BEN -DE POFFERTJES ZIJN OP-

Door Thuis 48 gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

DE POFFERTJES ZIJN OP

Hi Ben, kom maar.. terwijl ik met zijn vader bij praat, gaat Ben op de bank zitten. Hij is niet ontspannen dus ik probeer wat rust en ruimte te scheppen. Het is nog vroeg, de zon schijnt. Nadat we paps hebben uitgezwaaid laat ik mij in een tuinstoel zakken terwijl Ben zich in het fietsenhok nestelt; hij frunnikt aan de sloten en probeert op één van de fietsen te klimmen. ‘Pas op Ben’ roep ik ‘niet klimmen, want dan val je!’ Prompt staat hij op en voor ik iets kan zeggen heeft hij zijn armpje tot aan zijn elleboog in de regenton hangen. 'Nee Ben, niet in de regenton!' roep ik.. Nou ja, goed voor de weerstand en droogt wel weer op. Herhaling is de moeder van de wetenschap..

Omdat mijns inziens de hele dag binnen zitten geen optie is bereid ik me voor op een bezoekje aan een vriendin. ‘Alles ingepakt?’ Ready! ‘Schijnt de zon nog?’  Nee! De lucht ziet zwart en de regen komt met bakken naar beneden. Een ware wolkbreuk. Ben gooit zijn jasje uit en schopt zijn crocks onder de salontafel. Uit! Gilt hij. 

Óver naar plan B; de kaasknabbels. Kom maar zitten Ben. We wachten even tot het droog is. Hier is iets lekkers. Als het na vijftien minuten nog regent trekken we toch de stoute schoenen aan. Ik zet Ben in de fietskar en manoeuvreer tussen de druppels door naar mijn vriendin. Ben laat zich wiegen in zijn overdekte stulpje en zingt zachtjes.

Nadat ik mijn stalen ros heb geparkeerd, klop ik een paar keer stevig tegen het raam. Dochter van vijf opent de deur en kijkt me onderzoekend aan. Met een stevige knuffel en een –hé, lang niet gezien Pippa!- loop ik naar binnen. Ben zet zich schrap en twijfelt of hij wel met me mee wil.  Na een minuut of twee schuifelt hij schoorvoetend naar binnen. Ik vertel mijn vriendin dat ons bezoek waarschijnlijk kort zal zijn. Avigal is flexibel, zet Ben in een kinderstoel en geeft hem een kleine houten puzzel. Ik pluk intussen een bifi worstje voor hem uit mijn tas. Pippa zit in de grote fauteuil en kijkt tv.

Ben heeft lang genoeg met zijn worstje aan tafel gezeten en wil op onderzoek uit. Eenmaal uit de stoel richt hij zich op het roze kasteel van Pippa.. de eerste roze stukje verdwijnen tot mijn schrik razendsnel in zijn mond. ‘Ben, Ben, niet in je mond stop...’! Dit bezoekje gaat niet lang duren..Ik haal de attributen uit zijn mond en zet hem op de grote beige sofa. Ben lijkt het overzicht totaal kwijt en graait gretig in de plantenbakken, hoewel ik hem voortdurend terug roep, rent over de stoelen heen en grist bijna  de schilderijen van de muur. Avigal’, zeg ik, ‘het was heel leuk je weer te spreken, maar het lijkt me beter dat we gaan’.

We stappen op de fiets naar de speelzaal. Fijn overdekt en overzichtelijk; Ben geniet. Ter afsluiting halen we nog maar eens een portie poffertjes terwijl het publiek wordt vermaakt door vrolijke live muziek. Ben vindt het prachtig en begint te dansen en enthousiast met zijn handjes te wapperen totdat hij zich -overweldigd door zijn eigen vreugdevolle emoties en het externe geruis van de band- stevig aan me vastklemt. Ik houd hem tegen me aan en stel hem gerust. Ben zit onderweg schreeuwend op de fiets en lijkt ongevoelig voor correctie. Ik ga in overleg met moeders. We besluiten samen de dagen wat in te korten en tot dat Ben in therapie gaat spreken we af dat we hem nadrukkelijk doch op zachte toon corrigeren door te blijven duiden dat 'schreeuwen niet goed is'.

We hebben gespeeld. We hebben gedansd. De poffertjes zijn op.

 

 

 

 

20/08/2017 15:37

Reacties (3) 

21/08/2017 02:17
Genoten van je verhaal om de manier waarop je het brengt en graag gelezen. Het lijkt me een bijzondere, mooie en ook moeilijke baan die je hebt. Emotioneel erg leuk , maar ook zwaar.
20/08/2017 18:21
Ik ben benieuwd of al dat praten helpt, je mag best eens je eigen emoties laten zien, bijv. boosheid, zodat Ben leert dat zijn gedrag onuitstaanbaar is of een time out, twee minuten in de gang, dan koppelt hij misschien zijn gedrag ook eens aan momenten van straf. Ik neem aan dat hij een normaal IQ heeft en niet verstandelijk gehandicapt is?
1
20/08/2017 20:54
Het is behoorlijk complex. Ik doe uiteraard alles in overleg met de ouders. Het wachten is op het moment dat de therapie begint waar gezin, vrienden, etc. bij betrokken worden om zo één lijn te volgen. Zo staan de zaken op dit moment. Mijn afspraak met de moeder van Ben is dat ik hem op een vriendelijke manier blijf corrigeren totdat ook zij meer professionele ondersteuning krijgt in de opvoeding.

Ik sta overigens altijd open voor tips als het gaat om mijn schrijfstijl;
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert