BEN-DE TIJD ZAL HET LEREN-

Door Thuis 48 gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

HET PROCES

Het is maandag. Ben is vandaag een stille getuige. Het geroezemoes voelt onaangenaam; de energievretende uren kruipen voorbij. Een kamer vol experts en therapeuten. Er wordt veel gepraat en het ontgaat Ben niet dat het over hem gaat.

‘We gaan eerst lunchen, appt zijn moeder, en we zijn er rond half twee’. Eindelijk zit Ben in zijn autostoeltje  op weg naar een restaurant om lekker met paps en mams te lunchen. Ik zorg intussen voor een schoon en fris entrée; het mannetje kan komen. De bel doet het niet dus ik zet de deur maar vast open. In fel geel T-shirt en knalrode gympen loopt pa Michel de tuin in. Ben is al weer naar buiten gerend.  Michel draait zich om, beent er snel achteraan en plukt hem van de straat. ‘Ben krijgt na de vakantie drie dagen per week therapie ter voorbereiding van het nieuwe schooljaar. Dit moet er voor zorgen dat hij regulier onderwijs kan volgen.’ vertelt Michel, ‘maar laten we het hier later maar over hebben, er is al genoeg over zijn hoofd heen gepraat.’ ‘Zwaai maar Ben, papa gaat weg.’ zeg ik tegen hem. Ben zwaait en rent naar de trampoline. Hij oogt ontspannen en vrolijk, maar ik voel dat ik op mijn hoede moet zijn.

Ik geef Ben eerst maar eens een bakje nootjes en wat limonade. Plotseling begint hij uit het niets te schreeuwen. Ik kijk het een paar minuten aan, maar als er geen einde aan komt zeg ik: ‘Nu is het genoeg Ben, stop maar.’ Het werkt; gelukkig! Ik schenk mijzelf een glas sinas in terwijl Ben gebaart dat hij ook uit mijn glas wil drinken. Hoewel ik een gulle aard heb vertel ik hem dat hij prik limonade niet zal lusten en drink verder..althans dat probeer ik.   Wil het tirannetje nou zijn zin hebben? Hij schopt uit alle macht mijn overheerlijke prikgoedje uit mijn handen.  Ik laat hem weten dat hij dát niet mag doen en zet mijn glas neer om de vloer schoon te maken. Hij heeft een bijzondere bui vandaag en gooit met schoenen en telefoons, verschanst zichzelf in de schuur en stapt triomfantelijk uit de fietskar nadat ik hem er net in heb gezet. Als mijn fiets op de grond valt begint Ben oprecht te schaterlachen om deze waanzinnig geslaagde grap.

De telefoon gaat vrij hard over. Ben grijpt het toestel en keilt deze schielijk richting vloer. Na deze nogal abrupte handeling neuriet mijn kornuitje herhaaldelijk de deun van ringtone des telefoons. Ik denk dat hij zich wild geschrokken is en prompt in de werpmodus schoot. Vanzelfsprekend leg ik voorlopig de huistelefoon uit het zicht. Wat is wijsheid? De tijd zal het leren; dit is het proces óns proces.

15/08/2017 00:07

Reacties (4) 

1
15/08/2017 11:16
Van een kind zonder autisme wordt dit gedrag niet getolereerd van Ben hoef je dat ook niet te accepteren, als hij naar het regulier onderwijs gaat dan heeft hij toch een gemiddeld IQ nodig, hij zit je te stangen, dus hij weet echt wel waar hij mee bezig is, dat gepamper is slecht voor zijn persoonlijkheidsontwikkeling. Zijn gedrag kan echt niet op het regulier onderwijs.
15/08/2017 16:07
Dank voor je reaktie, ik pas nu bijna drie weken op Ben en merk idd dat hij me nu begint uit te proberen. Normaal gesproken ben ik heel duidelijk, maar in dit geval kijk ik ook de kat uit de boom Ik ben in overleg met de ouders hoe ik hier in moet handelen. Tot nu toe reageert hij niet op een strenge duidelijke aanpak, dus ja, we zullen één lijn moeten trekken. Dank voor het meedenken..
15/08/2017 16:15
Structuur is een must zowel bij jou als bij de ouders, dan sta je op een lijn. Ik blijf je volgen. :)
15/08/2017 16:33
ik weet het en ben het er helemaal mee eens. thanx!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert