Tot het niets

Door MrcRts gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Uit het niets

 

"Wat als we nu dood zijn, en straks gaan leven?"

"Ligt eraan wat jouw definities van leven en dood zijn."

 

De eerste interactie van wat hij eerder 'een gesprek' had genoemd dreunde nog na. Hij was aan het ontwaken, in de waarste zin van het woord. De fractie van een seconde die wel een leven lang leek te duren was zo overweldigend dat hij er nog niet te boven was gekomen. 

 

"Leven en dood zijn toch begrippen die iedereen hetzelfde gebruikt?"

"Is dat zo?"

"Nouja.. Leven is als het hart klopt, bloed stroomt en de hersenen functioneren. Tenminste, dat heb ik me ooit wijs laten maken."

"Dat kan jouw definitie van leven zijn."

"Jij bent het daar niet mee eens?"

 

De herinneringen regen zich als flarden aaneen. Hij had zo vaak op het punt gestaan om vastgeroeste gedachtenpatronen te doorbreken maar het was hem achteraf gezien nooit echt gelukt. Dat dit lang geleden gevoerde gesprek nu voor zijn geestesoog verscheen liet hem beseffen wat hij diep van binnen al lang wist.  

 

"Niet mee eens, maar ook niet mee oneens."

"Wat is dit nou voor vaag gelul. Je kunt toch wel iets van concreet worden?"

 

Irritaties hadden de kop opgestoken. Geduld was nooit zijn sterkste punt geweest. Het besef volgde dat dit soort punten in een conversatie altijd tot irritaties had geleid omdat niet snel genoeg tot de kern werd doorgedrongen. Honderden gelijksoortige ervaringen kwamen vrij uit het geheugen. Wat had hij een plaat voor zijn kop gehad. Iedere keer weer vervallen in irritaties door ongeduld. Op die momenten diep ademhalen en de interactie op gang houden had hem zeker dichter bij zijn doel gebracht. De volgende flard diende zich weer aan:

 

"Niets is blijvend, alles is continu in beweging"

"Zie je die steen bewegen dan?"

"Waarom zou je jezelf vastleggen op één zintuig?"

"Hou nou eens op mijn vragen te beantwoorden met een tegenvraag!"

 

Herkenbaar. De appel viel daadwerkelijk niet ver van de boom. Waar hij zijn hele leven niet mee om had kunnen gaan werd ook door zijn eerstgeborene gespiegeld. Toch had hij dit op het moment zelf niet opgemerkt. Was meegegaan in de emotie der irritatie. De rust die hij nu ervaarde was toen zijn doel geweest. Onbereikbaar door een gebrek aan zelfkritiek en de daaropvolgende zelfkennis. Altijd was iets of iemand anders de schuldige geweest. Zijn eigen rol in het geheel nooit ter sprake gekomen of direct afgekapt als verwijt. 

 

"Als het zo moet ga ik wel bij mama wonen!"

"Eerst denken, dan doen. Weet je wel dat je mij kwetst met deze opmerking? Ik offer al 10 jaar van mijn leven op zodat jullie een beter leven kunnen krijgen. Dan ben ik niet gediend van dit soort antwoorden."

 "Jij bent van geen enkel antwoord gediend die afwijkt van jouw gelijk."

"De volgende keer dat je dit als dreigement wilt gebruiken maken we er ONS gelijk van!"

 

Die volgende keer had niet lang op zich laten wachten. Zijn oudste kind wist niet beter dan het onder druk zetten van.. Dat had hij immers vele jaren als voorbeeld gehad. Toen de mond sneller was als het verstand was hij naar boven gelopen, had de tassen gepakt en zijn zoon naar de auto gedirrigeerd. Deze was nog geen week later weer teruggekomen. Een ervaring rijker, een illusie armer. In ieder geval had hij vanaf dat moment weer de zekerheid dat een van zijn ouders er altijd voor hem zou zijn. 

 

*

 

Waar het begin van de ervaring in de eerste fractie van de seconde nog overweldigend was geweest was het nu vanzelfsprekend. In de hoogst mogelijke versnelling kwamen verschillende gedachtenflarden tot elkaar als een goed geregiseerde film. Hij wist het weer. Wat eerder als onsamenhangend had geleken was nu een onvermijdelijke uitkomst van eerder gemaakte keuzen. Alles was volkomen helder vanuit dit perspectief. Hij had zich overgegeven aan het grote Niets, dat alles was. Hij kon weer grenzeloos zichzelf zijn. Gelukzaligheid overspoelde hem. Onbeschrijfelijke melodieën drongen tot hem door en namen hem over. Zijn identiteit ging op in het geheel. Hij werd tot Niks.

 

16-09-2017

Marco

 

 

16/09/2017 09:04

Reacties (4) 

1
16/09/2017 15:54
De puberteit straalt vaker wijsheden uit omdat ze nog zo ongekunsteld zijn en niet zo doordacht als wij de mens met ervaring en levend in vastgeroeste gedachten.
1
16/09/2017 11:14
Het lijkt mij wel pijnlijk als een puber je onbewust een spiegel voorhoudt...
1
16/09/2017 11:22
ik denk dat het een van de belangrijkste ingrediënten is voor de leerschool van ouderschap
1
16/09/2017 11:10
Toch is het heel goed geschreven en kan je er best diep over gaan nadenken.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert