Wat zullen we nou beleven

Door Marie-jose gepubliceerd in Korte verhalen

Op een mooie voorjaarsdag reed ze van haar werk naar huis, toen ze een te koopbord zag staan bij een oud huis met in de voortuin een paar bloeiende lindebomen. Eerst reed ze langs, maar het trok aan haar als een magneet, en bij de eerstvolgende gelegenheid keerde ze en ging het huis nog eens goed bekijken. Nu wist ze het bijna zeker; dit was het huis waar ze oud zou kunnen worden.

Thuis aangekomen vertelde ze haar man van het oude huis en van haar gevoel, en dat ze hem mee wilde nemen om het huis nog eens te bekijken. Hij wilde wel mee gaan kijken, maar zei er gelijk bij dat ze niet te hard van stapel moest lopen, maar ze was niet te remmen. Dus diezelfde avond reden ze naar het oude huis met de lindebomen, en hij zag hoe ze naar het huis keek en stemde ermee in om de makelaar te bellen. Ze werd helemaal blij ze straalde ervan, maar even later bekroop haar een lichte paniek. Wat als het huis te duur was, konden ze zich dit wel veroorloven?

Weer thuis besloot ze direct om op internet te gaan kijken wat de prijs van het huis was, en het was inderdaad een behoorlijk bedrag. Maar ze besloten om toch de makelaar te bellen en een afspraak te maken voor een bezichtiging, en twee dagen later gingen ze met de makelaar naar binnen. Het was een reis terug in de tijd. Wat een heerlijk huis, en als bonus een grote tuin met klimrozen en fruitbomen en hortensia's en een prieeltje en.... Ja hier wilde ze oud worden! Ze zei dat ze geïnterresseerd waren, maar dat de prijs over hun budget lag, en dat ze hier eerst eens goed over na moesten denken. Ze spraken af om na het weekend terug te bellen als ze met elkaar en met de bank hadden gesproken of het allemaal wel haalbaar was. Maar het liep anders...

De volgende dag belde de makelaar, hij had gesproken met de eigenaresse van het huis, een oud vrouwtje. Hij vertelde hun dat de eigenaresse had gewacht op de juiste kopers, en dat ze bereid was om voor hun met de prijs te zakken, ze konden zelf een bod doen. Het klonk te mooi om waar te zijn, maar dit keer was het ook echt waar!

Eind mei verhuisden ze, en ze genoten van de ruimte die ze nu hadden en ook van de prachtige tuin. Zoveel geluk, dat kon haast niet goed blijven gaan, en dat was ook zo....

Hun huisdieren, een poes en een konijn weigerden de tuin in te gaan. Wanneer ze zelf naar buiten gingen kropen de beesten verschrikt weg totdat de deur weer dicht was en de poes begon klaaglijk te mauwen tot ze weer binnen waren. Haar man kreeg donkere kringen onder zijn ogen en zelf merkte ze dat haar kleren steeds wijder zaten. Ze kregen het gevoel dat ze werden leeggezogen. Ze waren zo moe, zo moe.

Half september waren de appels rijp, en wilden ze die gaan plukken. Maar geen enkele appel was vrij van rotte plekken. En dan die stank opeens, van rottend fruit en schimmel. De ladder waarop hij stond was plots heel glibberig en hij greep in paniek naar een tak maar het leek alsof de tak uitweek, hij greep mis en viel. Geschrokken knielde ze naast hem op de grond en vroeg of hij niets gebroken had. Ze voelde een stekende pijn in haar enkels, de klimroos die tegen de muur groeide lag nu op de grond en had zijn takken om haar benen gedraaid. Ze hoorde het ritselen van bladeren en zag dat de klimop in de mond van haar man was gekropen. Ze probeerde hem te helpen en de klimop van hem weg te trekken, maar de ranken sloten zich als boeien om haar polsen. Om hulp roepen ging niet meer want de roos had zich zo vast om haar heen geslagen dat ze geen lucht meer kreeg. Ze keek hulpeloos om zich heen of er nu echt niets was wat ze kon doen toen haar blik op het prieeltje viel. Daar zat het oude vrouwtje tevreden toe te kijken wat er met hun gebeurde. "Tja lieve kind" zei ze "het is niet makkelijk om in je eentje zo'n huis als dit te onderhouden, maar ik ben blij dat ik jullie had gekozen, want het ziet er werkelijk gezellig uit wat jullie hebben gedaan". En ze lachte, "maar nu heeft mijn tuintje nog wat voeding nodig."

Op een mooie voorjaarsdag vonden ze het huis van hun dromen, de vrouwelijke makelaar vertelde dat de eigenaar van het huis, een oude man, had gewacht op de juiste kopers......

 

30/11/2017 16:25

Reacties (2) 

10/02/2018 07:51
Wat mooi geschreven, graag gelezen.
13/12/2017 00:26
Dat zou mijn tuin kunnen zijn...daar spookt ook van alles rond ;-)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert