Natuurfotografie: eenvoud en schoonheid

Door Ktje gepubliceerd in Dieren en natuur

Het is al een uur gestopt met regenen maar onder elke boom hoor ik de buien terug. De waterdruppels vallen van blad naar blad, van tak naar tak... om dan soms op mijn hoofd terecht te komen. Het wordt al heerlijk fris - de heerlijke geur van de kamperfoelie valt extra op: nog een vleugje exotisch parfum dat met vlagen komt opzetten.

Op mijn blote voeten slenter ik de hele tuin rond. Dwars door het bos om daarna terug te keren langs het pas gemaaide grasveld. Het achterste deel wordt afgereden zonder opvangbak zodat we bij warm weer al snel hooi uit eigen tuin hebben: de kleine losliggende grassprietjes, lekker nat, blijven aan mijn voeten plakken. Tegen de tijd dat ik weer dichter bij het huis ben, heb ik bijna groene voeten.

Mooie paddenstoelen steken hun kopje boven het gras uit... ik kijk al uit naar komende herfstkleur- en geuren: hét seizoen bij uitstek om te fotograferen. Ik ga plat op m'n buik in het natte gras liggen om de foto te nemen en kom weer recht, er uitziend alsof ik met kleren en al onder de douche ben gesprongen - alleen langs de voorkant dan. Onze Herder gaat de hele tuin rond om eventuele indringers de stuipen op het lijf te jagen - onze Jack houdt zich dicht bij de beek, hopend op een voorbijlopende rat of muis. Ze heeft pech: die weten wel dat ze zich uit de voeten moeten maken bij trillingen op de grond. De katten lopen met me mee en springen en huppelen er op los. Ze doen blijkbaar alsof de korte grassprietjes hoge bergen zijn... met hoge sprongen volgen ze.

Ik stap rond het huis naar de voortuin: de twee beuken die daar elk apart triomfantelijk staan te wezen, weg van het bos, zijn en blijven een streling voor het oog - zeker rond deze tijd. Tussen zomer en herfst door - zich niets aantrekkend van welke maand het nu precies is maar de temperatuur volgen... ik stap door de nodige spinnenwebben zonder ze op tijd te zien. Er zijn al heel veel spinnen: een deel van mijn angst heb ik overwonnen maar ze zullen nooit bij mijn favorieten horen en zeker niet op mij. Na wat wilde bewegingen die veel weg hebben van kungfu-fighting verdwijnen ze wel maar ik voel ze nog een hele tijd erna... om letterlijk de kriebels van te krijgen.

De paarden rechtover in de wei groeten me nog een laatste keer vanavond en blijven een hele tijd kijken. Langs de andere kant ga ik weer rond het huis en stop ik bij de vlinderstruik. Een snelle groeier is die rakker: van een piepklein stekje vorig jaar is hij nu uitgegroeid tot een stevige struik, groter dan ikzelf. Na de bloei wordt hij gesnoeid zodat hij niet alleen in de lengte groeit maar ook breder wordt. Ook weer iets om naar uit te kijken - geef me een snoeischaar en ik ben een paar uur zoet. Terug binnengekomen geef ik de katten nog hun laatste snack, doe de rolluiken omlaag en geniet nog even na. Wat kan het leven toch eenvoudig mooi zijn...

02/08/2017 21:27

Reacties (14) 

Nieuwe reacties weergeven
1
02/08/2017 22:26
Mooi geschreven en mede daarom hoef ik geen tuin.

Foto 2 waarom weet ik niet. Maar het blad (de mens) die troost zoekt bij het immense van de natuur (de boomstam) die gevallen is.
1
Ktje tegen Candice
03/08/2017 08:38
Merci... mooi verwoord die laatste zin.
1
02/08/2017 22:14
haha, dat gevoel met de snoeischaar ken ik ook. Ondertussen is onze vlinderstruik ook weer helemaal groot en breed geworden (na die vervelende bladluizen).
Ute kan uren zitten kijken als de vlinders erop af komen :-)

Dat je al verlang naar de herfst, begrijp ik ... meer niet te snel hé. laat ons eerst nog wat genieten van de zomerse sferen :-)
1
Ktje tegen Chrisrik
03/08/2017 08:37
Blij dat de vlinderstruik het overleefd heeft! Ute lijkt wel hét perfecte (klein)kind (sorry alle anderen;)

Het zal nog wel eens nazomeren - maar niet vandaag! Het giet hier....
1
Chrisrik tegen Ktje
03/08/2017 08:47
mmm, perfectie ?!%?
Op gebied van dieren, natuur .. het is zalig om haar te zien en te horen. Als je vraagt waar ze naartoe wil (een dagje uit) dan is haar antwoord :"ergens waar en diertjes zijn?"
En haar kamer is VOL knuffels. Ze verzorgt de hondjes, poesjes, ze heeft nu een parkietje en ook hier kan ze uren met haar knuffeldieren spelen.

En dan je haar bezig horen tegen de Golden Retriever (die nu al wat oud is). Dan zegt : 'Josie, let jij maar op als je mee gaat wandelen, want er zijn wat putten in en je kan je poot omslaan :-)
Of Josie, rustig aan hé ... o...
1
Chrisrik tegen Ktje
03/08/2017 09:29
Gelukkig zijn de andere twee meisjes van onze zoon ook dierenvrienden. De jongste, een jongen van 3 jaar, zou wel eens durven een lieveheersbeestje slaan en o wee als zijn zusjes dat zien :-)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert