x

Misbruik melden

Bedankt dat je Tallsay wilt helpen door schendingen van onze regels en richtlijnen te melden.

Wil je een inbreuk op jouw auteursrecht of intellectuele eigendom melden? Gebruik dan a.u.b. het formulier Inbreuk auteursrecht / intellectuele eigendom

Welke vorm van misbruik wil je melden?




Annuleren

De Kronieken van een Gebroken Hart

Door Angie1984 gepubliceerd in Liefde

b00065fd86642b9ee7d5153ec402636b_medium.

<<<[WWW.POETRYDG.COM]>>>

Eindeloos zoekende naar opvulling en genegenheid. Plotseling zo diep en hard gevallen, met ogen dicht een woeste sprong in het diepe! Het hart is een raar ding en de liefde pffff nog veel erger. Het hart klopt eindeloos en blijft eindeloos pompen, het bloed door je aderen van top tot teen. Eindeloos, tot op die ene dag... maar zo eindeloos lijkt de liefde niet. Al blijf ik toch die eeuwige expeditie leiden, hoe krijg ik het in godsnaam voor elkaar? Hoe blijf ik de hoop houden, dat ergens op mijn wegen ik toch blijf denken dat er ergens een eindpunt moet kunnen zijn. Continue verlangen naar iets dat er misschien nooit zal zijn. Is dit wel gezond? Waar komt die drang vandaan? Ben ik zo bang om alleen te zijn? In mijn bewuste gedachte is dit juist niet het geval en vind ik het heerlijk alleen. Waar komt dat gevoel van dat grote gemis vandaan. Waarom blijft het gevoel mij bekruipen, dat ik mij wil omdraaien en schrik van het feit dat er toch niemand meer naast mij ligt. Dat iemand toch armen om mij heen moet slaan voordat ik die geborgenheid echt kan ervaren en voelen. Is het een vlucht, of misschien zwakheid? Ben ik een persoon die niet in staat is om heel te zijn of om überhaupt te helen? Ben ik te vaak te diep in het diepe gesprongen, ongeacht of ik lang genoeg mijn adem wel kon inhouden?

 

Altijd opzoek naar die spanning en vriendschap die mij geborgenheid geeft. Die mij kan vertellen dat alles wel goed zal komen. Ik lijk wel gestrand op een onbewoond eiland waar een klein dobberend bootje net uit de baai ligt, maar vanaf het strand de haaien wel duidelijk te zien zijn en de weg naar dat bepaalde bootje versperren. Natuurlijk daarmee ook de weg naar de bewoonde wereld. Misschien zijn het geen haaien maar dolfijnen, de twijfel blijft. Misschien ben ik wel degene, die deze afstand heeft gecreëerd. De afstand naar mijzelf lijkt soms nog vele malen groter. Misschien had ik wel eerder op het bootje kunnen stappen, voordat deze afdobberde van het strand? Eindeloze gedachte en onzekerheden overmannen mij enorm. Waarom, waarom voel ik mij niet heel? Waarom kan ik niet zijn wie ik ben, zonder die bevestiging? 

Ik geef alles wat ik in mij heb, aan de mensen waarvan ik echt denk dat zij het verdienen. Aan de mensen waarvan ik denk dat ze het echt nodig hebben, waarvan ik weet dat zij mij nodig hebben. Al moet ik mijzelf daarvoor compleet wegcijferen, ik doe het zonder twijfel. Het zit in mij, alles is liefde. Ik voel de liefde, ik wil de liefde delen. Ik deel de liefde, hoe ik zou willen dat de liefde ook met mij gedeeld zou worden. Is dit hart corrupt? Is mijn ziel gefaald? 

 

Sinds jongs af aan zit mijn hoofd, hart en ziel in de wolken. Als een vlieger die eindeloos wind blijft vangen en nooit, maar dan ook nooit meer van plan is terug te komen naar de grond. De enige restrictie die gevoelt wordt is het koord wat mij blijft binden aan de aarde. Alles wordt gedaan wat verwacht wordt door de maatschappij, ik plaats mijzelf in een hokje en doe de dagelijkse dingen die gedaan moeten worden. Haal ik hier mijn vreugde uit?

8a55c00dbce05bbbd04c6fc5ab057bc8_medium.

Ik ben niet op zoek geweest naar een vriendje, meer naar een echtgenoot. Jaren geleden ben ik zelf ook veranderd van een vriendinnetje naar een echtgenote. Die instelling die zegt dat als jij je bint aan een persoon, of je nu getrouwd bent of niet; je de verbintenis aangaat nooit meer alleen te zijn. Dat je altijd blijft vechten voor diegene waar jij je hart aan gegeven hebt. Waarin je in eerste instantie dacht dat diegene ook een echtgenoot/ echtgenote voor je was. Dit niet alleen heb gedacht, maar het ook keer op keer bevestigd werd. Tot op het keerpunt, dat eigen belangen zwaarder gingen wegen dan het gezamenlijk belang. Dat je al je liefde investeert, maar er weinig tot niets meer voor terug krijgt.

Ja, op den duur krijg je er zeker wel wat voor terug. De onwaarheden, wanneer je ineens merkt dat het balans weg is; maar je niet precies je vinger kan leggen waar die nu is kwijtgeraakt. Waar de liefde ineens zoek is en alleen maar energie gezogen wordt uit een put die al eigenlijk bijna droog staat. Waar je moet vechten tegen de realiteit, omdat je zoveel vertrouwen blijft hebben in een ander; dat jouw liefde toch opnieuw een kantelpunt zou kunnen zijn. Niet alleen in de relatie maar ook voor de ander persoonlijk. Maar het wegslippen blijft, totdat er uiteindelijk geen connectie meer over is. Zelfs elkaars vingertoppen zijn niet meer aan te voelen.

Totaal naar binnen gekeerd en connectie-loos, slaat de liefde om in haat. Slaat het om in afgunst en profijt. Staan wij überhaupt nog wel in connectie? Of is het een deken van rook, een middel ons af te leiden en bezig te houden van wat echt belangrijk is? Wat is het dan dat zo belangrijk is? We leven toch maar 1 keer? Het is toch de bedoeling dat wij alles uit het leven halen wat er te halen valt? Mooier dan de liefde kan het dan toch niet worden? Ik kan mij eigenlijk niets mooiers bedenken dan de liefde, maar waarom doet het zo'n pijn? 

Moet ik nu echt mijn hart zo afsluiten dat niemand er meer bij kan, gewoon om er zeker van te zijn geen pijn meer te voelen. Nooit meer iemand te hoeven vertrouwen met mijn hart, om veilig te zijn van de eventuele scherven? Maar scherven brengen toch juist weer het geluk? 

Zonder liefde voor mij geen leven, ik put er al mijn energie uit en de rest is toch echt wel bijzaak. Zonder liefde heb ik geen geluk. Gelukkig heb ik mijn twee prachtige kinderen, dat is mijn onuitputtelijke bron van de liefde. Tijd om te helen...

 

<<<[WWW.POETRYDG.COM]>>>

 

Lees Ook:

Plus/Minus

Opvoeden Doormiddel Van Restricties

170927_Sint_Cadeauwinkel_pp-468x60.jpgimpression?p=1&s=52035&t=url&f=BAN&name=

30/08/2017 16:52

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert