Bij het leger

Door Willemijntje gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Het meisje zat op de stoeprand. Ze had haar knieën hoog opgetrokken onder haar jurk, zodat het net leek alsof ze op haar hurken zat. Mensen liepen gehaast langs het kind heen. Naast haar stond een klein rugzakje, waar deels een groezelig ogend knuffeldier uitstak dat waarschijnlijk ooit mooi roze was geweest; een konijn leek het, te oordelen naar de lange flappen die als oren dienden en waarvan het meisje er één streelde tijdens het gesprek dat ze voerde met de knuffel.

Maaike, die aan de andere zijde van de drukke straat stond, had het kind een tijdje staan observeren. Zodra het verkeer het toeliet schoot ze naar de overkant en ging ongeveer een halve meter van het meisje vandaan ook op de stoeprand zitten.

Hoewel duidelijk bleek, dat het kind zich bewust was van haar aanwezigheid, werd er geen woord gewisseld en ook het gesprek van het meisje met haar knuffel was verstomd.

‘Hoe heet ie, je hondje, of is het geen hondje?’ Vraagt Maaike met een glimlach quasi argeloos aan het meiske.

‘Het is geen hondje, het is een konijn’ antwoord het kind lachend om zoveel domheid, terwijl ze de grote oren laat zien ‘en ze heet Missie’.

Maaike doet alsof ze het ook uitproest om die domme reactie en schuift wat dichterbij. ‘Ik heet Maaike en weet nu dat je konijn Missie heet, maar ik weet nog niet hoe jij heet?’

Het meisje schuift ook wat dichterbij ‘Ik heet Tanja’ zegt ze terwijl ze Maaike keurig een handje toesteekt en onderwijl de knuffel uit haar rugzakje trekt en tegen zich aandrukt.

‘Ik kan wel zien, dat je dol bent op Missie, je hebt haar zeker al heel lang?’ vraagt Maaike.

‘Ik heb Missie gekregen van papa, hij is soldaat en moet werken in een land dat echt heel ver weg is van hier’ vertrouwt ze Maaike toe terwijl ze nog wat dichterbij schuift. ‘Voor hij wegging gaf hij me haar – ze heet Missie - zei hij, zorg goed voor haar tot ik weer terug ben. En dat doe ik ook, maar het duurt wel heel lang voordat papa weer komt.

Maaike knikt. ‘Het is ook niet leuk als je zo lang op papa moet wachten, maar je zit toch niet daarom hier met Missie op de stoeprand?’

Er volgt geen antwoord. Maaike besluit om het over een andere boeg te gooien. ‘Ik ben ook soldaat, net als jouw papa’. 

Tanja’s ogen lichten weer op en bekijken Maaike van top tot teen. ‘Echt? Mijn papa heeft een heel ander pak en hele andere schoenen!?’

b454237f9ac4ffb74fcd41c8c7dbb417_medium.

‘Dat zal wel, want hij moet net zoals nu ook wel eens in een ver land werken, ik hoef alleen maar in deze stad te werken en heb dit pak en deze schoenen gekregen’. Antwoord Maaike vlot.

Tanja knikt en schuift weer een beetje richting Maaike. ‘Ik heb ruzie gemaakt met Eva en Sander’ fluistert ze Maaike toe ‘Eva is mijn vriendin en ik speel elke woensdagmiddag bij haar, omdat mama dan weg is voor haar werk, maar vanmiddag was het echt niet leuk. Sander, de grote broer van Eva, had Missie uit mijn rugzak gehaald en gooide haar steeds hoog in de lucht. Ik probeerde Missie te vangen, maar dat ging niet, want Sander is al heel groot. Eva ging mij niet helpen, zij moest lachen om Sander en ze gingen Missie naar elkaar overgooien. Om haar te vangen heb ik Sander toen heel hard weggeduwd, hij viel op zijn arm en ging gillen en Eva ging huilen. Ik viel ook hard op mijn knieën – ze trekt haar jurk iets omhoog en toont de schaafwonden – maar ik ging niet huilen en heb Missie snel opgepakt en ben weggerend. Mama zal wel boos zijn, want ik mag vast niet meer op woensdagmiddag bij Eva komen spelen en eigenlijk wil ik dat nu ook niet meer’. Besluit ze met een diepe zucht.

Maaike knikt begrijpend. ‘Sander had Missie niet uit jouw rugtas mogen pakken, Eva had jou als vriendin zijnde moeten helpen en jij had Sander niet zo hard mogen duwen. Ruzie maken en elkaar pijn doen is niet fijn, maar het is gebeurt en je kunt hier niet op de stoep blijven zitten lieverd, het gaat regenen en het wordt straks donker'. 

Maaike staat op, pakt haar collectebus en het stapeltje 'Strijdkreet' op en reikt Tanja de hand. ‘Kom, ik breng je thuis en praat met je mama, zij begrijpt het wel en het zal allemaal wel meevallen’.

Tanja komt overeind, doet haar rugzakje om, klemt Missie tegen zich aan en legt haar handje in die van Maaike.

ac891c8a126306a63320e24adc14c297_medium.

10/09/2017 23:47

Reacties (4) 

1
13/09/2017 18:01
13/09/2017 19:13
Dank je.
1
12/09/2017 06:13
Dit verhaal is ook goed ik schrijf zelf ook verhalen
12/09/2017 15:23
Dan zal ik ook eens bij jouw gaan lezen.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert