Lang geleden en veel avontuur

Door Wiebe De Jong gepubliceerd in Sport

Dat is lang geleden dat ik wat schreef hier. Toch blijft het schrijven een onderdeel van mij. Geen enkel verhaal ben ik vergeten, nog steeds spoken plots door mijn hoofd. Toch, nu heb ik een periode in mijn leven gekozen voor veel avontuur, een avontuur op de fiets.

Niet alleen de wielerkoersen houden me bezig, maar ook avonturen zoals Luik Bastenaken Luik, avonturen op de fiets rondom mijn vakantiestek, in de cyclocross of zelfs thuis in de woonkamer op een rollenbank. Waar ik in de tijd waar ik zoveel schreef een rusthartslag van 70 - 75 had, heb ik nu een hartslag die ik had toen ik fietsen sliep-at-leefde. Met een ochtendpols van 45 slagen heb ik de afwijking 'sporthart', maar daar zit ik eerlijk gezegd helemaal niet mee. Het is zalig om nu fysiek nog sterk en gezond genoeg te zijn om al deze dingen aan te kunnen.

Ergens in 2015 begon ik weer met koersen. Ik woog zo'n 73 kilo na een zeer stressvolle periode. Met mijn oude trouwe aluminium Gazelle wist ik in 1 seizoen van de staart naar het podium te fietsen. Waar ik in de eerste maanden steeds moest lossen uit het peloton, maakte ik aan het einde van het seizoen de dienst uit in de kop. De staart heb ik sindsdien overigens maar een enkele keer nog gezien. Geen zin meer in natuurlijk, want voorin de koers wordt het spel gespeeld.

Een vlucht vanuit de start met drie man opzetten is me dan ook al eens goed gelukt. Met slecht weer blijk ik over dezelfde benen te beschikken als met goed weer. Erg gemakkelijk, want het gros krijgt juist meer problemen met slecht weer. Ik ben dan dus niet beter, maar de rest is gewoon een dag slechter.

Nu in 2017 ben ik 8 kilo zwaarder, al ziet het er niet zwaarder uit en zelfs sterker geworden. De afgelopen zomervakantie, waar ik mijn trouwe ros natuurlijk mee neem, heb ik op een goede dag eens getest hoeveel beter ik ben geworden. Ik testte dit op een klim van zo'n 8 kilometer lang, met een gemiddeld percentage van 5%. Diezelfde klim reed ik in 2015 toen ik in topvorm verkeerde (voor dat seizoen). Nu, in 2018 pakte ik zomaar meer dan 30 seconden op deze tijd, met 8 kilo meer gewicht! Dat maakt me toch trots als kersverse 40-jarige!

Met een 9de plaats op het NK voor Masters (40-plussers) wist ik vlak voor vertrek naar Spanje dan ook mijn goede vorm te bevestigen.

Nu lijkt het allemaal alsof ik het zo goed doe en het zo gemakkelijk gaat. In tegendeel, het kost verschrikkelijk veel moeite, pijn en inzet. Een constante stem in mijn achterhoofd die mij er toe aan blijft zetten dat ik goed op mijn voeding moet letten, zeker na training of wedstrijd. Want, en degene die ook 40-plusser zijn zullen dat begrijpen, het herstel gaat nu eenmaal niet meer zoals dat ging toen ik 20-30 was. Al op de fiets moet ik denken aan hoe ik ga herstellen voor de volgende keer. Rusten heb ik echt moeten leren. En laat nou rusten ook ideaal zijn als je een gezin om je heen hebt! Heerlijk onderuitgezakt met een kussentje onder je benen een filmpje kijken of een spelletje doen met de kids. Een bak nootjes, wat kaas en een rood wijntje wegwerken met de vrouw, omdat dat bomvol zit met magnesium, eiwitten en anti-oxidanten.

Niet te flauw zijn om met vreselijk slecht weer er toch voor te gaan, alles te geven wat er in zit. Maar wel in het achterhoofd met de gedachte dat er gewoon weer gewerkt moet worden de volgende dag en ik verantwoordelijk ben voor de inkomsten in mijn gezin.

En vooral op zijn tijd ook leren genieten met fietsmaten, zoals de Garraf Lions in Spanje. Niet te vergeten zo nu en dan eens trots zijn op mijn eigen kinderen, die ook al aangestoken zijn met het virus van een maniakale vader:

15 jaar oud al weer. Potverdorie!

Een dolle bende soms, met de nodige zorgen zo nu en dan. Wat wil je. Samengesteld gezin, een puberdochter, een 6-jarige die haar eigen mening begint te vormen, een vader en moeder met de nodige geschiedenis te verwerken, twee kinderen die we helaas al een paar jaar niet meer zien. Veel dingen hebben tijd en jaren nodig, maar de basis is de liefde voor elkaar.

Heb zelfs mijn lieve vrouw al aangestoken met het virus! Trots op haar, wat ze in de afgelopen jaren al heeft bereikt met de nodige beklimmingen, pijnen en tranen.

Over een paar jaar is dit allemaal lang geleden en hebben we weer veel nieuwe avonturen beleefd. Alles blijft in herinnering, sommige ervaringen worden nooit vergeten, de mooie dingen moeten we koesteren. Vooral de liefde voor elkaar.

Grtz!

16/08/2017 13:39

Reacties (7) 

1
28/08/2017 10:04
Het gaat jullie goed lees ik na al die tijd en dat is heerlijk om te lezen!
1
17/08/2017 11:21
goed gedaan
1
17/08/2017 00:51
O ja, Gefeliciteerd met wat je bereikt hebt 9e.
8kilo zwaarder, allemaal spieren, en vet omgezet in spieren maakt je ook zwaarder.
Je kids gaan je zo dadelijk voorbij en zijn niet meer in te halen.
1
17/08/2017 00:40
Mooie sport, tour renners hebben begeleiding bij wat ze moeten eten , dus ja het is verstandig daar op te letten, zelf race ik niet maar mijn ochtend pols is al 40 jaar op zestig slagen per minuut.
1
16/08/2017 15:12
'Dat is lang geleden dat ik wat schreef hier.'

Wees toch eerlijk en geef gewoon toe dat je al die tijd nodig had om de Mont Ventoux te beklimmen. ;-)

Heerlijk artikel van je en leuk om weer wat van je te lezen.
1
17/08/2017 12:59
Pff, de Ventoux, dat was ook wat. Ander verhaal, waar ik nu alleen maar over kan zeggen: kijk dit filmpje eens: https://www.youtube.com/watch?v=tuhQaB8oYj4
en lees dit artikel: http://www.thelancet.com/journals/lanhae/article/PIIS2352-3026(17)30105-9/abstract

Ik beloof je er echt op terug te komen. Dat was een geweldig avontuur van 12 weken! Enne.... EPO? of niet? Dat zal ik dan ook verklappen ;-)
17/08/2017 13:19
Zal straks even kijken.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert