Mijn tweede Burnout; vervolg

Door Naath Van Kwartjes gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Deel 1 vind je hier

Weer thuis rommel ik wat aan. Ik mompel wat in mezelf en voel me af en toe bejaard, dement en gek tegelijk. “Burnout… ik… echt niet. De vorige keer was het echt heel anders. Toen werkte ik gewoon veel te hard. Nu niet!” Ik had aanpassingen gedaan en mijn werkschema veranderd. Dat zou toch genoeg moeten zijn? Tsja.

Ik heb nu wel drie banen tegelijk. Met mijn vader gaat het niet zo goed en de hond is pas dood. En de lieverd die mijn hele huis twee keer per week kwam poetsen, komt ook ineens niet meer. Het is misschien wel wat veel tegelijk. Een praktijk draaiende houden, gedoe, verantwoordelijkheid, computers. Steeds is er wel weer iets. En echt een vrij weekend of zelfs maar een vrije avond? Die heb ik alweer even niet gehad. Een maand of –tig. Die burnout wordt ineens een stuk minder onlogisch.

b14c7df0e22c2749bf1c49840201b08a_medium.

Nu ik bij de huisarts geweest ben kan ik me ook officieel ‘ziek melden’ bij mijn verzekeraar. Ik betaal per slot van rekening niet voor niets elk jaar een fikse premie. Dan maar melden en kijken wat er gaat gebeuren. De verzekeraar komt snel in actie. Er komt iemand thuis met me praten, een arbeidsdeskundige. Een aardige vrouw die begrip heeft voor hoe ik me voel en voor het feit dat ik om 15.00 uur ’s middags nog in pyjamabroek en met rechtopstaand punk-haar rondloop. Ik ontbijt in haar bijzijn. Mijn hele ritme is weg, iedere regelmaat zoek. Avondeten, dat gebeurt nog elke dag op een vaste tijd. Maar niet door mijn toedoen. Mijn man neemt alles dat overgenomen moet worden, over. Zoals koken.

De arbeidsdeskundige verwijst me door naar een arbeidspsychologe. Daarvoor moet ik vanuit Enschede naar Zutphen. Wel een eindje uit de richting, maar zij heeft zeer goede ervaringen met deze psychologe. Ik vind het eigenlijk, diep van binnen, niks. Ik help zelf mensen. Wat kan zo’n geitenwollensokken-mevrouw mij nu nog leren?

Mijn man brengt me naar Zutphen. Treinen vind ik nog doodeng (net als supermarkten; overal waar meer dan vier mensen zijn krijg ik het Spaans benauwd) en auto rijden kan ik zelf niet. Hij wacht ergens in de auto terwijl ik naar binnen ga voor mijn afspraak. Ik vind het erg spannend. En ik heb me ook voorgenomen om niet meteen het achterste van mijn tong te laten zien. Eerst maar eens zien of ik een beetje vertrouwen in deze mevrouw ga krijgen.

Ik krijg kruidenthee. Eerste vooroordeel bevestigd. Verder vind ik niets om over te miepen. Ze is aardig, rustig en ze luistert echt naar me. Er staan Playmobil-poppetjes op tafel. Wat gaan we doen? Speltherapie? Familie-opstellingen? Na zes jaar een eigen praktijk kan ik me er van alles en nog wat bij bedenken. Ik vergeet mijn voornemen om ‘de zwijgende cliënt’ te spelen en begin te praten. En zet daarna de kraan wijd open; er komt een woordenwaterval uit mijn mond.

Ik vertel snel, raak bijna buiten adem van alles dat ik wil delen. Ineens, midden in een zin over druk zijn en boodschappen en de kinderen, onderbreekt ze me. “Stop eens even.” Ik kijk haar vragend aan. Wat is de bedoeling? Moet ik alles weer vanaf het begin gaan herhalen? “Voel eens even hoe het nu met je is? Adem eens even wat rustiger.” Even ben ik flabbergasted. Rustig ademen? Voelen hoe het met me is? Wat zijn dat nou voor vragen?

Dan gaat er een knop om. Mijn adem zakt. In plaats van half uit mijn stoel omhoog te komen zak ik erin. Ik voel hoe ik zit en adem. Jeetje. Waarom voel ik dit normaal niet meer? Wat doe ik de hele dag eigenlijk? Vliegen? Zweven? In ieder geval alles behalve normaal op een stoel zitten en rustig ademhalen.

Ze neemt me mee in een ademhalingsoefening. Helemaal nieuw voor mij en dus vreemd in het begin. Maar naarmate ik het vaker en langer doe gebeurt er iets. Ik merk dat mijn lijf, maar vooral ook mijn hoofd, tot rust komt. Mijn gevoel komt weer terug, in alle hevigheid. De angst en de onzekerheid.  Verdriet. Maar ook blijdschap, opluchting en uiteindelijk acceptatie.

Naast de ademhalingsoefeningen begint ze me dingen te vragen en uit te leggen. Ze vertelt me over mijn Innerlijke familie. Eerst moet ik erg lachen om haar vergelijkingen en uitleg. Een innerlijke man, vrouw, jongetje en meisje? Duh! Natuurlijk heb ik die niet. Oké, die vrouw en dat meisje, dat begrijp ik nog. Maar hoe kan ik nou ook een man en een jongetje in mij hebben zonder op de seksuele toer te gaan of zwanger te zijn?

Ze legt het me uit, stapje voor stapje. En uiteindelijk valt dat Kwartje ook. Mijn innerlijke jongetje is behoorlijk van slag. Hij wil spelen, gek doen, spontaan zijn, maar moet alleen maar leren, werken en meer van dat soort serieuze shit doen. Dus laat hij zich op een andere manier ‘horen’.  De eigenschap die bij het jongetje hoort: impulsiviteit, komt er op een andere manier uit! Door veel alcohol te drinken bijvoorbeeld, of hele rare dingen te kopen. Als ie geen ruimte krijgt, dan pakt hij het wel op zijn manier! Met dat soort voorbeelden legt ze het me uit. En ik snap het steeds beter. Het klopt ook allemaal wat ze zegt. Ik vind het na acht keer bijna jammer dat ik niet meer terug hoef te komen.

Tijdens de laatste sessie maken we een heel plan met handvatten. Vaste rustmomenten op de dag. Niet meer dan één leuk en één lastig ding per dag doen. Kleuren gebruiken in mijn agenda om goed te kunnen zien wat de verhouding tussen inspanning en ontspanning is. Ze raadt me ook aan psychotherapie te gaan volgen. Omdat er toch wel “veel dingen zijn van vroeger waar ik nog last van lijk te hebben”. En Mindfulness. Dat kan ook iets voor mij zijn.

De psychotherapie is een ramp. Ik weet precies waardoor ik te lang teveel heb gedaan. Inzicht is er wel. Ik doe er alleen niets mee. Door mijn eigen opleiding en ervaring kan ik precies de antwoorden geven die nodig zijn. Ik mag zelfs mijn eigen ingevulde vragenlijsten uitrekenen en mijn eigen advies schrijven. Het laatste dat de psychotherapeut nog zegt is dat ik dan misschien maar pillen moet proberen. Ik ben nog nooit zo snel een gebouw uit gewandeld. Dat is hetgeen waar ik nooit aan zal beginnen. Pillen.

Op naar de Mindfulness. Ik doe de achtweekse training in Hengelo. Alleen. Een deel van de lesstof ken ik al, inmiddels heb ik er al het nodige over gelezen. Dat doe ik eigenlijk altijd als ik iets nieuws hoor dat interessant lijkt. Minstens vier boeken bestellen en er alles over lezen. Als een soort spons neem ik al die nieuwe informatie dan in me op om het tot in de eeuwigheid ergens op die harde schijf in mijn systeem op te slaan. Dus een makkie voor de juf. Ze vraagt me steeds wat ik er al van weet en ik geef mezelf eigenlijk al een deel van de les. De rest vult zij dan aan.

Ik oefen thuis en dat is heerlijk. Een fijne stem op een cd leidt me door een ademfocus, zitmeditaties, bodyscan en nog veel meer oefeningen heen. Na acht weken zit het erop. Ik oefen dagelijks door en mediteren (tja, zo heet het officieel nu eenmaal) wordt een vast onderdeel van mijn dag...

Wordt vervolgd!

28/07/2017 11:40

Reacties (2) 

04/08/2017 07:29
Uit het verhaal maak ik op dat je zelf ook een medische achtergrond hebt. Dat helpt natuurlijk wel aanzienlijk in het inzicht en bestrijding van deze vervelende ziekte. Burnout komt overigens regelmatig bij zelfstandigen voor heb ik onlangs gelezen...
04/08/2017 04:09
Knap hoe je je eruit vecht. Mooi en voelbaar geschreven.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert