Natuurfotografie: het witte deken verdwijnt langzaam

Door Ktje gepubliceerd in Dieren en natuur

Na een paar dagen van winterpret/pracht trekt het dikke witte deken langzaam weg. De straten liggen er terug relatief goed bij en de temperaturen stijgen lichtjes. Het is op dit moment drie graden al voelt het wel veel kouder door de gure wind. Een deel van de bamboe ligt nog plat op de grond: hun toppen zijn bedolven onder de sneeuw. Eens alles weggesmolten is veren ze wel weer recht. Een dode boom die we lieten staan in ons bos omdat hij bovenaan leunde tegen een andere boom heeft het toch begeven onder het gewicht van de sneeuw en ligt klaar om verzaagd te worden tot brandhout. Een (in vergelijking met de andere) kleine spar net naast ons huis heeft binnenkort een tak minder. Hij kreunde al onder al die sneeuw maar toen die gisteren ineens begon te glijden en een mini-lawine veroorzaakte is er een tak half afgekraakt. Hij hangt nu heel sierlijk te wezen op de plaats waar de buitenkerstlichtjes hangen - ik vind het wel iets hebben dus hij mag daar nog even blijven zwieperen.

De tuin ligt er nog altijd bij zoals een mooi plaatje uit een kerstverhaal. Hierboven zie je onze hazelaar. Er ligt nog altijd een dik pak sneeuw - op sommige plaatsen dikker dan andere. Het is heel verraderlijk: je hebt geen idee hoe diep je schoen zal zakken tot je erin stapt. Straks trotseer ik de gure wind om een deel van de oprit sneeuwvrij te maken. Nu de sneeuw langzaam verdwijnt en daar op schooldagen veel gestapt wordt verandert het witte deken in een vieze smurrie.

Voor de rest probeer ik zoveel mogelijk binnen te blijven. Die gure wind gaat dus wel degelijk in je koude kleren zitten zoals het spreekwoord (niet) gaat. Als je daarin gelopen hebt duurt het uren voor je weer opgewarmd bent - zelfs al zet je de verwarming een paar graden hoger.

Hierboven één van onze notenbomen die er prachtig sierlijk bijstaat in zijn witte jasje. Elk jaar hoop ik op een witte kerst maar ik kan het me niet herinneren wanneer we er nog eentje kregen. De laatste jaren kregen we gewoon nat en winderig herfstweer. De sneeuw was nu in deze periode voor mij welgekomen - ze bleef dan ook nog eens liggen, dat zijn we hier ook niet meer gewoon.

Gisteren in de namiddag trok de hemel ineens open en begon de zon zowaar te schijnen. 'Onze Robin' pikkelde net rond in mijn gezichtsveld en genoot duidelijk al betwijfel ik of de zon nu zoveel warmte op zijn kleine lijfje afgevuurd heeft.

Nu maar eerst de wind trotseren en de voederplaatsen controleren. Straks kom ik dan wel binnen met een rode neus waardoor het lijkt alsof ik net een volle fles vodka achterover geslaan heb, dat nemen we er dan maar bij. Onze Herder gaat mee met mij naar buiten - daar twijfel ik niet aan. Onze Jack zal doen alsof ze spontaan potdoof geworden is als ik haar vraag om mee te gaan - daar twijfel ik evenmin aan. De katten zullen me aankijken alsof ik de duivel ben eens de achterdeur opengaat en ze de wind in hun snoet voelen - hier ook geen twijfel. De fret ligt lekker warm te slapen in en onder een deken van hooi en de geitjes zullen snel om eten komen 'vragen' als ze me horen om vervolgens nog sneller naar hun geitenvilla te lopen, recht de kilo's vers hooi in. Heerlijk voorspelbaar allemaal - het enige wat ik nog niet weet is of ik me rechtop zal kunnen houden in die smurrie. Duimen maar!

13/12/2017 08:44

Reacties (15) 

1
30/12/2017 15:56
Dank je wel voor je blog en de foto.s hoop dat je volgend jaar weer mooie foto,s hebt
1
23/12/2017 02:10
Mooie foto's. Met name heel leuke foto's van die roodborstjes.
Ktje tegen Leonardo
26/12/2017 11:42
Dankjewel Leonardo
1
13/12/2017 14:14
Oh ja ... ik vergat te schrijven dat ik weer 100% genoten heb van jouw foto's, je tuin, je dierenrijk ..
Bij de eerste foto heb ik ZO zin om tot daar te komen en de eerste voetstappen in de sneeuw te zetten :-)
1
Ktje tegen Chrisrik
13/12/2017 18:18
Dank je!

Ik kon het niet over mijn hart krijgen om erin te stappen :) (de honden daarentegen!)
1
13/12/2017 14:11
Ik vind een sneeuwlandschap ook héél mooi, want het inderdaad lange geleden dat de sneeuw bleef liggen.
Maar de smurrie die we nu hebben is BAH!!

Ik trok deze morgen mijn skibotten aan (zo noemen ze dat hier - al ga je niet skieën) en stapte te voet naar het ziekenhuis, waar mijn schoonbroer ligt. Hij werd gisteren geopereerd, na een val én heupbreuk. Hij is 88 jaar, verloor zijn vrouw 7 jaar geleden, heeft geen kinderen en GEEN familie. Mijn kinderen gaan werken en hebben dus minder tijd om nonkel te bezoeken, dus ik ontferm me de laatste jaren over hem en help waar hij...
1
Ktje tegen Chrisrik
13/12/2017 18:16
Die smurrie nu, daar word je niet blij van!

Wat ben je toch ook een lief mens: je zo bekommeren om je schoonbroer én snappen dat anderen minder tijd hebben. Chapeau! Ik ben al blij dat je zélf niet gevallen bent met skibotten en al... de gladheid gaat hier maar moeilijk weg.

Onze auto staat al anderhalve week op stal... maar dan wel omdat hij bij de garagist staat. Een geluk bij een ongeluk eigenlijk - ik hou van sneeuw maar niet om in de rijden met de auto.
1
13/12/2017 12:46
Bij ons is alles nog spekglad door de platgereden sneeuw. En strooien doen ze hier niet.
Doe je wel voorzichtig?
Die eerste foto is prachtig!
1
13/12/2017 18:13
Regen/smeltende sneeuw/sneeuwbuien en storm verwacht voor vanavond/vanacht... en vriestemperaturen. Dat wordt weer schaatsen op de baan morgen. De 'grote' banen doen ze hier nu wel maar waar wij wonen natuurlijk niet!

Merci!
1
13/12/2017 11:03
mooie beelden, ja die smurrie daar heb ik ook een hekel aan.
13/12/2017 11:26
Dank je. In de voortuin gaat het heel snel nu - achteraan ligt er nog altijd een dik pak.
1
13/12/2017 10:15
Heerlijk meegenoten. Dat roodborstje is ook zo mooi!
Hier heeft de kater zich vanmorgen vergist. Misleid door een vrijwel windstil en ontdooid terras rende hij naar de traptreden en belandde onderaan in een laatste bult kleffe natte sneeuw. Bah! Nu zit hij weer te schelden op de verwarming, en ik zei: eigen schuld, dikke bult (letterlijk bedoeld!).
Ik zie ze voor mij, jouw kattebeesten. Vrienden van mij hadden vroeger een Noorse Boskat: die banjerde uren door de sneeuw en kwam dan met dikke klonters sneeuw in zijn vacht weer thuis. Maar dat was in een tijd dat het nog elke winter f...
1
13/12/2017 10:47
Dank! Onze Robin mag inderdaad gezien worden - op het moment huppelt hij weer rond op één van de terrassen, af en toe kijkt hij recht naar mij.

Arme kater! Ik kan me voorstellen dat hij voor een groot deel van de dag misnoegd zal zijn. (wel een grappig verhaal, zeg het hem maar niet)

Prachtige katten, de Noorse boskat. Sommige van die beesten zijn groter dan onze Jack. Laat de echte winters maar terugkomen - op echt gevaarlijke dagen blijven we gewoon gezellig met z'n allen thuis. Door de voorbije dagen schakel ik deze week in een ouderwetse versnelling: ons 'noodra...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert