Zullen we dan toch breken?

Door Yneke gepubliceerd in Levensstijl

Breken kan op meerdere manieren geïnterpreteerd worden. Zoals de lucht kan breken, na grijze wolken wordt de lucht weer blauw. De zon breekt door. Breken met een relatie, geestelijk of lichamelijk breken. Ook daar is veel breekbaar.

b3a78cd13452a2aeb2f492087f5e86fd_medium.

Zullen we dan toch breken?

Dat deze vraag door mijn hoofd spookt heeft een reden. Het gaat om de kracht en doorzettingsvermogen van de mens. Hoe lang dat houdbaar is, is per mens verschillend. Hoe breekbaar is de mens. Persoonlijk vind ik de mens sterk, redelijk fysiek flexibel en bewonder ik de veerkracht van ons wezen. De kracht van doorzetting en herstel is menigmaal te ervaren. Dan overvalt me toch ineens het gevoel van het breekbare. Kiezen op elkaar, lach op je gezicht en alles incasseren wat er maar op je pad komt is dagelijkse kost voor velen, voor iedereen denk ik zelfs. Depressies die om elke hoek liggen te loeren om iemand onderuit te halen, hebben al verscheidene keren hun tol geëist. Ondanks medicijnen, therapieën en vele andere manieren is het breekbare dan toch uiteindelijk gebroken. Niet eens altijd doordat men het persoonlijk aan het opgeven was, maar door andere redenen. Misschien speelt vermoeidheid een rol, waarschijnlijk ook grote zorgen en druk vanuit de alledaagse beslommeringen. De rimpelingen in ons bestaan.

8fc562227a7f0039a97738b3bbf9c747_medium.

Je schouders ergens onderzetten en telkens opnieuw er het beste maar weer van maken is smaakloos geworden. De kracht is uit de motor, de slijtage zichtbaar. De ene pil na de ander wordt als medicijn aangeboden en je alertheid is verdwenen. Vol vertrouwen neemt men dagelijks vaak trouw de medicijnen en in sommige gevallen is er dan ook duidelijk herstel. In andere gevallen is er geen één medicijn die voor genezing kan zorgen, de innerlijke kracht als laatste redmiddel wordt wakker geschud. Machtig mooi zo een mens te zien ontplooien, de sprankeling van wilskracht te zien schijnen in die dappere ogen. 

Een houvast voor de wil en dan toch overvalt me weer die vraag, zullen we dan toch breken? Die zin vraagt zich hierbij af of het allemaal nog wel zin heeft. Is het de vermoeidheid, het negatieve dat overheerst. De overgave aan de scherven van het leven? Zijn het de kleine barstjes die zich vertonen die met die innerlijke kracht honen. Zijn het wel barstjes die zich daar laten zien of is het een weerspiegeling van het negatieve misschien. Positief is zeer zeker niet altijd fijn, dat breekt ook vaak genoeg op. Ik vraag me af of die barstjes wel daadwerkelijk aanwezig zijn, zijn het misschien de rimpelingen van het gedachtegoed?

3878f84e63333d565c64b72a0284be3c_medium.

Dan bestaat er moed. Ik las ergens; Het leven krimpt en zet uit in overeenstemming met iemands moed. (http://sayquotable.com) Moed tonen is niet altijd zichtbaar. Wanneer iemand 's morgens zichzelf uit bed weet te denken. Dan ondanks een depressie, toch de dag weer aangaan met schouders recht en kin omhoog is moedig, terwijl niemand dat ziet of weet. Alleen je eigen spiegelbeeld, toont die moed. Niks moet, gebruik je moed. Moed is doorgaan terwijl je de kracht eigenlijk niet meer hebt. Moed is ook durven stoppen met dat wat je ongelukkig maakt.

Weer komt die vraag omhoog;

Zullen we dan toch breken?

Nee ; want we houden de moed erin! 

 

Bedankt voor het lezen.

-Yneke-

http://ynskunst.wixsite.com/ynekebuls/liefde-voor-de-natuur

29/07/2017 01:35

Reacties (14) 

1
29/07/2017 22:42
Wat een prachtig artikel. Het stemt tot nadenken.
De ene mens is veel brozer dan de andere en neen, ik denk niet dat het met leeftijd te maken heeft. Veel tegenslagen kunnen je helemaal breken, maar soms ook sterker doen worden.

Je omgeving speelt ook een rol, zolang je nog liefde, genegenheid en vriendschap voelt kan het verwerken van harde tegenslagen gedeeld worden.
Ook de jeugd en de voorbeelden die we zagen spelen een rol. Ik werd opgevoed door een dominante moeder, ik was héél gedwee. Maar dan kwam de tijd dat ik voor mezelf opkwam, mij zouden ze niet klein kri...
1
30/07/2017 02:26
Mooie voorbeelden haal je aan, inderdaad speelt liefde, omgeving en opvoeding een grote rol hierbij. Het niet opgeven dat ken ik van je en ook die kracht die jij en Rik tonen voor kinderen en kleinkinderen. Dankjewel voor deze reactie Chrisrik.
1
29/07/2017 12:50
Uiteindelijk geef je je over aan de dood, hoewel je hoeft ook dan niet gebroken te zijn.
Zolang er leven is is er hoop, een individu kan opgeven, maar de mens in het algemeen zal dat nooit doen.
Als een wereld verwoestende asteroïde aan zou komen stormen waar we niets tegen zouden kunnen doen , dan nog zouden we trots ten ondergaan.
1
Yneke tegen Josh
30/07/2017 02:22
Mooie manier van benadering en waarneming inderdaad zolang er leven is is er hoop en de mens in het algemeen geeft niet op. En ook dat laatste heb je waarschijnlijk helemaal gelijk in, dat we dan zelfs trots ten onder zouden gaan. Dankjewel voor deze reactie Josh
2
29/07/2017 11:53
Er zit veel wijsheid in dit stuk.
Mijn lijfspreuk is altijd geweest: Kop op, rug recht, poot stijf.
Ik ben het niet met Oxalis eens. Hoe ouder je wordt hoe beter je kunt relativeren. Je hebt het immers allemaal al eens meegemaakt.
Maar misschien ligt dat er ook wel aan hoe vaak je in de loop van je leven bij tegenslagen overeind gebleven bent. De één heeft geleerd om te buigen, de ander hoe te vechten.
1
30/07/2017 02:20
De een heeft geleerd te buigen, de ander om te vechten, heel goed gezegd en zo is dat ook, net als dat bij het ouder worden het relativeren beter gaat als je niet blijft hangen en zoals je zegt dat het ligt aan hoeveel en vaak je tegenslagen hebt meegemaakt. Mooie lijfspreuk hahaha en dan vooral ook die poot stijf daarbij. Dankjewel voor deze reactie Zevenblad.
1
29/07/2017 10:31
...en buigen of barsten doe ik ook niet.
Om met de woorden van Ramses Shaffy te spreken:
Hoog Sammy kijk om hoog Sammy, want daar is de (gebroken) blauwe lucht!
1
30/07/2017 02:14
Dat is een hele goeie, inderdaad met buigen of barsten komen we er ook niet en prachtig dat lied van Ramses Shaffy, dankjewel voor deze reactie Theun
1
29/07/2017 09:00
Hoe sterk en moedig iemand is, heeft - naar mijn mening - ook te maken met de last van ervaringen en dito het aantal jaren dat men daarmee op aarde rondloopt. Hoe ouder je wordt, hoe meer je hebt meegemaakt, hoe minder moed je kunt hebben om opnieuw diezelfde uitdagingen aan te gaan. En dat vind ik ook begrijpelijk.
1
Yneke tegen Oxalis
29/07/2017 09:49
De last van ervaring verwoord je mooi, wat voor de een last is is voor de ander een klein akkefietje. Ouder worden geeft ervaring daar ben ik mee eens, toch is ouder worden niet per definitie iets waardoor je veel zware lasten gedragen hebt. Een zelfde uitdaging aangaan is voor sommigen dagelijkse kost helaas. Dat je dan de moed in de schoenen zakt is inderdaad begrijpelijk. Dankjewel Oxalis voor deze reactie.
1
29/07/2017 08:00
Dit is weer diep in de ziel gekeken, levenservaring en wijsheid. Top
29/07/2017 09:44
Dankjewel Mereltje voor deze reactie.
1
29/07/2017 03:20
Goede van je.

Ik breek niet snel .... maar ben het heel erg als het om kinderen (en ook dieren) gaat.

En se moed er in houden ... ja altijd, want je moet positief blijven, anders is het niet vol te houden.
1
Yneke tegen Candice
29/07/2017 09:43
Dankjewel Candice voor deze reactie.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert