Mijn biljart verleden.

Door Franske59 gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Inleiding: biljarten deel 1:

Ik wil het eens graag hebben over mijn hobby biljarten, dat ik nu al ongeveer 40 jaar doe. Vanaf mijn 8 jaar ben ik met biljarten begonnen samen met mijn vader, die toen al langer speelde. Ik heb met mijn vader een keu gaan kopen, en daar heeft hij zijn hele leven mee gespeeld. Op zaterdag en zondag mocht ik dan mee gaan biljarten, hij speelde in clubverband. Maar ik mocht er toen niet aan meedoen omdat ik nog te jong was. Ik had er wel wat aanleg voor en speelde al snel 20 caramboles op 25 beurten, wat toen het minimum was. En dat op mijn 8 jaar. Inmiddels is het getal van 20 caramboles gestegen naar 25.

Het begin van mijn biljarten:

Toen ik die 20 caramboles speelde mocht in van de club wel al mee doen met de handicap, maar tegen andere café's mocht ik nog  niet mee doen. Omdat je dan minimum 16 jaar moest zijn. Toen in die tijd (1978) was het een echt feest om te gaan biljarten, de vrouwen van de biljarters gingen bijna allemaal mee. En na het biljarten werd de muziek opgezet en werd er gedanst tot 03.00 uur in de morgen. Wat nu spijtig genoeg niet meer is. Ik evolueerde nogal snel en op mijn negende kon ik al 30 caraboles maken op 25 beurten. Mijn vader zag dat ik er aanleg voor had, en wou mij toen les gaan laten nemen bij de Belgische biljarter Ludo Dielis. Weet je wat ik voor antwoord gaf aan mijn vader? "Nee ik wil geen les nemen want ik zal het wel uit mezelf leren", dat was het stomste antwoord dat ik in mijn leven gegeven heb. Vinden jullie dat ook niet? Toen speelde ze nog met 2 witte ballen en één rode bal, waar op 1 witte bal een stip op stond, waar je meestal het spel mee moest beginnen. Maar ik mocht er van de cafébaas nog niet mee spelen omdat ik nog te jong was. Ik moest nog spelen met echte ivoren ballen. Die niet meer werden afgedraaid, en zaten vol met putten en bulten. En goed kon je daar niet meer mee spelen omdat ze niet meer afgedraaid of gevreest werden, de ballen waren meer vierkant dan rond. Nu tegenwoordig zijn het een gele bal, een witte bal en een rode bal. Op de gele en de witte hebben ze 4 rode stippen gezet, dan kan je heel goed volgen welk effect er gestoken wordt. en er zijn al sets ballen waar ze ook al op de rode bal 4 punten hebben opgezet ( ik denk dat dat zwarte punten zijn). Ik weet het niet zeker. De keu moest ik uit een rek nemen die in de café's stonden. Want ik had er nog geen gekregen van mijn vader. En met mijn vader zijn keu spelen, dat was helemaal taboe. Als je dan zo een keu pakte uit de rek en die op het biljart legde en je rolde ermee. Stonden die zo krom, dat je er een koord tussen spande, en een pijl bij de hand had er beter mee kon boogschieten.

Het verdere verloop van mijn tienerjaren op het biljart:

Toen ik 12 jaar was kreeg ik mijn eerste keu van mijn vader, en ik was daar heel fier op (eindelijk een eigen keu, je zou voor minder fier zijn). De uitbaters van het cafe dat toen "de drie koningen heette zijn toen gestopt, omdat de man was overleden. Toen moesten we een ander lokaal gaan zoeken, en dat café had toen de naam "De Reisduif" (bij Suske en Wiske). Op zo een mooie en goed ondehouden biljart had ik nog nooit niet gespeeld. De ballen bleven toen maar rollen (helemaal iets anders dan die pompbak van de drie koningen). Het resultaat was dat ik al snel 55 speelde, en één van de betere van de club werd. Toen die uitbaters ook stopte omdat die met pensioen gingen, kwamen er andere mensen in. (Gelukkig maar anders hadden we weer een ander café moeten gaan zoeken). Daar heb ik toen klein Rogerke leren kennen, die noemde ze zo omdat die maar 1 meter 50 groot was. En altijd van die cowboylaarzen droeg met hakken om wat groter te lijken. Rogerke speelde toen 150 caramboles in 25 beurten, en ik nog altijd 55. Die heeft mij heel wat bijgeleerd op biljartgebied dat ik in een mum van tijd 70 punten speelde. Daarna hebben ik en rogerke samen een tornooi gaan spelen (paastornooi) in café de Volksvriend. En wij moesten toen 147 punten spelen, dat was 2/3 van de punten die wij samen speelde. (Rogerke had wel vals gespeeld en zich maar opgegeven voor 100 te spelen punten, toen in die tijd werd dat nog niet zo gecontroleerd).Toen heb ik voor de eerste keer de halve finale gespeeld en we werden uiteindelijk derde op het tornooi. Wat was ik gelukkig om mijn eerste beker in mijn handen te houden, dat was ongelooflijk. Spijtig genoeg is een paar maanden later rogerke gestorven aan een hartaanval, hij was toen 68 jaar oud. Ik mis hem nog soms.

Er even tussen uit:

Toen die uitbaters dan weer stopte was ik 22 jaar en ik had daar ongeveer 7 of 8 jaar gespeeld. Toen is heel de club uit elkaar gevallen, en ieder ging zijn eigen weg. De éné stopte ermee, de helft van de club kwamen niet graag meer in dat café enzovoort. Toen heb ik mijn eerste vrouw leren kennen, wij gingen wel uit naar sommige café's. En mijn toenmalige vrouw vond dat niet erg, dat ik meer weg ging om te biljarten, dan om te dansen. Maar wel niet meer in clubverband. (Ik had wel iets anders te doen met mijn vrouw toen, met het klein keutje spelen). Na zo één jaar werd er in ons dorp (Kapellen) een biljartzaal geopend door Willy Wezenbeeck, en die clubs speelde voor de Belgische bond. Ik ben er naar toe gegaan en heb mij er laten inschrijven. Ik zei tegen Willy dat ik 70 speelde en Wezenbeeck zette mij bij de catogorie van 50 te spelen punten, waarom weet ik nog altijd niet. Ik kende daar niemand en Willy zei toen tegen een speler dat daar al langer lid was, om eens tegen mij te spelen. Maar die man speelde 300 caramboles en ik moest er maar 50. Wij begonnen aan de wedstrijd en ik speelde eigenlijk wel heel goed, maar omdat ik normaal 70 speelde. Kon ik de ballen nog niet goed bijeen houden en die man (waar ik de naam niet meer van ken, maar is daarna wel Belgisch kampioen geworden) moest het hebben van kort spel. (Ik wil daarmee zeggen dat de drie ballen bij hem bijeen moesten liggen om een serie te kunnen maken). Uiteindelijk heb ik gewonnen, en ik vroeg om nog een partij te spelen, maar hij wilde niet meer want hij wou tegen iemand anders spelen. Het mooiste van de grap is, toen je vroeger biljarte had je nog geen eigen krijt. Want het krijt dat wij toen gebruikte was van de cafébaas dat we mochten gebruiken en bleef toen gewoon op het biljart liggen voor de volgende speler. Nu heeft alleman een eigen krijt bij zich, dat ze dan meestal vergeten na de wedstrijd. Toen ik die wedstrijd tegen die speler van 300 caramboles moest, liet ik per ongeluk mijn krijt op het biljart liggen. Toen hij moest spelen en hij zag het krijtje liggen, pakte hij het vast en smeet het naar mijn hoofd haha. (Ik denk dat hij zeker niet tefen zijn verlies kon, en zeker niet tegen een prutser zoals mij, 300 tegen 50 wat wil je dan). Ik ben daar toen één maal geweest, want dat was de mentaliteit niet die ik zocht.

Tot slot deel1 Begonnen met eigen café:

Ik heb toen nog enige jaren café's afgedaan maar ik voekde mij nergens niet meer zo thuis als in de reisduif. Toen stond er een café over te nemen (1996) en ik was toen 26 jaar oud. Ik heb daar mijn toog moeten laten veranderen om er 2 biljarts te kunnen zetten. Ik had na zo een twee jaar 5 biljartclubs. Toen het café gesloten was en mijn vrouw toen sliep (want we hadden toen 2 kleine kinderen, en dan deed ik het café open en zei ging bij de kinderen zitten. wat wel normaal is denk ik) nam ik boeken bij mij en begon libre goed te gaan studeren. Ik trainde toen tot 4 of 5 uur 's nachts  helemaal in mijn ééntje. Tot ik op een gegeven moment 209 speeld. Helemaal in mij ééntje geleerd met boeken en éé video. Toen ik zoveel speelde, ja wat wil je toen wou er niemand niet meer tegen mij spelen, omdat ze toen te lang op hun stoel moesten blijven zitten. Ze begonnen toen met een competitie libre en dat kreeg de naam KAPU (Kapellen en Putte, waar er toen nog veel cafe's waren). Ik mocht toen meedoen en ik moest 200 caramboles spelen in 25 beurten. Ik won bijna iedere wedstrijd en toen mocht ik helemaal niet meer meespelen omdat ik toen naar 250 punten zou gaan, en dat werd helemaal te veel voor de KAPU. Toen  ben ik in Nederland gaan spelen. Maar daar vertel ik graag meer over in het tweede deel van mijn verhaal.

 

*Frank*

 

05/12/2017 18:40

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert