De gestolen ziel

Door Spiritlady gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Uit het niets verschijnt een bliksemflits , met hevige donder uit de hemel.  Sharon duikt verschrikt ineen en ziet voor haar ogen haar geliefde ineen zakken op de grond. Een luide kreet ontsnapt over haar lippen, als ze op haar knieën naast hem neerstort. Wild port ze in zijn lichaam op zoek naar een teken van leven. Ze duwt , ze trekt en schreeuwt luid zijn naam, maar ze krijgt er geen beweging in. De adrenaline giert door haar lijf, ze schud zijn hoofd heen en weer, totdat ze  zich niet meer kan bedwingen en een rake klap op zijn wang laat neerdalen. Als hij geen enkel teken van leven geeft, begint ze woedend op zijn lichaam te trommelen. Het voelt alsof haar hart uit haar lichaam wordt gerukt , de tranen komen vrij, en hartverscheurend huilend daalt haar hoofd op zijn borst neer. 

Suikerzoete herinneringen aan hun liefde vliegen in beelden aan haar voorbij. Ze nemen haar mee naar een onbezorgde wereld van rust en dromen vol wilde verlangens. Uren ligt ze zo weg te mijmeren en gaat hun leven samen  aan haar voorbij. Tot het moment is aangekomen , romantisch aan de waterkant van het meertje, diep in het bos. Ze ziet hem opstaan, zijn kleren uittrekken en langzaam uitdagend achteromkijkend, naar de waterkant lopen. Zijn pretogen glinsteren haar toe, zijn gulle lach moedigt haar aan, ze staat op om zijn handelingen te volgen. Als plots die bliksemflits uit de hemel verschijnt en zij opnieuw in beelden haar geliefde voor haar ogen ineen ziet storten.

Het brengt haar acuut terug in de pijnlijke realiteit,  dat ze hier met haar hoofd op het naakte lijf van haar geliefde ligt te treuren. Maar wat is dat, hoort ze dat goed? Haar bonkende hart , giert door haar lijf, maar in dat razende ritme, hoort ze heel zachtjes een ander ritme kloppen. Haar hart slaat drie slagen over, en verlangend richt ze haar blik op zijn gezicht. Zijn ogen staan open, maar als ze erin kijkt, ziet ze een levenloze blik, alsof hij zijn ziel heeft verloren. Ze wil hem terughalen, en opnieuw begint ze wild aan hem te schudden. Luidkeels roept ze zijn naam, zijn lichaam begint langzaam te bewegen. Ze maakt ruimte  vrij, en helpt hem om op te staan. Als ze hem in haar armen wil nemen, kijkt hij haar aan met een dode blik, duwt haar van zich af, draait zich om en loopt naar zijn kleren.

Terwijl hij zich aankleed, schreeuwt ze hartverscheurend  zijn naam, en wacht op een reactie. Zijn ogen kijken haar nog één keer levenloos aan, voordat hij zich omdraait en als verloren ziel in de bossen verdwijnt. Haar in verwarring achterlatend, verscheurd van verdriet, moedeloos alleen. Ze begrijpt er niets van, stort zich op de  grond, haar benen kunnen haar niet meer dragen. Haar gedachten vliegen als een razende alle kanten op, haar hand kruipt naar haar hart om het bloeden te stelpen. Plots lijkt het alsof haar tattoo op haar borst begint te leven, een gat in haar hand brand. Ze trekt haar hand verschrikt van haar borst, en kijkt angstvallig in haar blouse. Haar oog valt meteen op de diamant die is verdwenen, in de verte hoort ze een sarcastisch naar lachje de stilte doorbreken. Een lach uit duizenden te herkennen, de duivelse lach van Hetty de heks , die uit de hel lijkt opgestaan.

De koude rillingen lopen over haar rug als ze terug denkt aan dat mens met haar satanische praktijken. Liefdevol denkt ze terug aan haar moeder, die zwaar onder haar heeft geleden. Haar liefde verloren, in de jaloerse handen van deze gemene heks. Terwijl ze zegevierde, heeft het lot zich tegen haar gekeerd. Op de brandstapel ging ze ten onder aan al het verderf in haar leven. Bij het aanschouwen van dit tafereel, verscheen een glimlach om haar lippen. Zo vaak  heeft ze een gevoel van wraak door zich heen laten gaan, al die tijd heeft ze zich kunnen bedwingen.  Maar in die glimlach bij dit tafereel, kon je haar hart zachtjes horen zingen.

Een nieuw duivels gehinnik, brengt haar terug uit de mijmeringen van wat is geweest, in het besef dat het pad wat haar moeder heeft gelopen zich hier lijkt te herhalen. De rillingen laten haar tanden klapperen, haar hand gaat als vanzelf terug naar haar tattoo van eeuwige verbondenheid.  Het vuur van hun samen brand nog, maar de tijd zal dringen , resoluut staat ze op, klaar om de strijd aan te gaan..

Op de plek waar ooit de brandstapel was, wordt ze bevangen door een gevoel van onbehagen. Een rilling loopt over haar rug, beelden flitsen voorbij, ze hoort de  kreten van verschrikking van de omstanders, met daar dwars doorheen een snerpende, honende  lach van Hetty de Heks die in de vlammenzee opgaat . Hier is de plek waarop ze de strijd heeft aan te gaan, ze recht haar rug en steekt haar borst vooruit. Levendig ziet ze het hele tafereel  wat zich toen heeft afgespeeld opnieuw als  een film aan haar getoond worden in continue herhaling van begin tot eind.

Ze tekent een grote cirkel op de grond en zet zich goed gegrond in kleermakerszit in het midden neer, recht  voor het vuur, haar blik uitdagend op de heks gericht. Zonder haar blik maar één seconde af te wenden prevelt ze het ene gebed na het andere. Ze vraagt om bescherming op haar reis naar de hel, en roept al haar engelen , gidsen en voorouders op om haar bij te staan in de strijd van leven en dood. De koude van het hiernamaals slaat als een koude deken om haar heen en houden de duivelse vlammen van het vagevuur op afstand. Ze voelt zich beschermd en gesteund en langzaam daalt ze af naar de plek van  hel en verdoemenis. Voetje voor voetje, volledig alert op elke onverwachtse beweging die ze bespeurt. Een trede die plots lijkt weg te zweven, een hand die achteloos een poging doet, haar benen onder haar kont vandaan te trekken. Een steen die uit het niets uit de muur springt en door haar duik rakelings langs haar hoofd vliegt. Ternauwernood weet ze te ontkomen aan een stel wilde, agressieve  zwarte kraaien , die de aanval op haar geopend hebben. En even later weet ze zich zwaar hijgend aan het randje van een afgrond , weer omhoog te trekken. Van alles wordt uit de kast getrokken om haar afdaling te bemoeilijken, maar in diepe verbinding met haar gevoel en alle helpers om haar heen, weet haar intuïtie haar op het pad te beschermen.

Na een lange barre tocht, die ze feilloos heeft overwonnen, staat ze oog in oog met Hetty de Heks. Een paar doordringende ogen kijken diep bij haar naar binnen, daartussen op haar voorhoofd prijkt de ontbrekende diamant. Als vanzelf gaat haar hand naar haar hart, en legt zich neder op haar  tattoo van  eeuwige verbondenheid. Haar ogen vullen zich met liefde, ze voelt de tattoo tot leven komen. Haar lichaam vult zich met de warmte van het vuur van hun samen wat hevig begint te branden, aangewakkerd en aangemoedigd door de verbinding die voor eeuwig is  gelegd. Haar ziel roepend naar de zijne, doet een licht om haar heen schijnen, oogverblindend, stralend, betoverend reikt het licht steeds verder om haar heen. Onderwijl blijft ze diep in de ogen van Hetty de Heks kijken , die moeite hebben om het licht te aanschouwen.

Enige tijd staan ze zo tegenover elkaar, totdat ze plots uit het niets een vlammenzee De Heks ziet omringen. Een angstaanjagende kreet, die het gevecht op leven en dood weergeeft, galmt om haar heen. Even plotseling als de vlammenzee kwam, weet hij ook weer te verdwijnen. Ademloos kijkt ze naar het levenloze lichaam van haar geliefde voor haar op de grond. Hetty de Heks lijkt  in het niets te zijn verdwenen. Vreugdevol maakt haar hart een sprongetje, maar ze blijft alert en op haar hoede. Voorzichtig knielt ze naast hem neer, legt haar hoofd op zijn borst , en hoort hun harten weer samen in één ritme kloppen. Ze voelt een druppel langs haar hand lopen, en nieuwsgierig kijkt ze in haar blouse naar de  tattoo op haar borst. Het schitterende licht van zijn diamant die was verdwenen, glinstert haar toe van de vertrouwde plek. Twee druppels bloed stromen langzaam kruipend naar het lemniscaat van oneindige verbondenheid, als bloedverwanten hun liefde bezegeld. Ze richt zich op en kijkt diep in zijn ogen en ziet leven. Tegelijkertijd kruipt een traan uit hun ogen , over hun wang om uiteindelijk op hun lip neer te dalen. Hun lippen vinden elkaar in de bron van hun liefde die in oneindigheid zal blijven stromen.©spiritlady

04/11/2017 16:11

Reacties (4) 

1
25/11/2017 21:10
Heel mooi!
1
05/11/2017 06:19
Mooi geschreven
04/11/2017 16:36
Dit is echt prachtig geschreven. Best wel blij weer wat van je te lezen.
1
04/11/2017 18:20
dank je candice ....
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert