. In die twaalf jaar heeft hij zijn territorium met nagels, tanden en een hoop geloei verdedigd: elke vreemde kat heeft hij van het erf en uit de tuin gejaagd.

Het was liefde op het eerste gezicht, toen in Zutphen, en het is een ‘perfect match’ gebleken. Ik hoop dat hij heel erg oud wordt.

9f4f8ee622a78dda3ae512dab7d5ce1b_medium.Fijne Kerstdagen!

 

22/12/2017 17:21
Wil jij ook artikelen publiceren op Tallsay.com?

Tallsay is een leuke en makkelijke manier om verhalen, artikelen en recepten te publiceren. Publiceer vandaag nog jouw eerste artikel!

Aanmelden Over ons

Reacties (7) 

1
26/12/2017 11:25
Wat een leuk achtergrondverhaal van 'Brutus'! Ik hoop met je mee dat hij een waanzinnige leeftijd mag bereiken. 2018 wordt hier het jaar dat we alweer afscheid moeten nemen, vrees ik. Onze fret is nu écht wel hoogbejaard en het is er aan te zien - hij is al dubbel de leeftijd die hij normaal zou bereiken, dat op zich is ook een klein wonder.
1
26/12/2017 12:16
Dank je. Van mij mag hij mij overleven, al zou dat voor hem net zo'n drama zijn als omgekeerd.
Zou jij ons niet ook nog eens vertellen hoe je aan Noëlle gekomen bent?
1
24/12/2017 15:52
Een goede Kerst.
1
23/12/2017 16:18
Leuk kerstverhaal met een happy end.
Ik wens ook voor jou gezellige kerstdagen en mét Brutus erbij.
Wat een grappige en mooie foto
1
23/12/2017 11:57
Mooi kerstverhaal, ook fijne dagen
1
23/12/2017 04:01
Jij ook hele fijne kerstdagen. Prachtig geschreven en mooie foto,s. Wat een verademing toen Brutus gewoon weer binnen kwam wandelen. Een heel beeldend geschreven mooi artikel. Graag gelezen.
2
23/12/2017 00:46
Leuk verhaal. Ik heb nog een poema in de aanbieding ( grapje )
Ik wens je fijne feestdagen en een prettig en gezond 2018
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert