BEN-MAANDAG WETEN WE MEER-

Door Thuis 48 gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

MAANDAG WETEN WE MEER

‘Zou je Ben vandaag willen observeren? Ik probeer er achter te komen of zijn 'ketting' bijtgedrag aanwakkert en zo zijn autistische gedrag triggert’ . Een app van zijn moeder die maandag met Ben naar een -expert op het gebied van autisme- gaat. Mams koestert te wens om Ben goed te kunnen begeleiden en hem in zijn waarde te laten.  Maandag weten we meer.

Ben heeft een hoog knuffelgehalte. Hoe schrijnend is het te weten dat een spontane Mediterraanse omhelzing door de bank genomen ongewenst is. Het lieve ventje heeft nota bene een warmbloedige, Italiaanse moeder. Desondanks oogt Ben intens gelukkig wanneer hij zich -met zijn armpjes in de lucht en zijn oogjes op de wolken gericht-op de trampoline omhoog laat veren. Fysiek een gezonde peuter en als hij moe is komt hij heerlijk tegen me aanzitten.

Hij komt om half tien ’s ochtends schoorvoetend binnen en kruipt weer tussen de kussens van de bank. Hij is onrustig. Hoewel hij vandaag wel zijn ‘ketting’ om heeft, verkiest hij één van zijn nieuwe crocks om in te bijten. Al snel rent hij van hot naar her zonder enige focus. Hij grijpt mijn witte dinerkaarsen die razend snel richting mond gaan. Prima, die zetten we dan maar wat hoger. Dat zelfde doen we  met de inmiddels alom afgelikte afstandsbediening van de tv.

Ik was een paar druifjes om mee te nemen en pak alles wat ik nodig heb om op de fiets te stappen. Kom Ben, we gaan samen boodschappen doen. Ik hijs hem in de fietskar. Daar gaan we. Bij de Turkse supermarkt verkopen ze heerlijk knapperige bollen. Daar gaan we eerst maar eens naar binnen. Ik zet Ben in een comfortabele boodschappenkar. Dat vindt hij wel wat. Hij draait wat heen en weer totdat hij lekker zit. Ik reken af en wil hem uit de kar plukken om naar de volgende winkel te fietsen, maar de vierjarige peuter zet zich schrap en  maakt geen aanstalten om mee te werken. Ik grinnik. Wel eigenwijs dus. Heerlijk toch! Ik krijg het briljante idee de winkelier te vragen of ik de kar even mag lenen en geloof het of niet, hij vindt het geen probleem en vertrouwt me op mijn grote bruine ogen.

Met zijn hoofd tussen de meloenen, prei en wat dies meer laat Ben zich naar de kassa rijden. We rekenen af en gaan zingend op weg naar de vriendelijke Turk; ‘Ben is nu bij mij, met een grote prei.’, waarop hij zingt: ‘Ben is een grote prei’. Ik zet de kar in de winkel en hoor de eigenaar roepen: ‘8 euro per dag!’ Ik frons mijn wenkbrauwen…ik mocht de kar toch lenen? Blijkt dat hij het tegen een ander had. Ach ja, ’t kan verkeren. Ik bedank hem, zet Ben in de fietsstoel en prop de kar vol boodschappen. Ideaal! Het was gezellig. We waren een geweldig team.

Eenmaal thuis begint hij echter weer zijn crocks met zijn tandjes te bewerken. Ik pak de plastic klompjes rustig van hem af en leg ze achter de bank. Na deze plotselinge verdwijning taalt hij er niet meer naar. Aha, geen object om op te bijten, dus geen trigger? Wie zal het zeggen. Maandag weten we meer.

 

 

12/08/2017 22:47

Reacties (4) 

13/08/2017 17:17
Het is zeker makkelijker het kind gewoon in de kar te laten zitten Appelpit.
13/08/2017 17:17
Je hebt gelijk rabbit-green. Ik vind dit zelf ook zeker iets om over na te denken. negen van de tien keer zit er een reden achter ongewenst gedrag van een kind.
13/08/2017 14:35
Briljant idee inderdaad, om de kar waar Ben niet uit wil, gewoon een tijdje te lenen. (ik zie mezelf nog bezig een onwillige peuter uit zo'n supermarktkarretje te wurmen)
13/08/2017 10:05
weer een leuke dag omdat het gedrag van Ben geaccepteerd wordt, bij een kind zonder autisme hadden deze voorvallen niet gekund en had het arme kind al straf of slaag gekregen.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert