De wereld, het weer en het faillissement van de liefdadigheid..

Door Zevenblad gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Ik heb vandaag zo'n dag dat ik ze het liefst allemaal een schop zou willen geven, al dat schorem dat vandaag weer het grootste woord heeft op de TV. Te beginnen bij WNL vanmorgen, die kennelijk niets beters te melden hadden dan met welke mede-debiel ene Gordon zal trouwen en wat ene Chiel (wie dat ook moge zijn?) nu weer misdaan heeft. En dan schieten ze in Denemarken in een dierentuin weer twee gezonde bruine beren dood: van mij had het andersom gemoeten.
Hier natte sneeuw, een schrokkende fazant op het terras en een narrige kater die eigenlijk naar buiten zou willen maar met dit weer niet naar buiten gaat en mij de schuld geeft dat de zon niet schijnt.

Maar er valt gelukkig ook wat te gniffelen. 'Schadenfreude' is immers de 'reinste Freude'.

In Duitsland is namelijk weer het nodige aan de hand. Nee, niet de vastzittende coalitiebesprekingen na de bondsdagsverkiezingen afgelopen september: daar weten wij in Nederland immers alles van. Het is op zich heel goed dat de Duitsers ook eens met de gevolgen van de, zich steeds verder in belangengroepen opsplitsende, multiculturele cybermaatschappij geconfronteerd worden. Ze zijn daar als de dood voor nieuwe verkiezingen: stel je eens voor dat de rechtse AFD (een  kruising tussen onze PVV en FvD) nog méér stemmen krijgt - dan zouden ook de Duitsers met het schaamrood op de kaken moeten toegeven dat daar, net als in de rest van de Westerse wereld, de globalisering méér kapotgemaakt heeft dan hen lief was. Duitsland was toch immuun voor het 'Eigen volk éérst' gedoe? Vergeet het maar...

2b908223829530216cbcb54145fe33a6_medium.

In het rustige jaar 2013, dus voordat in 2015 de grote vluchtelingengolf Europa (en na Merkel's onverbloemde uitnodiging vooral Duitsland) overspoelde, werd er een regeling van kracht die inhield dat je individuele mensen uit de oorlogsgebieden in Iraq en Syrië over kon laten komen, als je je persoonlijk garant stelde voor alle daardoor, en ten behoeve van hen, veroorzaakte kosten, zoals voor onderbrenging, onderhoud, zorg en andere noodzakelijke voorzieningen. Een soort borgtocht dus, een faciliteit vergelijkbaar met wat ook geldt in het geval van een huwelijk met een buitenlander uit een land buiten de EU. Daar is het ook niet de bedoeling dat je de gemeenschap met het onderhoud van je armlastige vakantieliefde opzadelt.

Het ging dus niet om willekeurige vluchtelingen, maar om met naam, toenaam en woonplaats bekende personen die je, nadat je deze overeenkomst getekend had, bij de immigratiedienst kon aanmelden: die kregen dan een visum en een, al dan niet tijdelijke, verblijfsvergunning en mochten naar Duitsland komen.

Van deze mogelijkheid werd in de eerste plaats gretig gebruik gemaakt door al in Duitsland gevestigde Koerden, Irakezen en Syriërs, die de kans om hun familieleden te laten overkomen met beide handen aangrepen. Uiteraard kwamen daar alleen maar mensen voor in aanmerking die zelf al de Duitse nationaliteit, een blanco strafblad en een behoorlijk inkomen hadden. Een Syriër die al jaren in Duitsland woonde en daar een goedlopend restaurant had  liet bijvoorbeeld zijn ouders en al zijn broers en zusters met aanhang overkomen: 37 personen in totaal.  En zo waren er velen. Maar ook kerkgenootschappen en christelijke verenigingen meldden zich aan: die 'adopteerden' eveneens hele families en gezinnen - die zij weliswaar niet persoonlijk kenden, maar waarvan de persoonsgegevens aangereikt werden door menslievende organisaties die daar ter plaatse actief waren.  Het spreekt haast vanzelf dat dit in veel gevallen hulpbehoevenden en sociaal zwakkeren waren: mensen die ook in die landen al op hulp en steun aangewezen waren.  Geen ambitieuze jongelui in elk geval die na een cursusje Duits de handen uit de mouwen zouden steken en voor hun eigen onderhoud zouden zorgen.

Goed voorbeeld doet goed volgen: als mijnheer Pastoor op zondag een beroep op zijn parochie deed om nog meer potentiële oorlogsslachtoffers een veilig onderkomen te bieden ontstond er soms een ware competitie in naastenliefde. Zo kon het gebeuren dat niet slechts goed gesitueerde middenstanders, maar ook particulieren, kegelclubs en middelbare naaikransjes een vluchteling 'adopteerden', die lieten overkomen en de acte van borgstelling ondertekenden. Men ging er kennelijk van uit dat de overheid alle verdere kosten voor haar rekening zou nemen zodra de 'petekinderen' een geldige verblijfstitel zouden krijgen.

In september 2015 liet Merkel de grenzen openen en een miljoen vluchtelingen stroomde in de laatste 3 maanden van dat jaar Duitsland binnen. Terwijl Merkel riep 'Wir schaffen das!'  begonnen de eerste wekelijkse Pegida-optochten in het voormalige Oost-Duitsland. Vooral na de gebeurtenissen in de Oudejaarsnacht in Keulen en in anderer grote steden sloeg het sentiment om, terwijl in de andere EU-landen de bereidheid om vluchtelingen op te nemen beperkt bleef tot wat je hooguit een 'fatsoensminimum' zou kunnen noemen.

Oost-Europa wilde helemaal niemand opnemen, en zelfs het anders zo vreemdelingen-vriendelijke Skandinavië gooide de grenzen dicht. Het gevolg was dat enerzijds de vluchtelingenstroom door de Turkije-deal afgeremd moest worden en dat anderzijds in Duitsland de gezins- en familiehereniging door middel van een wet stopgezet werd, omdat men er achter kwam dat het doorgaans wel om héél grote families ging die voor 'hereniging' in aanmerking wensten te komen.  De AFD breidde zich uit als een olievlek en in de loop van 2016 vonden in Duitsland de eerste terreuraanslagen plaats: door mensen die als 'vluchteling' binnengekomen waren.

De verwerking van al die aanvragen voor verblijfsvergunnigen en vooral voor 'inburgering' viel stil - door de enorme aantallen verzoeken die de daarvoor bevoegde instanties verstopten en lamlegden. Daar kwam bij dat een aanzienlijk deel van de vluchtelingen zonder papieren ingereisd was: probeer hun gegevens maar eens bij de Burgerlijke Stand in Damascus, Aleppo, Baghdad of in elk willekeurig dorp daar tussenin te verifiëren. Afin, u kunt zich de chaos wel voorstellen.

De gemeentelijke sociale diensten (zeg maar wat bij ons de UWV is) raakten snel door hun budgetten heen en kregen maar mondjesmaat compensatie van de deelstaten en de bondsregering, voor de hoog oplopende kosten die in hun totaliteit inmiddels op (om en nabij) de 80 miljard Euro per jaar geraamd worden. Toen herinnerden ze zich ineens de borgtochten, en de eerste rekeningen vielen bij de weldoeners in de bus: voor alle uitgaven en uitkeringen die ze voor de 'geadopteerde' nieuwkomers betaald hadden. Die schrokken zich een hoedje, want de opgeëiste bedragen logen er niet om. Tienduizenden Euro's voor individuele personen en tonnen voor hele families. De boven genoemde Syrische restauranthouder kreeg een rekening van 350.000 € toegestuurd.

Er volgden de eerste rechtszaken, maar de brave burgers maken weinig kans. Een borgstelling is immers een borgstelling, en als de begunstigde schuldenaar niet in staat is om in zijn eigen onderhoud te voorzien - laat staan de voorgeschoten bedragen terug te betalen - hangt de borg.

Dat is in alle beschaafde landen zo. Protesterende particulieren, verenigingen met rechtspersoonlijkheid, stichtingen en kerkgemeenschappen zien zich nu geconfronteerd met claims van in totaal vele miljoenen. Tot overmaat van ramp heeft dit jaar ook het Bundesverwaltungsgericht in hoogste instantie bepaald dat de borgen voldoende op de risico's van deze verbintenissen gewezen waren en er niet van mochten uitgaan dat ze niet aangesproken zouden worden. Particuliere liefdadigheid kun je immers niet onbeperkt op de belastingbetaler afwentelen.

En nu?

Persoonlijke faillissementen van de borgen, ontbindingen en vereffeningen van noodlijdende stichtingen en verenigingen, berooide kerkelijke gemeenschappen? Daar ziet het wel naar uit. Onze lieve heer kan kennelijk ook geen wonderen meer verrichten. De getergde deelstaten trekken nu bij de Bond aan de bel, maar die geeft niet thuis, en al helemaal niet zo lang de coalitie-onderhandelingen niets anders opleveren dan verwijten over en weer. Het zal wel neerkomen op een vloed van huis-aan-huis collectes en charity-evenementen, terwijl de animo om de 'Willkommenskultur' óf met geld óf in natura te steunen steeds verder afneemt. Verhoging van de gemeentelijke belastingen mag ook niet, zeker niet voor dit doel. De ministerpresidenten van de deelstaten breken nu hun hoofden hoe ze deze ellende kunnen oplossen. Vooralsnog ziet het er somber uit.

Ik zou mij, eerlijk gezegd, ook niet geroepen voelen om voor deze, bij tijd en wijle euforische,  uitbarstingen van naastenliefde op te draaien. Barmhartigheid op kosten van anderen: dat kennen wij inmiddels wel. Het zijn vaak degenen die in de kerk vooraan, op de eerste rij zitten. Of, zoals in het geval van de restauranthouder in Wolfsburg, de macho's die indruk op hun familie wilden maken door ze allemaal uit te nodigen, en nu zij daar persoonlijk voor moeten betalen moord en brand schreeuwen.

Ze moeten maar denken: hun beloning zullen ze wel in het hiernamaals ontvangen.

http://www.deutschlandfunk.de/niedersachsen-buergen-von-fluechtlingen-sollen-unsummen.1769.de.html?dram:article_id=402017

14/12/2017 10:15

Reacties (10) 

18/12/2017 21:07
Ja zo gaat dat maar wat doe je eraan, de klok terug draaien kan niet meer.
1
16/12/2017 16:35
Goed artikel en tja, ik ken ook zo'n mensen van 'vooraan in de kerk', ggrrr

Ik zeg altijd 'Loontje komt om zijn boontje' - Dit is een vaak gezegde spreuk hier in Vlaanderen.

"Woordenboek der Nederlandsche Taal: vooral in Zuid-Nederland: Loontje komt om zijn boontje, zie b.v. Conscience (ed. 1868), gezegd wanneer iemand de gevolgen van een vergrijp ondervindt: hij krijgt zijn verdiende loon. Vaak als waarschuwing gebruikt."

http://www.vlaamswoordenboek.be/definities/term/loontje+komt+om+zijn+boontje
1
16/12/2017 18:29
Wat grappig! In NL is het gezegde net andersom:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Boontje_komt_om_zijn_loontje
"Het sprookje handelt over een Erwtje, boontje, een strootje en een kooltje. Deze gingen samen op pad en kwamen voor een brede sloot te staan. Ze wisten niet hoe deze sloot over te steken. Hierop kwam het strootje met een oplossing: hij ging over het water liggen waardoor het boontje naar de overkant kon lopen. Toen hierna het kooltje op deze wijze naar de overkant wilde lopen, vatte het strootje vlam en verbrandde. Hierdoor viel het kooltje in het water en doofde. Dit was voo...
1
16/12/2017 18:44
Haha, ook een leuk verhaal !!

We wonen maar zo ver van elkaar en de gezegden verschillen :-)
1
15/12/2017 12:23
Ik las dat die twee gezonde beren werden afgeschoten omdat ze geen 'nut' meer hadden betreffende het fokprogramma - met het oog op incest moesten ze er dan maar aan. in een tijd waar meer en meer dieren uitsterven of met uitsterven bedreigd zijn... mogen nu ook alle randdebielen die met (verre) familie trouwen afgeschoten worden aub? Lost meteen al een deel van de overbevolking op.

Barmhartigheid op kosten van anderen: breek me de bek niet open. Vooraan in de kerk, om ter luidst roepend dat de wereld van iedereen is en dat het woord 'gelukszoeker' aanstootgevend is omdat iedereen ...
1
15/12/2017 11:41
Ja, ja die naastenliefde komt ze nu duur te staan, graag gelezen, goed artikel
1
15/12/2017 10:14
Heb genoten van je schrijven en die euforische aanvallen van naastenliefde ik herinner me die ook nog maar al te goed, na die tijd begint de ellende vaak, die naastenliefde kent vaak een staartje en mooi zoals je schrijft; Ze moeten maar denken: hun beloning zullen ze wel in het hiernamaals ontvangen. Met vele binnenpretjes je artikel gelezen.
1
15/12/2017 07:23
Tja...
Als knuffelaars de eigen knip mogen trekken ziet de wereld er heel anders uit.

Mooie slotzin. Typisch gevalletje ' eind goed al goed'
1
14/12/2017 23:04
Wie zijn gat verbrand...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert