859 Twee moorden in Amerika

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Ik zou eigenlijk over Charles Manson willen schrijven, maar het gaat niet. Ik krijg het niet voor elkaar. We kennen hem als de moordenaar van Sharon Tate en als leider van de Manson Family. Hij heeft nog wel meer moorden op zijn geweten en heeft vervolgens zijn hele leven vastgezeten, omdat de doodstraf in de staat waar hij veroordeeld werd net was afgeschaft.

Hij overleed afgelopen maandag. Je zou hem heel goed een gefrustreerde kunstenaar kunnen noemen en die zijn het gevaarlijkst. De dood van Sharon was min of meer toevallig. Zijn doel was Roman Polanski zelf, maar die was even niet thuis. De mensen die toevallig wel in zijn huis waren zijn allemaal op gruwelijke wijze omgebracht. A.F.Th. van der Heijden heeft er een prachtig boek over geschreven, Het Schervengericht, een vuistdikke roman, waarin dader en slachtoffer elkaar tegenkomen in de gevangenis en als je wilt genieten van het grenzeloze schrijftalent van AFTh dan kun je er wel aan beginnen, maar anders zou ik het niet doen want het is wel even flink doorbijten.

Er is een andere Amerikaan waar ik vandaag aan denk. 22 november is de sterfdag van John F. Kennedy. Velen herinneren zich nog de beelden waarop de moord te zien is, maar zijn vergeten dat het filmpje van Abraham Zapruder pas na twaalf jaar, in 1975, openbaar werd. Ook zijn er maar weinig mensen die de TV-beelden met Walter Cronkrite op die dag gezien hebben, al staan ze nu in ons geheugen gegrift: Walter neemt zijn bril af en zegt: From Dallas Texas, the flash, apparently official, President Kennedy died at 1 PM central standard time. Conkrite was destijds Anchorman van CBS News en the most trusted man on television, maar in Nederland had nog bijna niemand televisie.

Wij keken op woensdagmiddag nog met alle kinderen samen bij Erik Immink thuis (schoenen uit en de geur van Indonesisch eten uit de keuken) naar De Verreklijker en Okkie Trooy. Nee, de meeste mensen hoorden het op de radio en mijn moeder hoorde het van mevrouw Hoogeveen, die op een holletje aankwam om het nieuws te vertellen. De witte glimlach was dood en het zou nooit meer goed komen. Het geloof in een betere wereld was voorgoed vermoord.

Ate Vegter, 22 november 2017
www.atevegter.wordpress.com 

22/11/2017 10:23

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert