Nageslacht (kort verhaal)

Door Willemijntje gepubliceerd in Korte verhalen

Moeder Overste sluit met nadruk de dikke, eiken deur van haar werkkamer en schrijdt naar de zware houten tafel die dienst doet als bureau. Een vage glimlach ligt om haar lippen, een glimlach die geheel verdwenen is wanneer ze plaatsneemt achter het bureau.

a09a62a8b1b67c6f144fe9cbe4387144_medium.

De man, die voor haar zit kijkt haar nerveus en gespannen aan. Ze neemt even de tijd en verschuift wat papieren.

Ze schraapt haar keel ‘Meneer van Keulen, ik moet u triest genoeg mededelen, dat uw vrouw zojuist is bevallen van een levenloze dochter.'

Alex van Keulen kijkt haar enige seconden onnozel aan om vervolgens in elkaar te storten. Met zijn hoofd in zijn handen wiegt hij zijn lichaam uit smart heen en weer. ‘Een zoon had er moeten komen, voortzetting van het geslacht, een eis van vader.’ Zijn woorden zijn door zijn gekreun en gesnotter nauwelijks te verstaan, maar dat stoort de non die tegenover hem zit totaal niet.

Zij weet wat er speelt en welke belangen er op het spel staan, ze weet dat de oude Marnix van Keulen zijn twee losbandige en verwende zonen, de tweeling George en Alex, een ultimatum heeft gesteld; trouwen met een fatsoenlijke vrouw van goede komaf en degene die daarna als eerste zorgt voor een gezonde zoon om het geslacht voort te zetten erft het leeuwendeel van het omvangrijke familiebezit.

Na een paar minuten met een kille blik het kreunen en zelfbeklag aangehoord te hebben, leunt ze voorwaarts over haar bureau en raakt zijn hand aan. ‘Er is, indien u wenst ook een oplossing’ begint ze voorzichtig.

Het klagelijke gekreun stop direct en Alex kijkt haar vol belangstelling aan.

Ze heeft zijn aandacht weten te vangen en kan zich dit keer slechts met moeite van een vage glimlach ontdoen. ‘Het behoeft geen krans om aan te geven, dat u en uw familie altijd fors heeft bijgedragen aan het voortbestaan van dit klooster.’ Onder een gebaar van dank richting de hemelse Vader en vervolgens richting Alex, worden deze woorden plechtig uitgesproken

Alex heeft werkelijk geen idee of dit zo is, maar knikt gewillig en hangt enkel aan haar lippen om de oplossing voor zijn probleem te horen.

Moeder Overste leunt met gevouwen handen vertrouwelijk naar hem toe. ‘Buiten mezelf en zuster Francisca en nu dus ook u, heeft er niemand weet van, dat uw vrouw een dood kind gebaard heeft. Ook uw vrouw niet! Ik had daarnet van doen met twee vrouwen die vrijwel gelijktijdig moesten bevallen. Uw vrouw bracht, zoals gezegd, een levenloos kind ter wereld en de vrouw naast haar perste er weliswaar een gezonde tweeling uit, maar met de moeder zelf gaat het niet zo goed en we vrezen het ergste.’

31aeb484641e50ce3fbde831ca024480_medium.

Alex kijkt haar met vragende blik aan, het is hem absoluut onduidelijk wat de strekking van haar verhaal is in relatie tot de oplossing van zijn probleem.

Moeder Overste beseft, dat het kwartje bij Alex niet gevallen is en moet zich beheersen om niet geïrriteerd over te komen. Er zit niets anders op, ze moet haar verhaal meer nuanceren.

‘Wat ik hiermee wil zeggen meneer van Keulen is dit; uw vrouw heeft ‘nog’ geen weet van het feit, dat haar kind het niet heeft gehaald, het was een langdurige en moeizame bevalling en na het horen van de eerste kreten van het kind, zonk ze gelukzalig weg van vermoeidheid. De kreten van de nieuwgeboren waren echter niet afkomstig van haar kind, maar van het pasgeboren zoontje van de vrouw naast haar. Dat daar kort erna nog een kind krijsend het levenslicht heeft mogen aanschouwen heeft ze niet bewust meegemaakt.’

Nog altijd kijkt Alex haar niet begrijpend aan. Ze wordt langzaam een beetje pissig van die onnozele blik en de tijd begint te dringen .

‘Ik begrijp dat het u overvalt meneer van Keulen, maar er is niet veel tijd. Feit is, dat u en uw vrouw nu met legen handen staan en zij naar alle waarschijnlijkheid voor geen verdere nakomelingen kan zorgen, terwijl er vrijwel tegelijkertijd twee gezonde kinderen worden geboren, waarbij het onwaarschijnlijk is, dat de moeder het haalt.’

Met grote ogen wordt ze aangestaard.

‘Excuus, ik begrijp nu pas wat uw voorstel is; we ruilen mijn dode dochter om voor een gezonde zoon, geniaal!’ Dan trekt er een schaduw over zijn gezicht en hij bijt nerveus op zijn onderlip. ‘En die andere vader? Hoe…’.

De non valt hem snibbig in de rede voor hij zijn vraag kan afmaken.

‘Die is er niet, ik bedoel hij is er natuurlijk wel, maar heeft er totaal geen weet van dat hij vader is geworden. De moeder, een dagloonster, heeft zich tijdens het oogstfeest laten gaan met een kermisklant en lang voor ze in de gaten had, dat ze zwanger van hem was, was deze gast al lang en breed met onbekende bestemming vertrokken.’

Het gezicht van Alex klaart helemaal op.

‘Dat tweede kind, is dat ook een jongen? Heeft die meid een eeneiige tweeling gebaard, net zoals mijn moeder destijds? Als dat zo is neem ik ze allebei! Mijn pa zal dan helemaal in zijn sas zijn, twee kleinzoons in één klap en mijn broer George heeft dan echt het nakijken.’

Moeder Overste schuift haar stoel naar achteren, keert hem zonder te antwoorden de rug toe, loopt naar het raam en staart geïrriteerd naar buiten.

Verwaande kwast, ik geef hem een vinger, maar dat verwende rotventje wil gelijk de hele hand. Geen enkele vraag over het welzijn van zijn vrouw is over zijn lippen gekomen en het arme wicht dat hem weliswaar via mij, en mogen God mij vergeven voor deze daad om het voortbestaan van het klooster voor de komende jaren veilig te stellen, een nazaat kan bezorgen heeft al helemaal niet zijn belangstelling, erger hij eist gewoonweg al bij voorbaat haar beide kindjes op terwijl de moeder nog vecht voor…

Een zacht geklop op de deur onderbreken haar gedachten, ze loopt erheen zonder Alex die haar nog steeds verwachtingsvol aankijkt een blik waardig te gunnen.

De conversatie met zuster Francisca is kort en wordt op fluisterende toon gevoerd via de halfgeopende deur. Als Moeder Overste een paar minuten laten de deur weer sluit, leunt ze er heel even met gesloten ogen tegenaan. De moeder van de tweeling is jammerlijk overleden. Ze slaat een kruis en loopt terug naar haar bureau.

‘Het tweede kind is inderdaad ook een jongen en het evenbeeld van zijn broer, de doop kan morgen om 11.00 uur plaatsvinden, waarna we de kinderen als zijnde ‘uw’ kinderen zullen inschrijven in het doopboek.’

Alex kan zijn geluk niet op ‘Ik en mijn twee zonen zullen net als mijn vader en voorvaderen met trots bijdragen aan het voortbestaan van dit klooster.’ Hij springt op, knikt even met zijn hoofd en verlaat als een tornado de kamer.

Moeder Overste blijft mijmerend achter, draait haar stoel richting raam en overdenkt de gebeurtenissen van de laatste uren.

11/09/2017 22:38

Reacties (14) 

1
09/10/2017 15:14
Mooi geschreven zou ze overigens de kost niet willen geven waar dit in in werkelijkheid gebeurd is , vooral in vroegere tijden waar in het belang van het voortzetten van het geslacht dit soort "geintjes" werden uitgehaald.
09/10/2017 18:26
Dankjewel Mippel, het is zeker niet ondenkbaar dat een dergelijke 'oplossing' in het verleden is toegepast.
1
13/09/2017 20:30
13/09/2017 21:13
Dankjewel
1
13/09/2017 10:39
Goed beeldend geschreven.
13/09/2017 21:12
Dankjewel voor deze mooie reactie Yneke
1
12/09/2017 18:46
leuk om te lezen!
12/09/2017 21:06
1
12/09/2017 06:02
Mooi verhaal
12/09/2017 13:46
Dank je wel Gerty
1
12/09/2017 01:07
Een non die voor voorziening speelt: en dan nog voor een goed doel.
Geen vraag dat dit vroeger vaker voorkwam.
En nu maar hopen dat er geen kwade genen en erfelijke ziekten in zitten.
1
12/09/2017 13:46
Tja, dat is het risico van deze illegale handeling. Vermoed ook dat er vroeger wel vaker geruild werd.
1
11/09/2017 23:04
Wat een verhaal!
het is zo goed geschreven, dat ik aan je 'lippen' hing.
En zeggen dat zoiets vroeger misschien wel gebeurde?!
1
12/09/2017 00:13
Denk ook, dat vroeger bij rijke families het belang van nageslacht in de mannelijke lijn zo hoog in het vaandel stond, dat een dergelijke constructie werd geaccepteerd.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert