Oh nee, hoofdluis!

Door Sanne blogt van zich af gepubliceerd in Sanne blogt van zich af

Een paniek-appje van mijn studerende dochter vanaf haar weekendbaantje: ze vond een beestje in haar haren! Het leek op een luis, of ik wist wat ze eraan kon doen..

Oh nee, hoofdluis!

b51a375c7cfa9138cef79d8bdb29e2ea_medium.

(foto van google)

Twee weken eerder:

"Mam, ik heb jeuk op mijn hoofd. Zou jij eens kunnen kijken of je iets vindt?" Dus kamde ik haar haren door, op zoek naar iets wat bewoog, al had ik geen idee waarnaar ik zocht.

Mijn twee kinderen zijn hun hele basisschooltijd doorgekomen zonder hoofdluis, wat op zich best bijzonder is. De basisschool is dé broedplek waar hoofdluis zich vermenigvuldigt en overloopt van het ene naar het andere hoofd. Mijn kinderen hadden al die jaren het geluk dat ze hen oversloegen. Ik had daarom nog nooit een luis "in het echt" gezien.

Ik verwachtte niet echt iets te vinden tijdens de kambeurt. Het zou wel irritatie zijn van niet goed uitgespoelde shampoo of iets dergelijks. De dagen erna hoorde ik haar er niet meer over en ik dacht er verder niet over na.

Zaterdagmiddag half 4

Totdat ik dat appje van haar kreeg. Ik appte haar terug dat ze zich geen zorgen hoefde te maken, maar ik wist dat ze zich schaamde en bang was dat iedereen zou zien dat ze beestjes in haar haren had. Niet echt fijn op je eerste werkdag bij je nieuwe weekendbaan. Dus sprong ik snel op de fiets naar de drogist om luizenshampoo te halen.

Een half uurtje later zat ik thuis op de bank en las de gebruiksaanwijzing van de shampoo. Ondertussen draaide de wasmachine al met het beddengoed van dochterlief. Ik wist nog uit de basisschooltijd dat, wanneer er hoofdluis geconstateerd was, alles waarop luizen hun neetjes zouden kunnen leggen op minimaal 60 graden gewassen moest worden, danwel een dag of 5 in een afgesloten plastic zak of minimaal 24 uur in de vriezer gelegd moest worden. In een soort van paniek had ik haar bed afgehaald, wat bezaaid lag met van die kleine sierkussentjes en nog een vedwaald knuffelbeertje. Alles in de was dus maar.

59962bada7761ba2358106ed5822acc1_medium.

Zaterdagavond half 7

Na het avondeten bekeken we samen op google wat voor beestje zij gevonden had in haar haren. Wat het geen teek geweest, een vlo van de kat, of een ander klein beestje wat toevallig op haar hoofd terecht was gekomen? Maar nee, ze herkende echt de luis.

Dus wij naar de badkamer. Ik legde haar uit wat de bedoeling was. De shampoo was een olieachtig goedje wat ik op het droge haar zou inmasseren. Ze zat op een stoel met een witte handdoek op haar schoot, zodat we konden zien of er misschien al iets uit haar haren zou vallen. Na het ruim aanbrengen van de shampoo moest het een kwartier intrekken, waarna er gewone shampoo ingemasseerd moest worden. Dat gaat best lastig op droog haar vol olie. Daarna mocht ze onder de douche alles uitwassen en blijven wassen totdat de vettige olie helemaal uit haar haren verdwenen was. Al met al waren we nu al bijna een uur bezig.

Nadat ze schoon weer op de stoel was gaan zitten, wederom met een (andere) witte handdoek op haar schoot, begon ik met het systematisch doorkammen van haar haren. In de verpakking zat een luizenkam, dat net even fijner is dat een gewone kam, waardoor je de luizen en grote neten al gemakkelijk meetrekt. Na elke kamstreek moest ik de kam onder stromend water schoonspoelen. We schrokken allebei wat er uit haar haren tevoorschijn kwam. Op de witte handdoek en in de wasbak lagen tal van bruinige beestjes, met heel wat kleinere wittige korreltjes er tussen. Bijna een uur duurde het voordat ik haar lange krullen had doorgewerkt.

0c88aba1f3af70672d8b69f6836d91ba_medium.

(foto van google)

Ik ruimde alles op en merkte dat ik er een beetje vies van was. Ik voelde zelf ook overal jeuk, maar dat kon ook verbeelding zijn. Vroeger op het schoolplein kreeg ik ook altijd spontaan jeuk als de kinderen met een briefje naar buiten kwamen waarop stond dat er hoofdluis in de klas was geconstateerd. Tijdens het kammen had ik steeds het gevoel gehad alsof ze vanaf de grond op mijn benen sprongen. Alles jeukte en daarom dook ik ook nog maar even onder de douche.

Wat later beneden had ik voor de zekerheid maar even een kleed over de bank gegooid op de plek waar dochterlief altijd zat en nu ook weer wilde zitten om tv te kijken. Dat kleed kon tenminste makkelijk in de was. Ik zei haar dat ze in ieder geval haar vader even op de hoogte moest stellen van haar hoofdluis, ze was daar net een week geweest. En haar vriendinnetje, dat hier in haar bed geslapen had laatst, die moest ze het ook maar even vertellen. Maar ook de vriendin en haar gezin waarmee ze morgen een week op vakantie zou gaan. Zij zouden voorzorgsmaatregelen moeten treffen met betrekking tot slapen en dergelijke. De hele zaterdagavond waren we bezig met die stomme hoofdluizen.

zaterdagnacht half 3

Ik was mijn bed uitgekropen omdat ik niet kon slapen. Sinds ik eerder de avond met de luizen van dochterlief was beziggeweest had ik overal jeuk gehad. In bed verbeeldde ik me dat ik luizen over mijn hoofd voelde lopen, zo van links naar rechts. Het liet me niet los en ik besloot in de badkamer mezelf te kammen boven de wasbak om te zien of de verbeelding met me op de loop gegaan was.

Ik gooide mijn haren naar voren en kamde met het groene kammetje mijn hele haar door. Na elke kamstreek spoelde ik de kam schoon, zoals in de gebruiksaanwijzing stond. Ik schrok, want de wasbak vulde zich langzaam maar zeker met allerlei donkergekleurde troepjes. Het zou stof kunnen zijn, maar net zo goed een neet. En toen viel er een echt beestje in de wasbak. Onmiskenbaar een echte luis. Oh nee! Ook ik had luizen!

957ca545de80a81b24aebf1e9d8bc2e1_medium.

Wat moest ik nu doen? Morgenochtend, zondag, kon ik niet naar de drogist voor een nieuwe verpakking luizenshampoo. Wel kon ik de andere helft van het flesje van mijn dochter gebruiken, maar eerst zou ik haar toch naar Schiphol moeten brengen, want het vliegtuig wachtte niet. Zo moest het maar, het kon even niet anders. De rest van de nacht sliep ik weinig.

zondagochtend half 10

Dochter zat opgeruimd aan het ontbijt. Haar koffer was gepakt en ze zou over een paar uur in het vliegtuig stappen op weg naar haar vakantiebestemming. Ze had prima geslapen en geen jeuk meer gevoeld op haar hoofd. Ik voelde me daarentegen alles behalve prima. Een beroerde nacht achter de rug, de wetenschap van beestjes in mijn haar en een zondagmiddag vol shampoo en kammen voor de boeg maakte me weinig enthousiast.

Tijdens het aankleden zag ik ineens allemaal rode bultjes op mijn onderbenen. Ik keek nog eens goed. Mijn benen zaten helemaal onder! Dus toch! Ik had ze gevoeld, die krengen, gisteravond in de badkamer terwijl ik dochters haar doorkamde! De bultjes jeukten niet, maar mijn benen zagen er niet uit! Zo kon ik niet in een rokje mijn kind naar Schiphol brengen. Dan maar een broek aan, ook al was het warm.

Ondertussen draaide de wasmachine overuren, lag de bankbekleding in een afgesloten plastic zak in de schuur en lagen de haarborstels en kammen in boterhamzakjes in de vriezer. Wat een gedoe zeg, luizen!

zondagmiddag 3 uur

Met mijn haar in de vette luizenshampoo zat ik in de badkamer de situatie te overdenken. Hoe kon dit zomaar gebeuren? Waar kwamen de luizen vandaan? Dat vriendinnetje? Bij haar vader? Of had ik het opgelopen bij het popfestival waar ik een paar weken eerder was? Of bij dat tv-programma waar dochter en ik schouder aan schouder met ander publiek in de zaal zaten? Er waren zo veel gelegenheden geweest waarop het kon, dat er geen antwoord meer mogelijk was. Beter kon ik me richten op het bestrijden van de luizen.

f7732950c5d597bafa902a0ab788a60b_medium.

 

donderdagavond 8 uur

Dood aan de hoofdluis! Strijdkrachtig kamde ik mezelf een week lang elke dag uitgebreid, gooide ik alles wat wasbaar in de was en meed contact met anderen om hen niet te besmetten.

Nog steeds maakte de wasmachine overuren, al was het alleen maar van alle handdoeken die ik gebruikte, de pyjama's die ik elke dag schoon aantrok en mijn beddegoed dat ik elke dag verschoonde. Gelukkig had ik deze week alleen mijn eigen was aangezien dochter op vakantie was. Ik had haar opgedragen maar veel in het chloorrijke zwembad en de zoute middellandse zee te zwemmen, daar konden die rotbeesten vast niet tegen.

Het liet me niet los, dat luizengedoe, en ik zocht nog eens op google. Ik vond een website van de luizenkliniek en las daar:

f800f8f6d2ea0497b5a922c96a7d2c26_medium.

http://www.luizenkliniek.nl/feiten-over-hoofdluis/

Al dat wassen was dus overbodig geweest, de beestjes overleven gewoon niet als ze niet regelmatig bloed krijgen. Een hele geruststelling. De slaapkamer van dochter was met een schoon bed en dito nachtkleding na een week vakantie en afwezigheid van bloed dus sowieso veilig gebied. Zelfs het dagelijks verschonen van mijn bed was niet nodig, omdat er minstens 16 uur tussen zat voordat ik, na het verlaten van mijn bed, weer naar bed ging.

Ondanks deze nieuwe wetenschap wastte ik de nog resterende spulletjes ook, dan hadden we meteen de grote schoonmaak maar achter de rug.

zondagmiddag 3 uur

Dochter, terug van vakantie, en ik samen in de badkamer voor de tweede behandeling met de shampoo. Deze behandeling was nodig om de neetjes die nog achtergebleven waren na de eerste behandeling alsnog uit het haar te verwijderen. Inmiddels ontwikkelde luizen waren nog te jong om zelf weer neten te leggen, dus na twee shampoobehandelingen zouden we er vanaf moeten zijn.

Voorafgaand kamden we elkaar uitgebreid door en op beide hoofden kwamen we niets verontrustends meer tegen. Om de beurt de luizenshampoo inmasseren, laten inwerken, gewone shampoo er overheen en uitspoelen, wassen en nog eens wassen. Om daarna met de groene luizenkam nogmaals goed door te kammen. Hier en daar kwam nog een doorzichtig ogende neet tevoorschijn, wat erop duidde dat de neet niet levensvatbaar meer was. Geen levende beestjes meer gevonden, dus we slaakten een zucht van opluchting.

Wel namen we ons voor om voor de zekerheid de komende tijd nog regelmatig te kammen met de luizenkam.

De strijd met de hoofdluis is gestreden en wij hebben gewonnen!

06c7e2c589b66f6ba01bc0013250d0b0_medium.

© SanneSchrijft 2017

 

17/09/2017 14:51

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert