Schoolreünie, wel of niet gaan?

Door Sanne blogt van zich af gepubliceerd in Sanne blogt van zich af

Niet lang geleden kreeg ik via Facebook een uitnodiging voor een schoolpagina van mijn oude MAVO. Nieuwsgierig als ik ben heb ik geaccepteerd en bevond mij ineens in het verleden. Een verleden waar ik niet al te graag aan terug denk.

4ee058c73f104cf19af385a39ea7c2ff_medium.

Schoolreünie

Op dezelfde pagina vond ik een evenement: een schoolreünie. Diverse oud-klasgenoten hadden al op de link "geïnteresseerd" gedrukt en ik volgde hen. In de aanloop naar die reünie werden er veel oude klassenfoto's gedeeld, anekdotes verteld en vragen gesteld.

"Weet iemand waar Pietje Puk nu woont? Ik kan hem niet vinden op FB en wil hem wel uitnodigen voor de reünie."

Pietje Puk! Mijn hemel, die etter? Die pestkop, dat rotjoch dat mijn middelbare schooltijd heeft verziekt met zijn pesterijen? Nou, op hèm zat ik in ieder geval niet te wachten. Pietje Puk, dat is niet zijn echte naam, dat zul je begrijpen. Ik zal hem in dit stuk Pietje Puk blijven noemen.

pesten

Slechts met een paar kinderen uit die tijd heb ik altijd contact gehouden. Vier vriendinnen, het uitschot van de klassen. We werden in onze klas gepest en getreiterd. Om in de pauzes niet alleen te staan zochten we elkaar op. Vier jaar lang vormden wij een groepje, de sukkels, het uitschot van de school. We zaten niet bij elkaar in de klas. Er waren in die tijd drie parallelklassen, en slechts twee van ons waren in de klas ook samen. Ik vocht echter in mijn eentje tegen een klas vol pesters.

Een klas vol is niet helemaal waar. Van de 32 kinderen waren er een stuk of vijf de echte pesters, een stuk of twintig meelopers en een paar die zich afzijdig hielden. Niemand die ooit in de bres sprong voor me, het voor me opnam of de pesters eens terecht wees. Ik stond er alleen voor. Ook van de leerkrachten hoefde ik niets te verwachten. We spreken over het begin van de jaren '80, de tijd waarin pestprotocollen en anti-pestcampagnes nog niet bestonden. De leerkrachten zagen het voor hun ogen gebeuren en deden niets. Ze keken weg, of stuurden mij de klas uit, zodat de rust in de klas weer hersteld kon worden.

f704d1aab477895acccaf4f0411859b3_medium.

Wat deden de pesters, onder aanvoering van Pietje Puk, dan? Heel simpel, elke dag kleine dingetjes.

Uitschelden; "dik paard", "puistekop","lelijk mokkel","dombo" .. dat soort uitlatingen. Niet heel ernstig, maar toch, als je veertien bent en onzeker, komen deze teksten hard aan en beschadigen je zelfbeeld.

Expres tegen je aan botsen, zodat de spullen uit je handen vallen. Tegen je tafel botsen, zodat je een lelijke streep over je proefwerkblad krijgt. Boeken uit je tas pakken en daarmee overgooien totdat je het kapot en incompleet weer terugkrijgt.

Tijdens de gymlessen stiekem in de kleedkamer je kleren pakken en onder de douche natmaken. Of schoenen pikken, waarna je op je sokken naar huis moet. Of je boekentas op het dak van het gymloklaal gooien.

Dag in dag uit, jaar in jaar uit.

Pietje Puk was niet alleen. Hij was wel het populaire jochie uit de klas. Brutaal en durfde alles, was nergens bang voor. Dat oogstte bewondering onder veel andere klasgenoten. Slechts een paar waren niet onder de indruk van zijn machogedrag. Zij waren het die mij gewoon met rust lieten en waar ik me nog enigszins veilig voelde.

na de middelbare

Na de middelbare school ging ik naar een grafische MBO in de stad. Helemaal alleen, en dat vond ik eng maar ook een bevrijding. Hier kende niemand mij en mijn pestverleden. Het bleek een nieuw begin. Het werden drie fantastische jaren in een klas waar ik geaccepteerd en gerespecteerd werd om wie ik was. Sterker nog; de klas was harmonieus en iedereen hoorde erbij, er werd helemaal niet gepest.

91c0f8d3cf6e1b07e0491821bf64c59f_medium.

Na deze opleiding studeerde ik in het nog grotere Amsterdam, aan de rand van het Vondelpark. De stad waarin alles kan, niemand raar is, want iedereen is apart en anders. Ik leefde helemaal op. Nog steeds was ik onzeker en had ik een laag zelfbeeld, maar niemand peperde me dat nog eens in. Ik was gewoon één van hen, niet meer en zeker niet minder.

Ik kreeg een relatie en langzaam maar zeker krabbelde ik op uit het dal. Ik leerde van mezelf houden en te accepteren dat mensen mij wel de moeite waard vonden. Ik kreeg kinderen, een carrière, een grote vriendenkring. Ik had die vervelende tijd uit mijn jeugd achter me gelaten. Dacht ik.

evenement: schoolreünie

Totdat ik de naam Pietje Puk voorbij zag komen op facebook. Direct voelde ik de onrust in mij, bijna angst om hem weer onder ogen te moeten komen. Was ik nog steeds bang van hem? Na al die jaren?

Ik zocht contact met de drie MAVO vriendinnen. Gingen zij wel naar de reünie, hoe stonden zij erin dat ze hun pesters wellicht weer onder ogen moesten komen? Hoe moest ik daarmee omgaan?

Ik stond in dubio. Aan de ene kant leek me de reünie heel erg leuk, want ondanks alle nare herinneringen, had ik er ook leuke tijden beleefd samen met mijn vriendinnen. De kans de grootste pestkop van de klas tegen te komen drukte de voorpret echter aanzienlijk. Niet in de laatste plaats omdat ik vreesde voor de impact die het nu in het heden op me zou kunnen hebben. Was ik daar tegen opgewassen? Zou ik me niet weer in een hoek laten drukken?

herinnering

Ik was al een aantal jaren van school af, was midden twintig, toen ik Pietje Puk eens in de bus tegenkwam. Hij zat op de achterste bank samen met wat vrienden luidruchtig te doen. Misschien uit geweest, iets teveel gedronken, ik weet het niet.

Hij zag mij de bus binnenkomen en nog voordat ik een plaatsje had gevonden schreeuwde hij al door de bus: "hé daar hebben we het dikke hobbelpaard van de MAVO weer! Lelijk wijf!"

Ik negeerde hem en ging zitten, mijn rug naar hem toe. Ik zag hem niet, maar hoorde hem wel. Vijfentwintig jaar en hij gedroeg zich alsof hij nog steeds vijtien was. Terug op de MAVO. En ik wilde het niet, maar het deed zo'n pijn. Ik lachte hem uit omdat hij zich nu, zoveel jaar later, nog zó kinderachtig gedroeg. Ondanks dat kwamen zijn woorden hard aan. De hele busreis, die ongeveer een half uur duurde, riep hij te pas en te onpas nare dingen. Met zijn vrienden zat hij hard te lachen toen hij hen vertelde waar hij mij van kende en hoe ik, volgens hem, was. Het was vernederend, kwetsend en ik was boos en bang. Ik durfde niet op te staan of iets terug te zeggen, uit angst mezelf belachelijk te maken. Ik deed alsof ik hem niet hoorde, hield mijn rug recht en mijn kin omhoog. Maar ik voelde me alles behalve zeker, het liefst was ik de bus uitgerend.

Thuis heb ik gehuild, geschreeuwd en gevloekt. Wat een kutjoch! Al was ik nog het meeste boos op mezelf, omdat ik me toch weer door hem had laten kwetsen. Dat hij zo deed, was zijn probleem, maar dat ik het binnenliet in mijn ziel, dat was mijn probleem.

b0b4534d9da29c76533020c418497b71_medium.

evenement: schoolreünie

Een paar dagen later las ik dat de klasgenoten Pietje Puk hadden opgespoord. Shit. Hij was enthousiast over de reünie vertelden ze in hun post en dat hij had toegezegd te komen. Onder de post vele enthousiaste reacties. Ik baalde.

De twijfel sloeg steeds meer toe. Moest ik wel gaan? Was ik evenwichtig genoeg om me niet door hem uit balans te laten halen? Ik besefte: het ging nu om mij en mijn kracht dan wel onzekerheid. Niet zozeer hoe hij zich zou gedragen of misdragen, maar meer hoe ik daarop zou reageren.

Kon ik het aan hem te ontmoeten? Was ik sterk genoeg? Wilde ik hem wel onder ogen komen? Was dat het waard? Was de schoolreünie belangrijk genoeg om die confrontatie aan te gaan?

Ik zocht nogmaals contact met mijn oude schoolvriendinnen. Eentje kon niet, een ander had geen zin en de derde ging wel en zat zelfs in de reüniecommissie. Wat moest ik doen? Twee gingen niet, de derde zou druk zijn met de organisatie. Te druk om samen met mij sterk te staan. Als ik ging zou ik er wederom alleen voor staan.

Wilde ik dat? Kon ik dat?

0a2ce3d63e5271fa22dd7157f6105d9d_medium.

schoolreünie, wel of niet gaan?

Vandaag is de dag van de schoolreünie. Ik heb er vannacht niet van geslapen. De komst van Pietje Puk maakt me onrustig en houdt me uit mijn slaap, zelfs nog vóórdat ik hem uberhaupt gezien heb.

Er zouden vandaag twee dingen kunnen gebeuren:

Ofwel ik ontmoet Pietje Puk en hij blijkt opgedroogd tot een toffe peer. Hij biedt zijn excuses aan en we hebben een leuke avond waarin we alles vergeten en vergeven.

Ofwel ik ontmoet Pietje Puk en hij zorgt voor angst en onzekerheid bij mij. Haalt mijn zelfbeeld omlaag, uit balans en uit mijn kracht. Nog afgezien van hoe hij reageert wanneer hij mij herkent. De kans dat hij vervalt in oud pestgedrag acht ik groot, gezien zijn gedrag in de bus destijds.

Dat maakt dat ik besloten heb níet te gaan. Misschien zwak en slap, dat ik me na al die jaren nog steeds, of weer, door hem in een hoek laat zeten. Maar wie heb ik ermee als ik wel ga? Hij ligt er geen seconde wakker van of ik er nu wel of niet ben.

Voor mij echter is de kans groot dat ik een terugval krijg en er nachten, misschien weken naderhand last van zal hebben, hem weer tegengekomen te zijn. Is de reünie zo belangrijk voor me dat ik dat ervoor over heb? Nee. De mensen uit die tijd die me lief zijn, spreek ik nog steeds. De rest is herinnering.

Herinneringen die blijkbaar nog steeds pijn doen. Ik heb geen zin om die oude wonden verder open te gooien. Liever duw ik Pietje Puk verder die doofpot in. Ik heb er gewoon geen zin meer in. Dan maar geen reünie.

78d3a470204e7b0cf3fa85ce6d4c26a7_medium.

Tot slot

Pietje Puk, wanneer je dit leest en jezelf herkent in dit verhaal; dan zit er ergens toch nog een geweten in je. De meeste pesters hebben zelf namelijk helemaal niet in de gaten hoezeer ze iemand kwetsen en realiseren zich niet dat hun pesterijen járen later nog steeds effect kunnen hebben op het functioneren van de gespeste.

Een welgemeend excuus zou kunnen bijdragen aan het helen van oude wonden ...

 

317ed4587e683a22cfd2916f322c80fb_medium.

© Sanne 2017

 

reunie pesten gepest school stoppesten

11/11/2017 09:38

Reacties (5) 

1
12/11/2017 22:07
Wat jammer dat je door zo'n Pietje Puk een reünie hebt laten schieten waar je eigenlijk wel heen had gewild. Maar het lijkt me een goede keus als zelfbescherming. Als je met de belangrijkste mensen tóch wel contact hebt, mis je waarschijnlijk ook weinig aan zo'n reünie.
Hou je rug recht. Je bent meer waard dan iemand die als volwassen mens nog steeds behoefte heeft om een oud-klasgenoot in de bus te schofferen.
14/11/2017 09:45
Aan de andere kant heb ik hem, doordat ik niet ben gegaan, ook niet de gelegenheid gegeven dat rottige imago af te schudden en zijn excuses aan te bieden. Ik blijf altijd proberen de mens van zijn goede kant te zien .. Misschien is hij wel een hele toffe peer nu ..?
14/11/2017 20:37
voorzichtig via Facebook proberen om daar achter te komen dan misschien ... ?
1
11/11/2017 11:55
Ik snap je helemaal .... weet er alles van.
Ik ga nooit naar een reünie en heb ook met helemaal niemand van vroegere scholen nog contact en mijn adres weten ze ook niet ... en dat wil ik ook graag zo houden.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert