Dat wat je aandacht geeft, groeit.

Door Ptries gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Ik ga niet doen alsof, ik ben helemaal onder de voet van wat er gebeurt.

Ik heb dit jaar wel drie keer zijn tuin opgeruimd, gratis, heb elke keer dat ik brood met nootjes bakte, eentje voor hem bijgebakken, heb hem geholpen met allerlei dingentjes doen, zoals een boodschap of een luisterend oor bieden wanneer hij een pijnlijke dag had.

Nu pest hij me samen met zijn overbuurvrouw.

e28bbf3d9cd844269dbf3e39fff28af7_medium.

De aanleiding; hij had mijn telefoon numer aan iemand gegeven zonder toestemming, ik had hem gezegd dat ik daar boos om was en even afstand nam; mijn vertrouwen was geschonden. Hij wist dat deze vrouw me niet lag, het voelde niet lekker. Zijn excuus had ik wel aanvaard.

Nu had ik, in geval het nodig was, bij hem mijn tweede fiets staan. Zij, die vrouw dus, had hem al een keer geleend, het was misschien handiger dat hij bij hem stond. Ik aarzelde toen wel, omdat hij niet kan fietsen, het was wel handig voor mij kwestie van plek vrij.

e397aeb90278f29290bf051aaf746a4d_medium.

Ik woon hier in april 2018 vijf jaren, ik had haar eerder niet gezien doch, omwille van haar ruzie met een andere buur, zocht ze steun bij mijn overbuurman. Afgelopen zomer kwam ze dagelijks bij hem op bezoek, ik ging minder vaak omwille van het feit dat er steeds geroddeld werd over mensen, het voelde alsof ik hun mening moest delen, aan een kant moest staan. De ruzie die ze had en nog steeds heeft met die andere buur is uitgegroeit tot een vechtpartij, ruiten ingooien, politie bijna dagelijks, een rechtszaak zelfs.

Nu heeft die vrouw mijn telefoon nummer en ja hoor meteen word ik gebeld, Ik ben bezig dus ik neem niet op, ze blijft bellen, ....

Oh ja, ik vergeet te vertellen dat ik net mijn autootje had kunnen kopen; kleintje hoor, en niet de jongste meer. Ik ben er blij mee, ik ben eindelijk weer mobiel, het was en is een

heerlijk gevoel; echt onafhankelijk.

4ea5ccb4d1848216e0154eba77911d4a_medium.

Het bellen stopte, ze stuurde een bericht. Of ik een tafeltje voor haar kon ophalen ergens in weet ik veel. Ik was druk en ik heb daar echt geen zin in, ik antwoorde met nee, ik ben druk, groet.

De volgende dag komen er ineens drie uitgelaten kinderen met haar erachteraan, al iets roepende wat ik niet kon verstaan, (het vrouwtje heeft een stem, hmhmhm), maar ja, daar kan ze verder niets aan doen. Ze sluurt een trampoline mee, gooit die neer en loopt weer roepend weg. Dit keer begrijp ik het wel, ze gaat nog meer speeltuig halen, ..... whow!

Toen ze terug kwam, sprak ik haar aan en zei dat dit stukje recreatie is, geen speelplein.

5b4742a3c4c818d12a7a58d7819a3b7a_medium.

Ik kreeg de volle laag, ik moest niet denken dat het allemaal van mij was, dat ik meer recht had dan zij, ik met mijn leeg leven, ik die zielig ben, als haar dochter daar wil spelen. .........Nou, ik zou dan zeggen, "Lieverd, dat is hier niet de plek, we gaan naar de speeltuin" Dat heeft ze helaas niet gezegd. Wel allerlei scheldnamen en achteraf nog een keer terug mij komen aanvliegen dat ik hier niets te zeggen heb en dat ik moet oprotten. Toen een andere buur thuis kwam, ging ze haar relaas tegen hem spugen.

Het lijkt me logisch dat ik niet wilde dat die vrouw nog bij mijn fiets kon. Urenlang staan roddelen over mij, ik hoorde haar dingen zeggen, als ze dit en als zij dat, ....en dat omwille van het feit dat ik zei dat het grasveldje tussen ons, geen speelplaats is voor kinderen.

De buurman was haar gezeik onderhand ook beu.

En nu is het alsnog gegroeid tot pure diefstal en intimidatie. Vanmorgen voelde het als pesten toen mijn buurman me vanachter zijn raam stond uit te dagen. Zij was waarschijnlijk even sigaretten voor hem gaan halen, ze kwam terug, ik keek en even later ging hij staan  zwaaien met daarna een middenvinger omhoog van beiden ……….

 

4ea5ccb4d1848216e0154eba77911d4a_medium.

Ik werd er verdrietig van en voor ik wist zat ik te huilen.

Tranen over mijn wangen; ……..het doet me nog steeds pijn wanneer mensen onheus tegen me zijn, wanneer ze me natrappen en hoe dan ook hun gelijk willen halen.

Mensen vergeten snel wat je goed hebt gedaan; wat je in hun ogen fout doet, wordt bestraft.

Voor dit hele gedoe, kwam ik bijna dagelijks even langs om te vragen of hij wat nodig had. mijn overbuurman is ziek, heeft vaak fysieke pijnen en is erg neerslachtig.

Een paar maanden terug, toen het nog koek en ei was en hij mijn telefoon nummer nog niet zomaar gegeven had, heb ik hem mijn eigen gemaakte  jeanspoef geleend. (foto hieroven)

Het zou tijdelijk zijn want hij wilde een Hoocker kopen.

Ik wist niet wat een Hoocker was, zocht het op en zei dat ik die wel wilde maken voor hem, mijn jeanspoef mocht hij tot die tijd gebruiken. Nu heeft hij deze nog steeds in bruikleen en aangezien ik wellicht een klant heb voor de poef, stuurde ik een bericht dat ik deze terug wil.

Hij weigert mijn jeanspoef terug te geven; hij zegt dat het en cadeau is, ik heb pech, ik ben onbeschoft, ….. hoe ik met mensen omga, ….

Ik ben er niet goed van; omdat ik afstand neem? Ik ga niet zeggen dat ik er totaal kapot van ben, ik ben er gewoon niet goed van, het is zo onnodig; hij wint al stelend een unieke poef, mijn respect is hij voor altijd verloren; enne, altijd is lang, das altijd. Dom.

Ik ben een goed mens, ik pak dit verlies, ze mogen winnen.

Doch, ik ben dan wel een goed mens, ik ben niet gek. Waarom zou ik een uniek stuk, wat een x prijs kan opleveren en waar ik tenslotte van leef, gratis weg geven?  Het is niet zo dat hier enige wederdienst tegenover stond.

De intimidatie en het openlijk uitlachen, me als belachelijk neer zetten, die vingers omhoog, het is iets waar ik geen aandacht aan wil schenken, het is wijzer dit geen aandacht te geven.

Ik geloof namelijk dat wat je aandacht geeft, dat het ook groeit.

Het is ‘beter’ mijn verlies te nemen, het is maar geld wat ik misloop.

Ik overleef dit ook wel weer, in het verleden waren er wredere watertjes te doorzwemmen.

Hij en zij mogen hun gelijk, ik vertrouw erop; geen aandacht geven, dan stopt het groeien vanzelf.

Zo blijf ik tenminste bij mijn motto;  leven en laten leven.

X P’tries

30/10/2017 15:00

Reacties (10) 

28/12/2017 10:33
Pffffffffffff......wat doen mensen elkaar toch allemaal aan....triest dit.
1
29/12/2017 10:37
Ach ja, Jack, het is al even geleden, niet verbeterd, het raakt me niet langer. X
2
31/10/2017 17:24
Tjonge wat een achterlijke vertoning van die twee...weggooiers zijn het...niet en nooit meer naar omkijken, meis.
01/11/2017 08:10
Dat is het plan Willemijntje, ik ben er makkelijker in geworden en mijn verdriet om zulke dingen is ook sneller over. Tegen alle andere dingen die ik heb meegemaakt, is dit niets vergeleken met dat. X
31/10/2017 01:25
Negeren is een oplossing inderdaad, maar kan best moeilijk wezen. Daarnaast is het natuurlijk een nare situatie waar jij niet op zit te wachten. Even schudden, huilen en door maar weer, mensen vergeten inderdaad snel wat je goed hebt gedaan. Sterkte en inderdaad wat je aandacht geeft groeit, wijze vrouw ben je x
Ptries tegen ----
31/10/2017 09:24
Dank je Yneke, .... het is niet prettig, het waait wel weer over. Wat Candice ook zei, niet laten zien dat het me raakt, dan gaat de lol er snel vanaf. XXX
1
30/10/2017 20:18
leuke buren heb je .. x
31/10/2017 09:26
Tja, gelukkig zijn er ook buren die niet mee gaan in hun relaas. X
1
30/10/2017 16:34
Oh ja je woont in Mokum dat is waar ook. Daar, maar niet alleen daar hoor, kom je zulke situaties tegen en die zijn inderdaad niet leuk.

Er gewoon boven staan en je niet van je stuk laten slaan, want zien ze dat ze je ermee raken dan gaan ze echt door ook, zien ze dat het je koud laat ... dan is de lol er snel af.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert