Natuurfotografie: ik voel me een gezegend mens

Door Ktje gepubliceerd in Dieren en natuur

Meneer Ktje vertrekt naar het werk maar niet voordat hij de honden even buiten laten dollen heeft. Hij maakt me niet wakker, het is vakantie - zo stil mogelijk maakt hij zich uit de voeten. De kinderen hebben plannen: ik breng weg wie weggebracht moet worden en keer terug huiswaarts. Terwijl ik de auto parkeer komt er een wandelaar met twee honden af. Ik ken de meneer in kwestie niet en zie onze Herder al voor het raam staan - luid blaffend waarmee ze wil zeggen 'doorlopen meneer! dat is mijn baasje, kom er niet aan, kijk er zelfs niet naar of ik breek je in twee!' - de kleinste van de honden (formaat halfgrote kat) kijkt even verschrikt richting raam waar al dat geblaf vandaan komt, de andere hond is een mini-versie van onze Herder: heel goed getraind al want hij kijkt strak voor zich uit. Die is duidelijk aan het leren om er geen aandacht aan te schenken. Een prachtbeest is het. Terwijl ik uitstap vind het kleine hondje me heel interessant, begint te kwispelen en volgt mijn bewegingen. Ik sta vertederd te kijken: meneer en ik lachen en knikken vriendelijk naar elkaar.

Als ik de achterdeur open word ik verwelkomd door de katten en honden. Nauwelijks tien minuten weggeweest, zijn ze blij dat ik terug ben. Onze Jack heft haar kop(je) omhoog en doet een imitatie van een wolf - de schattigheidsmeter ontploft. Onze Herder doet zichtbaar een rekensom: we zijn met twee vertrokken en ik kom alleen terug thuis. Dat betekent dat ze vanavond nog eens wild tekeer kan gaan als nummer twee terugkomt!

Ik neem ze mee naar buiten en vul de drinkpannen. De zon schijnt fel en af en toe waait er een verfrissende bries. Ik overkijk de tuin en voel me op vakantie: dat gevoel heb ik hier eigenlijk altijd. Straks doe ik een rondje door ons bos, daarna zoek ik het uiterste plekje op van de tuin met de geiten. Die kunnen dan lekker grazen terwijl ik in een ligstoel hang met m'n ogen dicht... niet te lang, onze knotwilgen zijn in trek bij onze grazende vrienden. Menselijke geluiden zullen vervagen en het enige wat ik zal horen is de wind tussen de bomen en het mooiste lied van de vogels. Met wat geluk komt EJ zich nog eens vertonen - Eden zat vanmorgen al aan de voederplaats.

Mijn gedachten gaan even naar al die mensen die in een flatgebouw wonen, dik tegen hun zin. Ik word al gestoord als ik er aan denk. Van daaruit gaan m'n gedachten naar mensen die elkaar naar het leven staan en constant een eigen (verbale) oorlogssituatie creeëren. Dat lijkt wel hun 'veilige' wereld te zijn. Alweer word ik gestoord als ik er nog maar aan denk. Ieder huisje heeft zijn kruisje en in elke familie is er wel 'iets' wordt gezegd - dat is ook zo. Klasse is het als het binnenshuis kan geregeld worden zonder anderen mee te sleuren in de beerput - grappig (meestal toch) is het als hun miserie door je neusgaten geduwd wordt en kwaadaardige intenties als een boomerang hun eigen gezicht invliegen. Google-psychologen die op zoek gaan naar echte aandoeningen om daarna te gebruiken tegen hun vele zelf gecreeërde tegenstanders... je kan het maar een paar keer doen voor duidelijk wordt wie er nu precies niet honderd procent is.

Ik voel me dus gezegend... dat wil trouwens niet zeggen dat wij geen rare snuiters in 'onze kringen' hebben - het betekent gewoon dat we leven met een lach en een traan, zonder de ziekelijke nood aan gedoe. Met mensen onder invloed of een kink in de kabel van de bovenkamer kan je geen eerlijke discussie voeren - en toch laten we ons soms verleiden. 

De paarden rechtover ons in de wei zijn ondertussen een spel aan het spelen: ze lopen in gedachten op de prairie en worden achtervolgd... ze razen over de wei met en af toe een sierlijke sprong. Daarna geven ze zich over en gaan op hun rug liggen rollen. Prachtige dieren zijn het. De pony naast ons was een paar dagen geleden boos op me: de snacks (oud brood, wortelen) die ik in m'n handen had terwijl ik door het bos slenterde met de grazende vrienden waren door laatstgenoemden al opgepeuzeld nog voor ik haar een stuk kon geven. Ik dacht het te kunnen oplossen met een lief praatje maar trillende neusgaten en een stompende achterpoot vertelden me dat dit geen zoden aan de dijk zou brengen. Verwennerij of niet: ik ben dan maar naar binnen gelopen om meer brood. Daarna waren we weer de beste vrienden.

Onze gladiolen beginnen kleur te vertonen! De eerste kleur die opviel was die hiernaast: roze/rood. Een paar uur daarna viel me nog een andere op: heel donker paars. Prachtig ziet het eruit en ik ben benieuwd hoeveel verschillende kleuren eruit zullen komen. Geel, wit en oranje kan ik vast ook nog verwachten. Maar wie weet wat nog... tot zover m'n vandehakopdetak-artikel voor vandaag. Als je het verhaal niet meer kon volgen omdat ik van hier naar daar spring, vergeef het me. Als de moraal van het verhaal je volledig ontsnapt: laat maar gaan en concentreer je op de foto's. Als je ook daarin geen zin hebt heb ik maar één boodschap: wat doe je dan op mijn pagina, bende klinisch gestoorde sociopaten! Grapje... de moraal van het verhaal slipte even mijn donkere gevoel voor humor in.

18/07/2017 11:34

Reacties (22) 

1
03/08/2017 18:40
Leuk om te lezen en te kijken
1
29/07/2017 13:27
Mooi verhaal plus foto´s :-)
1
24/07/2017 11:45
Leuk verhaal en prachtige foto's.
1
21/07/2017 10:12
Je kan niet alleen bijzonder goed fotograferen, ook schrijven gaat je goed af. Ik word vrolijk van je verhaal. Ik moet er wel even bij zeggen, niet iedere flat is hetzelfde. Wij wonen in een soort van miniflat, de flat bestaat uit 6 benedenwoningen met tuin en 12 bovenwoningen die maisonnettes zijn. Dus wij hebben geen bovenburen. Wij wonen aan het trappenhuis. We hebben het best naar ons zin hier.
22/07/2017 09:36
Dank! Weet ik, niet iedere flat is hetzelfde en er zijn mensen die een flat prefereren boven een huis...
22/07/2017 11:16
Ik prefereer een flat niet boven een huis, maar toen wij een huis zochten konden wij met onze hypotheek alleen extreme kluswoningen kopen zegmaar. Maar ik denk dat het ook een beetje ligt aan de mensen die er wonen, ik ken ook mensen die in huizen wonen en nog last hebben van de buren. Als ieder maar blij is met de plek waar hij woont.
1
19/07/2017 19:57
Foto 2 = favoriet en je verhaal weer heerlijk.
19/07/2017 20:08
Mooie reactie, bedankt!
1
19/07/2017 03:01
Je kwaliteit van het balans van je gezegend voelen (ondanks ook je eigen menselijke muizenissen) en je de dingen dat leed heet in de wereld om je heen best kan beseffen is duidelijk terug te zien in veel van je artikelen, net als je donkere gevoel van humor met de prachtige foto,s van de vrolijke kant van het gevoel en leven. Ik hou van deze combinatie en je artikelen, graag gelezen en beken. Prachtige gladiool..en dan bedoel ik niet jouw maar die laatste foto ;-)
Ktje tegen ----
19/07/2017 10:04
Dank je voor deze mooie reactie! De donkerpaarse gladiolen (die hier niet op foto staan) vind ik nog mooier - foto's volgen ;)
1
18/07/2017 19:56
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
prachtige plaatjes, een heerlijk stukje natuur
18/07/2017 20:25
Merci :)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert