De bruine hond.

Door Shasja Angel Light gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

c13d067c0670d4a6f17e3ee1610d1620_medium.

Zal ik het weer doen een stuk schrijven op internet? Jaren heb ik mijn wel en wee gedeeld. Mijn hart en ziel in mijn schrijven gelegd. Mijn hoofd leeggemaakt keer op keer. Ik schreef op meerdere site’s deelde mijn gedachten, gevoelens, verhalen gedichten. Ik heb een aantal schrijversnamen gehad maar als laatste bleef Shasja Angel light, onder deze naam heb ik ook twee boekjes uitgebracht. Zelfs een eigen spirituele site. In de veronderstelling dat ik een steentje bij kon dragen, dat wat ik schreef zinvol was. Vermoedelijk is dat ook zo. Maar van af ongeveer mei dit jaar is mijn leven zo heel anders geworden. Ik belande opnieuw in mijn put, en dit keer zijn de muren behoorlijk hoog. Zo hoog dat het me nog steeds niet lukt om er echt uit te komen. Er ontwikkelde zich in de loop der maanden een aantal symptomen waar ik niet blij van word. Veranderingen in verschillende persoonlijkheden (Dissociatieve identiteitsstoornis) Tuurlijk zijn deze er al jaren maar door mijn eigen toestand zijn ze meer zichtbaar geworden, vermoedelijk omdat ik eindelijk besloten heb om geen rollen meer te spelen. Niet meer stoerder voordoen dan wat ik werkelijk voel. Ik sta meer in verbinding met mijn lichaam, met mijn mens zijn. Dit brengen ongekende heftige emoties gevoelens met zich mee. Sommige dingen uit mijn verleden zo heftig dat ik een stukje eigen liefde opnieuw ben kwijt geraakt. Dit houd in dat ik mijn lichaam, mijn leven op sommige momenten zo haat dat ik mezelf echt pijn ga doen (vermoedelijk onder invloed van één van mijn persoonlijkheden.) Toen ik jonger was had ik dit in een lichtere vorm.

Het moeilijk kunnen omgaan met woede zorgt ervoor dat ik deze dingen doe. Ik weet heel goed dat ik mezelf lief moet hebben, toen ik voor een paar jaar terug ook in deze put belande dacht ik ook werkelijk dat, dat zo was. Maar het is een heel verschil om het te denken, dan ook echt heel diep van binnen te voelen. Dit jaar vele gevoelens van dat ik op zoveel vlakken gefaald heb, zodanig dat ik zelfs uit liefde voor mijn kinderen, hun bij hun vader achter gelaten heb. Mijn paniekaanvallen/veranderingen voor hun zoveel mogelijk willen verbergen. Ik ben niet meer de persoon die ik was. Ik ga ervan uit dat dit alles me uiteindelijk sterker zal maken. Dit jaar heb ik wel de liefde van mijn leven gevonden. Zij brengt licht in duisternis en ik ben haar dankbaar hoe ze me elke keer weer probeert te steunen. Het is niet makkelijke voor haar, vooral niet wanneer ik door spanningen weer een terug val krijg. Door haar heb ik ook weer mijn geloof gevonden, Jezus die van al van af mijn kindertijd in mijn hart leeft. Nu gehoor aangegeven en ik bezoek regelmatig gebedsdiensten en kerkdiensten. Ik put uit mijn geloof de kracht om door te gaan. Op moeilijke momenten probeer ik te bidden, wanneer het lukt geef me dit rust. Ook christelijke liederen steunen me om negatieve gedachten gevoelens te onderdrukken. Er zijn dagen bij dan gaat het heel goed met mij, en ik zie ook echt wel een stijgende lijn. Maar de afgelopen dagen was er opnieuw weer veel spanning hierdoor kreeg ik een heftige terugval zodanig dat ik er echt klaar mee was.

Ik stapte op mijn fiets en begon te fietsen, ergens was er nog een sprankje wat zich aan het leven wilde vasthouden, en onbewust vroeg ik om hulp/gebed. Ik kwam bij de kerk langs die ik regelmatig bezoek, onbewust/bewust de hoop dat ik hier mijn redding zou vinden? Toch ik fietste door, ik stopte bij het water. Zou ik het hier doen? Ik liep naar het water toe maar het wat te hoog, ik kreeg last van hoogtevrees ik was opdat moment niet vergenoeg heen om geen angst meer te voelen. Ik ging zitten op een trap, haalden mijn rugzak van mijn rug, stalde een bijbel naast me neer, en pakte mijn schrijfschrift. Met een scheef oog keek ik naar de bijbel, ik begon te schrijven, “Zitten hier bij het water vraag ik me af, of dit is wat ik inderdaad wil. Het zelfde lot ondergaan als mijn tante? Niet alleen zelfmoord maar ook nog eens op dezelfde manier? Wanneer ik nu spring zal in inderdaad sterven, ik ben geen goede zwemmer, de wal is te hoog, en het water vermoedelijk heel koud….” Onder het schrijven was er ook een stil gebed, een vraag om een teken, wat was mijn pad? Als eerst kwam er een witte vlinder op me af vliegen. Mijn teken? ( Ja) Al zag ik het niet zo ik twijfelde. Nog steeds was mijn hoofd vol met negatieve gedachten. Toen kwam er een grote bruine hond op mij aflopen, hij kwispelde en besnuffelde me. Mijn hart maakte een sprongetje en iets van liefde kwam naar boven borrelen. Ik aaide het dier. Dit dier zo puur die mij zijn vriendschap aanbood. Hij liep weer mee met zijn baas. Mij met een waakvlammetje achter latend. Een poosje later kwam hij weer terug en opnieuw besnuffelde hij mij zijn natte snuit tegen mijn wang. Hij bezorgde me een lach want zijn neus kriebelde. Toen hij opnieuw weg liep pakte ik mijn rugzak in, stapte op mij fiets en ging weer naar huis.

Shasja

kijk ook bij mijn boekjes en op mijn site.

Mijn band met de aarde

Liefde kent geen kleur

Kijk ook op mijn site

30/09/2017 15:42

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert