'ZELFMOORD' niet de oplossing!

Door Marijke123 gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Mijn oudste zoon was een rustige, timide jongen met een laag zelfbeeld. Dit vermoedelijk door de vele vernederingen en de grote angsten die hij in zijn kindertijd meemaakte.

Tegen iedereen altijd vriendelijk, goedlachs. Hij was heel sportief en werklustig.

Op een late avond liep hij wenend mijn slaapkamer binnen. Hij maakte me wakker en wist me te vertellen dat hij het leven niet meer aankon, het was voor hem te zwaar, de maatschappij te hard. Hij schreef zijn depressieve gedachten zelfs in een brief. Er stond in vermeld : " waarom heb ik geen vader zoals andere kinderen. Een liefdevolle vader, die verantwoordelijkheid neemt, waar je naar opkijkt." Uit machteloosheid belde ik de huisarts op. Er werd gepraat, geweend maar heel veel kwam er niet uit. Ik hield hem in de gaten en de tijd verstreek.

Hij kreeg toen verkering met een meisje die enkele jaartjes ouder was. Hij was zo verliefd dat hij er soms eufories bijliep. Volkomen normaal op zeventien jarige leeftijd. Het meisje eiste hem op en hij kreeg de ruimte niet om bij zijn vrienden te zijn. Hij kapte met zijn lievelingssport : voetbal en zelfs met zijn goeie vrienden.

Dit vond ik niet ok want dit was voor hem heel belangrijk, zelfs in zijn kindertijd, hij was er zo goed in en het gaf hem ook een goed gevoel. Dit sterkte zijn zelfvertrouwen.

Opnieuw begonnen de verminkingen en zelfmoordneigingen. Ik begreep het niet, hij voelde zich alsmaar slechter. Zelfs bij zijn vriendin. Ik probeerde met hem te praten maar raakte er niet bij.

Hij is dan toch alleen gaan wonen met zijn vriendin maar na enkele jaren liep de relatie toch spaak.

Mijn besluit is dat kinderen die leven en opgroeien in een gezin van fysiek als mentaal geweld psychisch zwaar belast zijn.

In januari 2006 gebeurde iets vreselijk.

Mijn zoon vertrok naar zijn werk als lasser maar kwam daar niet aan. We dachten, die is weer een paar dagen gaan lopen. Hij hield enorm veel van de natuur en bij mindere momenten zocht hij daar zijn rust. Dit was zijn grote probleem, binnen onze maatschappij functioneerde hij moeilijk, hij wilde zo vrij zijn als een vogel. Tegen de avond wisten we dat het menens was. Hij was vertrokken met al de medicatie die aanwezig was bij zijn oma (vooral anti depressiva en slaapmiddelen). Vanaf dit moment was er paniek. De politie werd verwittigd en het werd een onrustwekkende verdwijning.

Er volgde een reeks verhoren, huiszoekingen, alle denkbare pistes werden onderzocht en ik werd voorbereid op het ergste.

Dagen verstreken en iedere dag was de hoop minder. Die onrust, angst, machteloosheid als moeder was ondraaglijk. Zoiets wens je niemand toe. Ik hield mij staande met de gedachte, geen nieuws is nog altijd een beetje hoop. Je wou overal zoeken maar wist niet waar. Die machteloosheid was om gek van te worden.

De vierde dag na zijn verdwijning werd hij levend gevonden maar in kritieke toestand. Hij nam 140 pillen in en viel in coma in zijn auto. De vrieskou, de medicatie en geen inname van vocht hadden ernstige lichamelijke letsels veroorzaakt. Ik werd onmiddellijk verwittigd.

Terwijl ze hem naar het ziekenhuis afvoerden, was ik al op weg. Toen ik de deur van de spoedafdeling openduwde, zag ik politie en vrienden staan. Ik kon haast niet meer op mijn benen staan, ik trilde, beefde. Ik kon niet wachten om hem te zien. De dokter kwam toen de deur  uit en vroeg wie ik was. Als moeder mocht ik bij hem toen ze met hem bezig waren. Het was dezelfde jongen niet meer, hij was bewusteloos en helemaal opgezwollen. Zijn nieren waren geblokkeerd, hij had ernstige vrieswonden aan vingers en tenen, hij had doorligwonden, een longontsteking. Kort gezegd, het hing aan een zijden draadje. Eventjes twijfelden ze om tenen te amputeren maar het was niet nodig. Hij haalde het en herstelde fysisch in het ziekenhuis en daarna moest hij naar de psychiatrie. Hij was kwaad dat hij nog leefde. Met psychologische begeleiding en steun van familie en vrienden vond hij de weg terug. Vanaf toen kreeg ik te horen dat mijn zoon hoog sensitief was.

Eén bepaalde eigenschap van hoog sensitief persoon (HSP) is bang voor kwaadheid, confrontaties, tranen, spanning, scènes, veranderingen, bang zijn voor gevraagd te worden te veranderen, om veroordeeld te worden of in verlegenheid gebracht te worden door onze fouten.

Alles was verandert, donkere wolken trokken voorbij en we zagen de zon weer schijnen.

Maar...

Op 27 juni 2009 gebeurde iets verschrikkelijks.

Het was een mooie zomerdag, die zaterdag. Ik poetste mijn wagen en mijn kleinste zoontje speelde met de kindjes van de buren. In al mijn drukte viel mijn blik op een man die in mijn richting wandelde. Ik dacht, die zoekt iets of iemand. Inderdaad, hij was op zoek naar mij.

Toen kreeg ik te horen, iets wat ik op dit moment niet verwachtte.

Hij vertelde me dat mijn oudste zoon van toen 26 jaar een geslaagde wanhoopsdaad pleegde, onder de trein van 18.15 uur. Het lichaam was pas vrijgegeven om  19.30 uur, dit waren zijn woorden. Het was alsof ik een rammeling kreeg. Ik moest eventjes slikken. Ik liet de man van de gerechtelijke politie binnen. Ik kreeg een mix van gevoelens, heel raar. Alsof ik bedolven werd door een berg zand. Mijn zoon had het nooit uitgesloten na zijn eerste poging. Ik had vooral ongeloof. Na zijn eerste poging wist hij me te vertellen dat hij nog nooit zo bang was geweest. Ik kreeg toen de eerste richtlijnen wat diende te gebeuren maar het enige wat ik wilde was, ga weg. Ik wil alleen zijn. Dit moest bezinken. Ik kon niet helder denken. De begrafenis werd geregeld. Mijn magere troost was : het was zijn keuze en nu heeft hij rust gevonden en hij had een groot stuk van zijn droom waar gemaakt : drie maanden rondtrekken in Afrika.

 

De duisternis.

Jij, mijn jongen, mijn vriend.

Ik zie je nog zo goed.

Ik voel je nog zo goed.

Ik spreek nog steeds je naam.

Ik wil je nog zoveel vragen,

maar antwoord komt er niet.

    Die azuurblauwe ogen vertalen jouw ziel.

    Jouw brede glimlach krijgt een tien.

    Parelwitte tanden met dat kleine stukje die ontbreekt.

    Maakt jouw zo typisch.

    Jouw lippen stevig op elkaar, bang om iets verkeerd te zeggen : passief!

    Jouw hart op de juiste plaats. Dit was jij!

Achter dat mooie masker schuilt er iemand anders.

Een rookgordijn van vage woorden of een stilte trek je op.

Waar plaats is voor demoontjes.

Die alle lichtjes doven en de duisternis je ziet. 

    Moe en gevoelloos stap jij je weg.

    De weg naar de duisternis.

    Die in jouw hoofd het beste is.

    Je steekt een laatste sigaretje op.

    Nog een diepe zucht en ...klaar!

    Jouw ziel stapt op, drijft zachtjes mee.

    In de mist van de rook.

    Naar de hemel, heel hoog.

                                Vaarwel! Good bye, mijn jongen.

              51b25e03f4106024609e48de8f37d784_medium.  

 

Ik als moeder stond al aan het plafond van tegenslagen en dit kwam er toen nog bij. Dit was mijn  tweede kind dat ik moest afgeven.

Als je kind sterft, sterft een stuk van jezelf.

Ik stond voor de keuze : verdrinken in mijn verdriet en ook een eind aan mijn leven maken die de gemakkelijkste oplossing was ofwel de knop omdraaien en doorgaan met mijn leven. Ik koos voor de moeilijkste weg, knop omdraaien en verder leven, maar hoe?

Dit was een super zware opgave, een gevecht tegen mezelf.

"Rouw niet langer over een verleden dat voorgoed voorbij is. Put vreugde uit iedere nieuwe dag." Ik verzoende me met mijn leven en accepteerde mijn lot.

Helemaal niet eenvoudig. Dit kost me de dag van vandaag nog bloed, zweet en vele tranen.

Ik maakte de keuze om de dood van mijn zoon alleen te verwerken. Niemand wist hoe het voor mij voelde en niemand kon me helpen. Ik moest proberen het een plaats te geven, er leren mee omgaan want zoiets is levenslang.

Dit zijn gebeurtenissen die je overkomen en waarvoor je niet kiest maar als je in je leven doet wat je moet doen en leeft vanuit je hart dan hoef je nooit rond te lopen met een schuldgevoel. Men moet gewoon zijn lot aanvaarden. De rust vinden om dingen te aanvaarden, die je niet kan veranderen. Stel jezelf geen vragen zoals : had ik maar? Of waarom valt die steen altijd op mij? Dit helpt je geen stap verder, het werkt alleen maar negatief. Natuurlijk is dit een bijzondere opgave en is er moed en kracht voor nodig maar indien je erin gelooft dan lukt het wel maar het verandert wel je 'zijn'. Als een mens oprecht tegenover zichzelf is, eerlijk de noodzaak van een verandering toegeeft en flink aan zo'n verandering werkt en geloof heeft, dan komt die verandering ook.

Door al de gebeurtenissen in mijn leven ben ik geworden wie ik nu ben, vind ik stilletjes de weg naar mijn echte innerlijke kern ( de natuurlijke grondhouding), kom ik thuis bij mezelf en vind ik een thuis op deze wereld. Daarvoor kan ik alleen maar dankjewel zeggen.

Als mens stond ik stil bij het leven en ik dacht na. 

Zo is ieder van ons uniek en elk mens gaat zijn weg met voorspoed en tegenspoed en ieder heeft een eigen bestemming maar ieder doet dat op zijn eigen manier en op zijn tijd.

Mijn leven was een weg met vele hindernissen maar één voor één overleefde ik, soms stond ik aan de voet van een berg waarover ik niet kon kijken, indien ik neerzakte aan de voet van die berg dan wist ik nooit wat er na die beklimming kwam. Met veel moeite beklom ik de berg en ik werd er alsmaar sterker en wijzer door.

Dit maakt het leven zo boeiend.  

 

                De weg.

     Ik ben op zoek maar vindt het niet.

         Is dat de weg, dat weet ik niet.

    Moet ik naar links of moet ik naar rechts.

                  Misschien rechtdoor.

  Ik probeer, ik doe een gok.

    Wat komt dat zie ik wel.

   Is het die of die, neen, toch niet.

            Ik kan niet verder,

               Ik keer om.

  Ik aarzel, ik twijfel, zou ik, doe ik?

            Ik kijk in 't rond.

 DAAR... een plek van bloemen in alle kleuren!

                O, zo mooi!

      Ik kan ze ruiken, ik ga dichter en dichter.

             En onbedacht... ga ik door                 b15df0b894562391c0f0b2a3d6555c7e_medium.

                   Ik  vind wat ik zoek.

                      MIJN WEG

 

 

                                       

 

 

 

 

 

 

17/08/2017 18:28

Reacties (8) 

12/09/2017 15:59
Dankjewel Roodkapje
04/09/2017 13:49
Ik wens je veel sterkte, dit is iets wat je je leven bij je draagt, je krijgt geen kind om het weer af te geven, maar het was zijn oplossing, niet je jouwe. Helaas heeft hij gekozen voor zijn oplossing, maar weet dat jij het niet had kunnen voorkomen. Nogmaals sterkte.
04/09/2017 12:41
hier zijn geen woorden voor en wat een kracht om je door al dat verdriet heen te werken, zo zie je maar hoe sterk een mens kan zijn.
02/09/2017 03:07
Heel veel sterkte! Sterke laatste woorden waar je dit artikel mee afsluit!
27/08/2017 00:54
Heel veel sterkte. Vreselijk wat oorzaak en gevolg heeft veroorzaakt.
18/08/2017 23:10
Wat afschuwelijk voor jou en je familie. Ik hoop dat je je weg zult blijven volgen...Heel veel sterkte en liefde toegewenst!
18/08/2017 08:50
Gruwelijk om dit als moeder mee te moeten maken. Enorm knap dat je je weg terug uit de ellende hebt weten te bevechten.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert