Het nieuwste testament volgens de verlichte San Tronco deel 60

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                   images?q=tbn:ANd9GcTZ1vJAczbtQ5Qwl_3Od_q

Op het podium stond een gigantisch scherm opgericht, er waren vaag beelden te zien van vorige concerten, het was nog te licht, maar de muziek was goed en zette de sfeer. Het hele stadion had een blauwe vloer. Om het gras te beschermen was een blauwe plastic bedekking uitgerold. We liepen met de stroom mee en stopten alleen even bij de wisselkraampjes. In het stadion kon je alleen met 'Stones dollars betalen.' Je kreeg 1 Stones dollar voor drie euro. Ik nam 10 Stones dollars en legde een briefje van 10 en eentje van 20 euro neer. Ik liet ze in mijn broekzak glijden en volgde Oreja naar voren. Een man met een Stones shirt aan kwam door de menigte lopen. Hij had een Stevie Wonder type zonnebril op en had een tank op zijn rug. Hij droeg een fel gekleurde hoge hoed met de woorden 'satisfaction.' 'Bier,'riep hij, 'koel bier.' Hij kwam vrijwel bij ons langs en ik dacht' dat is niet gek dan hoef je straks niet met een plastic beker bier in je hand je weg terug te vinden van een bierkraampje aan de zijkant door de massa. 'Hier,' riep ik, '2 biertjes alstublieft.' 'Dat is 4 dollar' zei de man en ik zag dat wat hij omgegespt had veel leek op wat de watermannetjes in Turkye hadden.

Een tank op de rug, met een leiding die vrijwel bij zijn hand uit kwam met aan het uiteinde een kraantje. Aan de ander kant was een koker die je wel eens ziet bij koffie automaten waar je een beker uit kunt trekken.

Ik diepte de vier dollar op uit mijn broekzak, en bekeek ze even voor ik ze aan de man gaf. Zij waren van plastic met een beeltenis van Mick Jagger met overdreven vooruitstekende lippen. Er stond op 'only valid Elijido concert.'  'Slim je kon ze alleen op dit concert gebruiken en ik nam aan dat elke concert de muntjes een andere kleur zouden hebben.

De man nam de Jagger munten aan en liet ze in zijn broekzak glijden, heel behendig tapte hij een biertje. Eerlijk is eerlijk het was een flink biertje, oversized zoals je dat wel ziet in Amerikaanse bioscopen met popcorn bekers. Ik gaf het eerste biertje aan Oreja en nam het tweede biertje aan en nam meteen een slok, het was inderdaad heerlijk koel. Het meisje met de kaleidoscoop ogen keek en zei, 'ik wil er ook wel eentje.' Die krijg je van mij,' lachte Oreja en diepte 2 dollar op. 'Nog eentje voor de dame,' zei hij tegen de bierman, die het geld ontving  en met een hand een beker trok en met de andere het kraantje bediende.

'Je moest niet flauw zijn,' dacht ik maar Oreja en ik hadden net wel 18 euro uitgegeven aan drie biertjes. Ik duwde die gedachte weg , je bent maar een keer bij de Stones en ach het bier was koud. 'Dank je,' zei het hippiemeisje, 'jullie zijn koel.' 'Iedereen zegt dat,' lachte mijn bierweggevende vriend. Ik draaide mij nog even om te zien waar het dichtstbijzijnde wisselkraampje was en zag dat de luifel net gesloten werd en ik begreep wat dat betekende, je Stones dollar kon je niet terug wisselen en zou na het concert waardeloos zijn, je kon ze maar beter uitgeven.

                            images?q=tbn:ANd9GcTZ1vJAczbtQ5Qwl_3Od_q

Een jongeman kwam het podium op en speelde een rif op een gitaar. een toetsenman stelde knoppen bij.

De duisternis viel nu snel en het scherm leek daglicht uit te zenden. Een groepje van 4 man kwam nu het podium op lopen. Eentje liep naar de drums en nam plaats achter de set, de andere twee namen een gitaar die in een standaard stond ter hand en clickte een knopje om en een lange slanke jongeman keek zenuwachtig de menigte in. 'het voorprogramma,' dacht ik, 'om het geluid af te stemmen. De jongeman tikte even op de microfoon. 'Good evening Elijido,' zei hij, ' we are the Drongs.. ha ha we are not the Stones or as you say the Rollings haha,' en hij stak twee vingers op als een peace sign.

Het hippie meisje stond nu met haar biertje in de hand tussen Oreja en mij en keek met grote ogen naar het scherm.

Een luid gejuich barstte los en een koor begon te roepen 'Jagger, Jagger, Jagger..' Het was heel aanstekelijk en ik, ja ik blerde ook mee.

Het meisje zei, 'dat ik dit mag mee maken, de Rollings, de fucking Rollings.' Ik kon mijn oren niet geloven en snapte dat zij net als de anderen geen idee had wie de Stones eigenlijk waren. Franco had met zijn stomme dictatuur deze mensen de mogelijkheid ontnomen om deel te zijn van een jonge veranderende wereld en zij die nu gekomen waren en jong waren, hadden een kaartje gekocht om te pochen, om een stukje legende van vervlogen tijden vast te houden en om later in de vrienden groep te roepen het was geweldig, alhowel zij geen test zouden verstaan, want het vreemde talen onderwijs in Spanje is bedroevend. Ik kreeg er een heel triest gevoel over.

 De Drongs deden hun best en het was nu nacht geworden, het geluid werd per song beter en net toen het goed aan te horen was, stopten zij. Zij liepen naar voren en bogen en verdwenen via een zij trappetje.

                                  images?q=tbn:ANd9GcSdMFSGycVZJuk2K_DBwhu

Nu klonk er een oerritme dat via de speakerwand de menigte deed trillen. De bass golfde tegen je borst aan en schudde aan je. Er was een lange verhoogde tong gebouwd die de menigte inliep als een pier, aan de kust. De tong zat vast aan het podium. Een groot luik klapte open in het midden van de tong en er kwamen mannen omhoog lopen. Rustig en bedaard. Toen de eerste man op de tong stapte veranderde hij als bij toverslag. Hij was de showman geworden, hij werd electrisch geladen, hij straalde mega persoonlijkheid uit. Hij hief zijn armen op en brulde de hemel in. Hij draaide om zijn as en boog even naar iemand die hem een roos aanreikte, hij rook aan de roos en kuste die en hield hem even aan zijn hart. Met een sierlijk haast vrouwelijk gebaar wierp hij de roos de menigte in. Hij deed een paar dans sprongen waardoor zijn lange felgekleurde mantel mee fladderde. Wij zagen het wonder dat vervuld werd. Mick Jagger en de Stones waren gearriveerd. De cameras pikten hem op en het scherm vulde zich met de reusachtige tong en de mannen. Jagger die als een hyperactieve aanwezigheid iedereen tot zich wilde nemen en zich zelf opzweepte tot een wervelwind van emotie. 

En dat was het precies, ik had de transformatie van 20 meter afstand gadegeslagen, alsof hij een AdHD'er was die nu leiding kon geven aan zijn wereld en ik besefte dat het wel eens de waarheid zou kunnen zijn. Mick Jagger zoog de energie van de aanwezigheid op, dronken van vreugde was hij weer echt. Keith Richards, waarvan alle fans al jaren zijn dood verwachtte, liep rustig achter Mick aan hij raakte even hier een uitgestoken hand aan en lachte even vriendelijk naar anderen. Daar achter kwam de brood magere Ronnie Wood die met een grote grijns naar iedereen zwaaide. Charlie Watts sloot de rij en zag er uit als hij was een aardige grijze opa van 76 jaar oud.

                                images?q=tbn:ANd9GcRynJDcI1b9-lMONjbhlLS

Als ik gedacht had dat Mick tot leven gekomen was toen hij de verhoogde tong betrad dan had ik mij vergist, nu hij een stap op het podium zette kwam hij pas echt tot leven. Je voelde dat het echt was, een tribal gebeuren, hij danste en bewoog zich ritmisch van de ene kant van het podium naar de ander kant. Also er niemand aanwezig was, Mick was in zichzelf gekeerd, hij hield alleen van zich zelf en wilde dat wel delen maar op zijn manier. In werklijkheid betoverde hij het podium hij liep het, hij danste er op, raakte het aan met een hand, draaide om zijn as en kwam uiteindeljk bij de microfoon uit die hij uit de standaard haalde en even tegen zijn kruis hield. Een luid hysterisch gekrijs brak los.

Keith had nonchalant zijn gitaar gepakt en zei nog wat tegen Ronnie Wood en Charlie Watt werd weer een jongeman achter zijn drums. Het werd stil. Watts begon een jungle oerbeat te slaan en wij wisten wat er zou komen. Het podium straalde ineens hel rood licht uit. 'Please allow me to introduce myself, I am a man of wealth and fame..' begon Mick te zingen en we wisten het, wij maakten Mick mee als de duivel in 'sympathy for the devil'.

Het was uitgekomen in 1968, toen ik jong was en ik voelde mijn ogen vochtig worden, te veel emoties, de muziek voerde mij 50 jaar terug, er was zoveel gebeurd dat niet meer te herhalen of te herstellen viel en ik stond weer even als 18 jarige met lovebeads om en een peace chain om mij nek en dacht aan alles dat verloren was geraakt en alles dat gewonnen was en ik wist dat Mick een medicijnman was die de kloof overbrugde.

Er werd aan mijn mouw getrokken, het was het hippie meisje. 'Dit zijn ze écht, he' vroeg zij?

'Ja, zei ik, 'dit zijn ze echt!'

San Daniel 2017

lees ook 61

landingspage-san-daniel

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.:landingspage-san-daniel

en 

Nederlandse auteurs page van San Daniel in Hebban

and the page of Dutch authors in Hebban

Author's pages:

Amazon author’s page San Daniel

Hebban.

Deel dit artikel aub! / share this information please! 

Vriendelijke groet en God Bless, kind regards and God Bless!

References:

The Book of Enoch- The Reluctant Messenger. Retrieved 14 June 2014.

The Book of Enoch. "The Book of Enoch as translated into Ethiopic belongs to the last two centuries B.C. All the writers of the NT were familiar with it and were more or less influenced by it in thought"

Nathaniel Schmidt, "Original Language of the Parables of Enoch," pp. 343–345, in William Rainey Harper

John J. Collins in ed. Boccaccini Enoch and Qumran Origins: New Light on a Forgotten Connection 2005 ISBN 0-8028-2878-7, page 346

P. Flint The Greek fragments of Enoch from Qumran cave 7 in ed.Boccaccini Enoch and Qumran Origins 2005 ISBN 0-8028-2878-7,

Nibley, Hugh (December 1975), "A Strange Thing in the Land: The Return of the Book of Enoch, Part 2", Ensign

https://nl.wiktionary.org/wiki/Ezau

Van Gogh (2009), Letter 535 To Theo van Gogh. Nuenen, on or about Tuesday, 13 October 1885:

Carolyn Lee. Adi Da: The Promised God-Man Is Here by The Ruchira Sannyasin Order of Adidam Ruchiradam. Amazon.com. ISBN 1570971439.

Tiele, CP (1912). "Appendix: some Buddhistic parallels". The religion of the Iranian peoples. I. (from the German) with Darmesteter's sketch of "Persia" and Goldziher's "Influence of Parsism on Islam (1st ed.). Bombay: The Parsi Publishing Co. p. 159. No one who has studied the Zoroastrian doctrine of the Saoshyants or the coming saviour-prophets can fail to see their resemblance to the future Maitreya.

Lutyens, Mary (1975). Krishnamurti: The Years of Awakening. New York: Farrar Straus and Giroux. ISBN 0-374-18222-1. Biography (partial) of Jiddu Krishnamurti, the presumed "vehicle" of the Maitreya in the 20th century, describes the events in some detail

https://en.wikipedia.org/wiki/Book_of_Enoch

https://en.wikipedia.org/wiki/Enoch_(ancestor_of_Noah)

18/07/2017 07:28

Reacties (5) 

06/08/2017 14:46
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
De parallel tussen San Tronco en Mick Jagger is treffend, zeer treffend. De beschrijving van de emoties dusdanig dat ze door de inlevende lezer worden gevoeld. Gelukkig staan de vervolgdelen al op mij te wachten! :)
1
18/07/2017 15:41
Volgens mij moet die Mick Jagger ook zo'n Enoch geweest zijn...gezien wat hij bij de jeugd losgemaakt heeft. Ik herinner mij nog de gekte met de eerste Rock 'n Roll optredens eind jaren '50, waar het jonge publiek ook helemaal uit z'n dak ging voor zo'n gek als Elvis Presley.
Gelukkig was ik toen al wat ik nog steeds ben: een life time fan van Duke Ellington, Fletcher Henderson, Oscar Peterson, Coleman Hawkins, John Coltrane en Charlie Parker.
Maar de sfeer is wel goed getroffen. Wat een afzetterij met dat bier!
1
18/07/2017 15:53
ja het is allemaal big bussiness
1
18/07/2017 13:32
Ondanks dat ik hier haast nooit meer reageer geniet ik wel degelijk van je verhaal! Mooi die emoties van een ouwe hip ☺️
1
18/07/2017 13:55
dank je lief mens
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert