Mijn biljartverleden deel 2.

Door Franske59 gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Inleiding: mijn hobby deel 2

Ik heb jullie al verteld dat ik kapu (Kapellen en Putte) speelde, maar daar eigenlijk niet zo graag niet meer gezien werd. Toen ben ik bij een club terechtgekomen die in Nederland speelde. Samen ben ik daar dan met mijn vrienden Jean Mailleur en Rudy De Ranter gaan spelen. Het biljart waar ik altijd op gespeeld had, was het kleine biljart 2 meter en 10 op 1meter en 05. En de maat van de Nederlandse bond was 2 meter 30 op 1 meter en 15. Ik was dat niet gewend, en moest ik mij wel een beetje aanpassen. Maar daar ben ik begonnen aan 120 caromboles op 25 beurten. Dat was toch al een deel minder dat ik in België moest spelen.

De Nederlandse compititie.

Ik speelde toen in de gemeente Woensdrecht, dat was niet zo ver van de Belgische grens, en bij die grens woonde ik niet zo ver af. Ik ging toen één keer per week spelen. We speelden altijd met 3 man en we mochten 5 mensen op de spelerslijst zetten. Ik, Jean en Rudy konden altijd, alleen dat Rudy toen met de late shift stond, en altijd na 22.00 uur binnen kwam. De andere twee op de lijst die wilde alleen maar in uiterste nood spelen. (als er iemand ziek was of om één of andere reden niet kon komen). Dus waren wij eigenlijk maar met 3 waar we altijd op konden rekenen. In september zijn wij begonnen en na een drietal wedstrijden speelde ik al terug 130. Dus het ging mij wel goed af toen op die grotere biljart. In december waren de laatste wedstrijden voor kerstmis en nieuwjaar, en dan ben ik nog aan 150 caromboles geraakt. Toen wij dus een winterstop hadden (zo zal ik het maar noemen), kregen Rudy en Jean ruzie met elkaar, en de ploeg werd weer ontbonden. De zoveelste tegenslag dus. Want op die twee andere moesten we niet rekenen en er kwam niemand niet meer bij om lid te worden.

Dan drie-banden maar eens proberen.

Gelukkig had ik toen mijn café nog. Ik ben dan terug boeken gaan kopen, maar dan om te leren drie-banden. Nogmaals trainen tot stukken in de nacht. Dat ging niet zo goed vooruit als het vrijspel dat ik al jaren speelde. Toen kwam de Putse Drie-Band Federatie uit, dat is hetzelfde als kapu, maar daar werd alleen maar Drie-Band gespeeld in plaats van libre. Het minste te spelen punten in de Federatie was 13 caramboles in 30 beurten. Ik heb mij toen opgegeven om 15 te spelen, omdat ik dacht, ik speel 150 libre dan zal ik die 15 drie-banden ook wel gemakkelijk aankunnen. Spijtig genoeg kreeg ik de éne nederlaag na de andere, zowel in de compititie als op de tornooien die ik toen mee deed. Toen heb ik les gehad van mijn vriend Jean en ik ging toen ook weer goed vooruit, maar wel ten koste van mijn vrijspel. Omdat je in het drie-banden harder speeld, kon ik mijn vrijspel niet meer zo goed beheersen. Omdat ik dan altijd iets te hard speelde, en de ballen niet goed meer bijeen kon houden om een serie te maken. Toen mijn drie-band goed ging en mijn libre wat achteruit was gegaan, vroeg ik aan het bestuur van KAPU of ik nog een kans kreeg om mee te doen. De meeste speelde zelf ook in de Drie-Band Federatie, en zagen ook wel dat mijn vrijspel niet zo goed meer ging. Gelukkig werd ik toen terug toegelaten, ook omdat er meer hogere spelers waren bijgekomen.

Toen ben ik ADL gaan spelen. (Antwerpse Drie-band Liga).

Toen kwam spijtig genoeg het café waar ik in zat te koop te staan, en ik ben toen in een scheiding terechtgekomen. (Hoe zeggen ze dat? Wie van zijn vrouw af wil moet café gaan houden). Toen het café verkocht werd vond ik wel erg, omdat ik daar toch redelijk mijn boterham verdiende. Wij kregen wel de eerste optie om het te kopen ( zo gaat dat in België die het huurt mag eerst een bod doen. Ik weet niet of dat in Nederland zo is)? Ik heb het aan mijn huidige vrouw gevraagd of zij daar zin in had. Maar wou dat zeker niet doen. Eerlijk gezegd ik ook niet want ze vonden mij toch al een klootzak. (Sorry voor mijn taal maar het was wel zo). Ik heb 10 jaar dat café gehad, en ze zeiden toen allemaal tegen mijn dat ik mijn gezin in de steek gelaten had. Ingrid vroeg wel aan mij of ik nog wou helpen om het café mee open te houden, omdat de kinderen nog zo jong waren (4 en 6 jaar) om in de avond het café nog te willen openhouden. Toen ik er dan was begonnen mijn klanten weg te blijven. Mijn biljartclubs waren al een nieuwe locatie aan het zoeken, het ging niet goed met het café dus. Mijn ex-vrouw heeft toen gezegd dat ik maar beter niet meer kon komen, omdat de klanten bij haar nog wel kwamen. Op de voorlaatste avond toen ik nog moest komen helpen, toen kwam Karel binnen die bij mij wel altijd blijven komen is, of ik geen zin hed om mee te doen met de Antwerpse Drie-Band liga in de hoogste reeks. Daar speelde Merkx in mee en Coudron en nog een paar van die elite spelers, die op de kleine biljart allemaal 100 drie-banden speelde. Ik heb er toen met mijn huidige vrouw over gepraat en die vond dat geen enkel probleem. Ik moest daar toen in het begin 21 coramboles maken in 30 beurten. In september dat jaar (2006) begon ik dus met de ADL, en al gauw speelde ik daar 23 caramboles. Maar toen kwam er weer een nieuwe tegenslag, ik moest toen het biljarten laten vallen wegens geldgebrek. Ik en mijn huidige vrouw waren een samengesteld gezin, en we hadden toen 5 kinderen om op te voeden. (En ik vind dat de opvoeding van de kinderen voorgaat, dat zullen jullie ook wel denken, is het niet)? Dit jaar is mijn jongste dochter ook uitgevlogen en met haar vriend gaan samen wonen. Ik ben er toen 6 jaar uitgeweest dat ik nog eens gebiljart heb, maar het begon terug te kriebelen. Mijn vrouw zei toen vraag of je terug in de clubs mag komen. Ten slotte had ik alles eerlijk opgebiecht aan die clubs waar ik toen speelde, en zeiden "je bent altijd bij ons terug welkom". Ik ben het toen gaan vragen en de clubs hebben mij terug met open armen ontvangen. (Dat is toch tof? Gewoon omdat ik eerlijk was toen ik stopte. En er zo maar niet weggebleven ben). 

Tot slot:

Ik ben nu bijna 48 jaar en ik speel nog altijd in dezelfde drie clubs, de kapu waar ik nog 151 speel, de Putse Drie-Band Federatie waar ik 17 drie-banden moet spelen en in de ADL waar ik nu nog 21 moet spelen. Dat is het ergste dat je na 6 jaar terug komt biljarten, en niet meer getraind hebt. Je verleerd het wel niet (net zoals fiets rijden bijvoorbeeld) maar je voelt toch dat je spel toch is achteruitgegaan. Maar de kinderen gingen toen voor op mijn biljarten, zoals elke goede ouder denk ik wel, is het niet? Ik heb heel veel tornooien gespeeld daarna, en ik ben 8 keer eerst geweest, 4 keer tweede, 10 keer derde en op de vierde plaats ben ik 14 keer geëindigd. Wat ik op zich als amateurbiljarter al een mooi resustaat vind. 

Ik vind het alleen spijtig dat er niet veel jeugd meer gaat biljarten. Ik weet niet of dat in Nederland ook zo is? Maar ze spelen tegenwoordig liever pool of snooker dan het gewone biljart. Ze hebben gelijk, en zeker dat ze dat liever spelen. Maar ik heb er wel spijt van dat zo een mooie sport er tussen uit zou vallen.

 

*franske59*

 

08/12/2017 17:23

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert