Herseninfarct, longkanker en keelkanker. Deel 2

Door Franske59 gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Inleiding:

Ik heb jullie al uitgelegd wat mijn vader allemaal al heeft meegemaakt in deel 1 van dit verhaal. In het tweede deel wordt het alleen maar erger, tot dat mijn vader het zelf niet meer zag zitten.

Afspraak bij de longspecialist.

Mijn vader rookte nog altijd, en hij kreeg een verkoudheid. Maar hij hoeste zo hard, dat ik gezegd had dat hij eens naar de huisarts moest gaan. Zo gezegd zo gedaan gingen wij naar de huisarts, de dokter onderzocht hem. Maar de dokter was er niet gerust in, hij dacht dat het een logontsteking was, en zei om maar ineens naar spoed te rijden. Want een afspraak maken duurt soms wel lang om er bij te kunnen. Ik reed toen naar Brasschaat naar de spoedgevallendienst, en ik liet mijn vader inschrijven. Samen met de brief die we van de huisarts hadden mee gekregen. De longarts was er nogal vlug en hij zei we gaan eerst platen van de longen nemen en een MRI. Als alle onderzoeken gedaan waren mochten wij ineens naar de longspecialist naar zijn kabinet komen. Toen wij daar waren mochten wij direct binnen bij de specialist, en hij zei "het is geen longontsteking", maar je hebt longkanker. We moeten er alleen nog een stukje afnemen van de plaats waar het gezwel zit, om te zien of het goed-of kwaadaardig is. Mijn vader moest toen opgenomen worden, en een dag later gingen ze dan via een kijkoperatie zien, om er een stukje van het gezwel af te nemen om het te kunnen laten onderzoeken in het labo. Na twee dagen kwam de longarts op zijn kamer met de vermelding dat het kwaadaardig was. Ik en mijn vrouw waren er ook bij, en ik vroeg "wat gaat er nu gebeuren"? De specialist zei "voor chemotherapie kwam hij niet in aanmerking omdat mijn vader al veel te mager was". (Hij weegde nog maar amper 50 kilogram). En zijn lichaam zou dat niet meer baas kunnen. De specialist stelde voor om met bestralingen te beginnen, want opereren konden ze ook niet omdat het op een moeilijke plaats zat. Mijn vader vond het goed om bestralingen te krijgen, en de specialist maakte ineens een afspraak met een ander ziekenhuis, omdat de bestralingen niet konden gebeuren in Brasschaat. Ik ben toen met mijn vader naar het ander ziekenhuis gegaan. (ik weet de naam echt niet meer van van het ziekenhuis). Om allemaal tekeningen en strepen op zijn lichaam te zetten, want de bestralingen moesten op juiste plaats zitten, tot op de mm. Mijn vader moest elke dag bestraalt worden, en in totaal 60 keer. Mijn vader kreeg toen een taxi aangeboden van de ziekenkas om elke dag hem weg te doen en terug  naar huis te brengen, en dat stipt elke dag om 11.00 uur. De eerste 14 dagen dat hij bestralingen kreeg ging het nog goed, maar daarna was er met mijn vader niets meer aan te vangen. Hij was altijd kwaad en krikkel, en hij wou niemand niet meer zien. Zelfs mij en mijn zuster niet meer. Natuurlijk gingen wij er nog wel naartoe. Maar horen deed hij bijna niet meer, maar hij had wel een gehoorapparaat, maar toen wij er waren stak hij dat niet meer in zodat hij niet meer moest horen wat wij zeiden tegen hem. Wij zaten in de keuken, koffie kregen wij ook al niet meer, en dan plots stond hij recht en ging in de salon zitten, zonder dat hij nog naar ons omkeek. Hij was volgens mij heel depressief aan het worden. Maar ja wij gingen toen maar naar huis natuurlijk.

Toen kwam er nog een afspraak bij een neus-keel en oorarts bij.

Na een tijdje ging het dan toch wat beter met hem, toen hij de bestralingen gehad had. Hij kreeg 54 bestralingen in plaats van 60. We waren terug welkom. Hij rookte nog altijd en klonk altijd heel hees, en zijn spraak was al zo slecht. Hij zei dat zijn keel precies aan het dichtslippen was. Mijn vrouw zei "ga dan een naar de huisarts en laat en laat er eens naar kijken. Na lang over en weer gepraat is hij toen akkoord gegaan, en is mijn zus ermee naar de huisarts gegaan. Die heeft mijn vader dan weer onderzocht en stuurde mijn vader direct naar een neus-keel en oorarts. Toen de afspraak was gemaakt, ging ik en mijn vrouw er mee naar de keelarts. Na weer allerlei onderzoeken, mochten wij terug naar de keelarts komen, en die zei dat het keelkanker was. Weer een zware dobber die we te horen kregen. De keelarts stelde voor om zo een pijpje in zijn keel te steken. Omdat zijn keel aan het dichtslippen was van de kanker die hij had in zijn keel. Maar mijn vader wou dat niet meer, hij had er genog van. Toen zei de keelarts "het zal nog een tijd blijven dichtslippen, en na een tijd dat het helemaam dicht is zal je geen adem niet meer kunnen halen en sterven". En als het dichtgeslipt is kan je nog een ambulance verwittigen, en die zullen dat pijpje ook steken, maar die moeten misschien heel vlug zijn, zodat het pijpje niet helemaal goed zit". Met een operatie kunnen wij dat rustig doen en zijn we zeker dat het pijpje goed zal zitten. En dat houd het dichtslippen tegen. Mijn vader besloot het dan toch maar te laten doen.

Tot slot:

Toen dat pijpje er dan in zat kon hij helmaal niet meer praten. Er zat zo een soort schuivertje op, dat het gat in zijn keel moest dichthouden. Maar spijtig genoeg kon hij dat er niet ophouden want dan kon hij niet meer ademen. Toen dat schuivertje er af was en hij moest hoesten kwamen de slijmen er langs het pijpje uit. (wat zeker geen prettig zicht was). Maar hij kon dat schuivertje er niet ophouden, en kon er niets meer langs zijn mond komen. En kwam alles eruit via dat pijpje. Toen hij iets wou zeggen moest hij het opschrijven met zijn linkerhand. Maar als dat niet ging zoals hij het wou, was hij boos en zei of schreef hij niets niet meer. Al een geluk dat mijn vader af en toe nog eens een goede bui had, toen zei hij tegen mij en mijn vrouw "gaan wij een sigaretje roken". Ik vond het oké (ja wat moet je anders zeggen, mijn vrouw en ik rookte ook). Toen wij in de rookzaal zaten vroeg hij mij om een sigaret. Hij trok er van en de rook kwam er langs dat pijpje uit, omdat hij het schuivertje er niet kon ophouden. Na twee trekken heeft hij ze dan uit gedaan. Hetzelfde gebeurde toen wij in de kantine een koffie gingen drinken kwam de koffie ook langs dat pijpje eruit. Gewoon omdat hij dat schuivertje er niet kon ophouden.

Toen was het bijna zover:

Hij zei tegen mijn zuster dat hij het niet meer zag zitten en naar coda (Wuuswezel) wou gaan voor palliatieve zorgen. En daar rustig zou willen sterven? Mijn zus kwam toen langs bij mij en ze legde het allemaal uit, en ze vroeg wat ik er van vond. Ik heb toen gezegd "Als dat zijn beslissing is, kunnen wij hem toch niet tegen houden". Het klinkt misschien wel hard, maar ik weet ook niet wat ons vader voelde van pijn. De winter kwam er toen aan en dat zag hij ook niet meer zitten. Want de ondertiteling van zijn tv kon hij ook al niet meer lezen. En in de tuin werken kon hij helemaal niet meer.

Mijn zus is toen met mijn vader terug naar de huisarts gegaan, om toestemming te vragen om naar coda te gaan in Wuustwezel. (Er waren toen maar 5 of 6 kamers en mijn zus dacht dat het nog wel een paar weken kon duren voor hij daar terecht kon, zodat we ons vader nog wat langer zouden kunnen houden). De huisarts belde naar coda voor een kamer en twee dagen later mocht hij al komen. Mijn zus belde naar mij al wenend en legde alles uit tegen mij.

Mijn zuster heeft hem toen naar coda gedaan, hij was nog bij zijn volle verstand. En wist dat hij daar zou gaan sterven. Maar hij lachte zei mijn zus toen hij naar daar binnen ging. Mij vader kreeg toen een kamer en mocht op de zetel of op het bed gaan liggen, want het was daar heel huiselijk, zoals in een verzorgingstehuis. Ze zeiden dat de dokter tegen 18.00 uur kwam. Mijn zus moest nog gaan werken nadat ze mijn vader had binnen gebracht. Ik en mijn vrouw zijn er dan na de middag naartoe gegaan tot de dokter er was. De dokter was er inderdaad om 18.00 uur. De arts gaf hem toen morfine, en die verhogen ze regelmatig, tot de persoon een overdosis krijgt. Toen de dokter geweest was zei mijn vader "gaan jullie maar naar huis, want ik wil wat slapen, en jullie moeten toch nog eten". Ik heb toen afscheid genomen samen met mijn vrouw. Hij zei nog "je moet toch niet wenen, het is mijn eigen beslissing, zie dat jullie het maar goed doen in je verdere leven". 

Die woorden ben ik nooit vergeten, en ik denk er nog dikwijls aan. Mijn zus heeft hem op donderdag 07 oktober 2011 binnen gedaan in coda, en ze heeft mijn vader zien sterven op zaterdag 09 oktober 2011 om 22.02 uur. Ik ben wel blij dat ik nog afscheid heb kunnen nemen van mijn vader, maar de woorden die hij zei zal ik nooit vergeten. Rust zacht lieve vader. Vanwege Marleen, Frank en Nathalie.

 

*franske59*

12/12/2017 15:19

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert