Mijn eerste officiële duikvakantie in Egypte

Door Estrella gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

9423a6651f2c8186f105fbceb301f4c8_medium.02636d5d6d003e1e676162fc8a2ad62c_medium.

Natuurlijk duik je wel eens in het buitenland, maar je eerste duikvakantie is toch wel bijzonder. Na twee jaar kon ik eindelijk mee met mijn duikteam naar Egypte. Het zou een liveboard worden bij 'The Brothers' eilanden op de rode zee, maar vanwege een probleem met de boot is de bestemming vijf dagen van te voren gewijzigd naar Sharm el Naga resort. 

En daar liep ik dan met mijn groep op Schiphol, er hing meteen al een ontspannende sfeer, ik was enthousiast noch rustig. Bij de douane moest mijn tas wel even dubbel gecontroleerd worden vanwege de 'slangen' (duikapparatuur) in mijn tas. Stiekem moesten we er toch wel om lachen, en de duikers waarmee we in de rij al een behoorlijk gesprek hadden gevoerd, ook. In het vliegtuig zaten we allemaal apart, maar dat mocht de pret niet blussen. Ik was terecht gekomen naast twee mannen met behoorlijk wat humor, wat heb ik gelachen en leuke gesprekken met de mensen gehad. Het boek wat ik van plan was te lezen lag de hele reis op mijn schoot, steeeds wanneer ik een zin wou lezen, moest ik weer lachen. Uitkomst: Het eerste woord van het boek was 'daar', meer weet ik niet.

Eenmaal zondagavond aangekomen in Hugharda hebben we snel een vergunning gekocht en zijn we naar buiten gegaan, de wind die tegen me aan botste toen ik naar buiten liep viel toch een beetje tegen. Helaas duurde het wachten op de taxi heel wat langer dan gepland,  maar uiteindelijk zijn we toch mooi naar het resort gebracht. Het was een ritje waar ik me niet meer zoveel meer kan herinneren, het was donker en oriënteren midden op een zandvlakte is wat lastig. Ook bij het resort had ik eigenlijk nog geen benul van wat er allemaal was, we zijn meteen onze duikkratjes in gaan pakken voor de volgende dag. Een deel van onze groep was hier al eerder geweest en wees me de weg, het inchecken ging redelijk snel en we konden hierna meteen naar de kamers. 

Bereid je maar voor als je dit leest, het wordt nog een lang verhaal..

Er ontstond toch wel een klein vreugdedansje toen we eindelijk weer wat vocht binnen hadden, we gingen laat naar bed en de meesten van ons hadden daar de volgende ochtend wel een beetje spijt van. De eerstvolgende duik was namelijk half acht s'ochtends (zeven uur klaar staan), er waren gelukkig twee buddies die zich opofferden om met Herman te gaan duiken. -Herman: duiker in hart en nieren met ruim 1900 in zijn logboek. Elke kans grijpt hij om het water in te gaan, hij is dan ook de enige die alle 23 duiken heeft gedaan.- Anderhalfuur later troffen we elkaar bij het ontbijt, waar we overigens heel erg aan toe waren. De planning was als volgt: maandag tot en met vrijdag zijn er elke dag vier duiken, 07:30, 11:00, 15:00 en 17:30. Zaterdag alleen de eerste twee duiken omdat we zondag vertrokken. Natuurlijk werden er later nog dingen aangepast. 

Mijn eerste duik was die maandag om elf uur en ik was toch stiekem een beetje nerveus. Op ons gemak bouwden we de setjes op, dansend op 'Thunder' van ACDC, de egyptenaren hebben vol verbazing staan kijken. Nog met de muziek hard op liepen we naar het water, de box werd snel weggelegd op een van de bedjes en we konden te water. Na het uitloden gingen we onder, ik dook samen met Ad en Martin en het was een rustige duik. Mijn ogen werden groter toen ik om me heen keek, veel kleur en zo helder had ik nog nooit gezien. We doken een deel van de rechterkant van het rif af en gingen weer terug. Het voelde zo goed dat ik de neiging had mijn pak aan te laten tot te volgende duik, maar we moesten aanschuiven bij de lunch. In Egypte is lunch de hoofdmaaltijd, praktich gezien hebben we ons helemaal volgegeten dat we s'avonds niet heel veel honger meer hadden. De eerstvolgende duik was om drie uur met de zodiak, deze sloeg ik over. Heerlijk op het strand utwaaien en de duikschool geinspecteerd. De duik om half zes deed ik natuurlijk weer wel mee, mensen die me kennen weten dat ik dol ben op nachtduiken. We hadden niet heel veel gezien deze duik, alleeen wat kleine visjes, een octopusje en een paar koraalduivels die het steeds nodig vonden om onder mij te jagen door gebruik van mijn licht. Hierna heeft iedereen zich nonchalant klaargemaakt voor het avondeten en stelde de werknemers zich voor. Het was gezellig, de bierblikjes vlogen letterlijk door de lucht en sommige van ons hebben het nog twee uur zien worden. De volgende dag was er een lekker en licht ontbijt: Geklutst eitje, fruit, brood, salades, jam, kaas/tomaat en pannenkoekjes, natuurlijk zijn we niet veel later begonnen met voorbereidingen voor de tweede duik. 

a2d00a58c90b9056df3c521be1be0003_medium.89ccc4e1ff1b42c01cee087b050e1b9f_medium. 

Woensdag zijn we met een busje naar het stadje Safaga gegaan, dit was wel een heel gezellig tripje. Met de boot Karine 1 vaarden we naar het wrak de Salem Express. Op de boot maakten we eerst onze spullen gereed en gingen we naar het bovendek toe waar we lekker hebben uitgewaaid. Na de briefing van de duikleiders zijn we te water gegaan, we moesten in een keer afdalen want de zee was een beetje opstandig (ik viel al bijna op de boot, dus ik wou er graag in). Eenmaal beneden zwom ik met mijn buddy Ad naar het scheepswrak toe.  -Ad: De grappige duiker, het is altijd leuk met hem onderwater. Hij is die duiker dat als er niets te zien is, hij zijn buddy maar gaat plagen.- Het was geen joekel van een wrak, maar voor mij wel. Het was zo fijn om naast dat schip te duiken, dat ik voor een minuut gewoon voor me uit bleef staren. Ad ging wat naar boven en ik hing onder hem, op een gegeven moment zag ik wel heel veel bubbels en ik ging er gelijk op af. Sanne en Remon waren ook naar ons toe gekomen, Ad werd aangevallen door een schildpad! De schildpad hapte Ad een aantal keren in zijn been, gelukkig deed het geen pijn. Ik keek de schildpad aan en hij kwam recht op me af zwemmen, voor een paar seconden waren zijn ogen gericht op die van mij en hij zwom opeens weer weg, het schip in. We hoorden van de duikleiders op de boot dat deze schildpad totaal niet bang is voor mensen, en dat hij vaker zijn gezicht laat zien. Ad heeft zijn karma weer gehad.

De tweede duik was een rifduik, die ik wederom met Ad heb gedaan. Het is een heerlijk gevoel om gewichtloos het koraal te bekijken, ontspannen. Natuurlijk vond Ad weer een grote stok om mee te plagen, we hebben die duik allemaal bijna een stok in ons achterste gekregen. En ja, dan raakt je lucht op, dus Ad moest aan het einde van de duik van mijn lucht lenen...zo gaat dat. De terugweg naar de haven was wild, we bleven allemaal maar zitten want als je opstond lag je binnen een paar seconden met je gezicht op de grond en kon je gelijk een neuscorrectie laten doen. In de haven is er nog een avondduik gemaakt, maar ik had het zo koud dat ik met Linda en Astrid de winkeltjes ben wezen verkennen. Bijna zaten we met zijn drieeën aan de waterpijp (wat ik niet erg had gevonden), maar we zijn snel naar een andere winkel gelopen.     

cd242ec237dfb46d761e9e099a7c83d3_medium.83977087eddeb9d2de1d23b0ebbeaa7c_medium.

a4895edb753164436a6d1c584d196274_medium.aab73f2ca5e83ea0dd2e4e4e06f7dee5_medium.

Donderdag om tien uur was mijn eerste duik samen met Herman, Herman ziet altijd alles wat wij niet zien. We zijn met een zodiak afgezet en zijn zelf terug naar het strand gedoken. 's Middags dook ik met Sanne, dit was mijn eerste duik met hem. De duik ging er rustig aan toe, we hadden beide nog veel lucht over en zijn op vijf meter een beetje blijven hangen. Sanne staarde naar een steen met kleine zwarte visjes eromheen, ik dacht: 'Waarom is hij zo geïnteresseerd in die visjes? Die heeft hij al honderd keer gezien'. Tot de steen na een tijdje begon te zwemmen! Het was een steenvis, moeilijk te zien. En ook al was dit niet heel bijzonder, voor mij was dat het wel. De eerste keer in zo'n land, is bijna magisch onderwater.

Vrijdag heb ik als enigste dag drie duiken gemaakt, omdat ik zaterdag maar een duik zou doen. De eerste was met Ad om 10:00, met een zodiak, we doken de linkerkant van het rif af. We werden een uur van het strand vandaan afgezet, maar we waren er al bijna na veertig minuten. Dat was maar goed ook...Ad wees namelijk een aantal keer naar mij, ik bestudeerde mijn uitrusting om te kijken of er iets mis was. Na een paar seconden keek ik naar rechts en zag ik een meter langse Baracuda langs me zwemmen. Meestal blijven ze niet zo lang bij je, maar hij heeft toch nog 2 minuten met mij mee gezwommen, een soort derde buddy. Na deze duik had ik besloten dat ik dat volgende duik met de zodiak niet zou doen, maar Linda vroeg of ik dan met haar een duikje wou doen. En dat deden we om drie uur. Terwijl de rest met de zodiak ging zijn wij rustig foto's gaan maken, niet te diep, niet te lang, het was precies goed. Na een kleine driekwartier kwamen we weer boven. Niet veel later kwam de rest uit het water terwijl wij bezig waren met de spullen opruimen. Ze vroegen of we ook nog mee gingen met de avondduik. Aangezien Linda niet zo van avond/nachtduiken houdt, moest ze even twijfelen, maar ze wou toch één avondduik doen. Om half zes sprongen we er met zijn zessen in, meteen vlogen de koraalduivels me al om de oren en ik moest er nu wel om lachen. Ad was mijn buddie en samen zwommen we in het midden met geruime afstand van de anderen. In het donker komen alle kleuren zo mooi uit, vooral bij anemoomvisjes. Als ik die zie, moet ik altijd even denken aan Finding Nemo. 02a3afa76bc72cd135b02aedb554f0d3_medium.4ba617206b6c72a8584e6cf394c52ea7_medium.

De een na laatste dag was zaterdag alweer aangebroken. De helft van de groep bleef op het resort en de andere helft ging wederom mee met Karine 1 naar een duikplek vlakbij Safaga. Ik heb deze dag maar één duik gemaakt, omdat we zondag weer zouden vertrekken en ik wou geen risico nemen vanwege decompressieverschijnselen. De laatste duik van mijn vakantie maakte ik met Herman, heerlijk rustig gedoken. Natuurlijk ook lekker op het strand gelegen en met Linda nog wat foto's gemaakt, de dag ging zo snel voorbij. Voor het avondmaal hebbben we ons nog even opgefrist, dat was ook wel nodig. Het was ondertussen alweer acht uur en de andere waren nog steeds niet terug, sommigen van ons begonnen zich een beetje zorgen te maken.  Om half negen kwamen ze eindelijk aankakken, en niet eht nuchter, sommige helemaal niet. De taxi-chauffeur had hen meegenomen naar een kroegje van zijn oom, hij zelf kon niet meer terug rijden. Daarom deed iemand van ons dat, diegene had overigens ook al 3 whiskey op, maar dat terzijde. We zaten allemaal te grappen en te grollen, inclusief de taxichauffeur, die mee bleef eten. Wat hebben we gelachen, sommige van ons bleven wel laat op, waaronder ik. Wat was ik blij dat we pas negen uur hoefden te ontbijten.

Zondag was echt onze rust en inpakdag, onze duikkleding was ondertussen alweer droog en de jongen van de schoonmaak was zo vriendelijk om mijn spullen naar het huisje te brengen. Ik vond het zo jammer om te weten dat we die avond al weer weg gingen. Samen met Henk, Remon, Sanne en Linda heb ik nog een lekker drankje gedronken op het strand, de stemming zat er goed in. In de avond werden we weer terug gebracht naar het vliegveld, wat ging het allemaal snel. We stonden in de rij om de boardingpas en opeens werd er door een bewaker geschreeuwd, er was een horloge blijven liggen bij de controle. Toen Herman zijn hand op stak moesten we wel even lachen, samen met de andere Nederlanders in de rij. In het vliegtuig kwam ik er al snel acher dat er een aantal bekende duikers waren van de heenreis, het was erg leuk om hun vakantieverhaal ook te horen en mee te genieten.

Eenmaal aangekomen op Schiphol werd ik opgehaal door mijn moeder, oma en opa, en het verbaasde me niks dat het buiten alweer regenen, het zal eens niet. Nog steeds wil ik terug naar Egypte, het was ongelooflijk. 

 

3c201e31bcac9a5b1f8ea0919b8f0964_medium.bc9b2fd600c17636c37337ac24693680_medium.

16/12/2017 00:36

Reacties (1) 

22/12/2017 05:44
Mooi geschreven!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert