Weet je wat? Ik ga eens lekker moeilijk doen!

Door Theun50 gepubliceerd in Over schrijven

4e1d27c60c871f9ac9fb52c51e2d818c_medium.

Waarom zou ik altijd een zinnig, goed lopend, verhaal moeten schrijven, niet op de traditionele wijze met pen en papier maar op digitale wijze, wat voor iedereen leesbaar is?
Mag ik, zoals het een slechte schrijver betaamt, er eens een heerlijke, nou ja, heerlijke, puinhoop van maken? Mag dat? Fijn, heel erg fijn!
Het is mij, meermaals onder de neus gewreven dat ik, maar dat is nu eenmaal mijn manier van schrijven, te veel zogenaamde ‘tussenzinnen’ en comma's gebruik die, zo beweren verschillende lezers, er voor zorgen dat het verhaal, als daar überhaupt al sprake van zou zijn, nog amper te volgen is.

Wat die lezers niet weten, en dat kunnen ze, als ik het hen niet vertel, ook niet weten, is dat ik, en hier heb ik ontzettend veel te danken aan de huidige elektronica, lees computer, bij het werken aan een verhaal of wat dan ook, steeds ellenlange zinnen, van soms wel meer dan tweehonderd woorden, gewapend met punten en komma’s, te lijf moet gaan. Kunt u het nog volgen? Mooi, dan ga ik verder.

In de allereerste plaats is dit, en laat dit het laatste zijn dat ik een lezend mens wil aan doen, om te voorkomen dat er ergens in Nederland, een lezer voor zijn (haar) computer ter plekke wegens leesstoornissen, veroorzaakt door mijn onzorgvuldig schrijven, er bij neer valt, maar ook, en dat ondervind u vanzelf wel bij het nalezen, moet deze tijdrovende bewerking er voor zorgen dat er, en hier moet ik de oplettende lezende kritiekspuiers wel gelijk geven, er een woordenbrij op het scherm overblijft, dat nog een min of meer enigszins leesbaar blijft.
O ja, en dan die witregels, zo hebben ze mij op school geleerd, moeten keurig, luisteren naar de tekst om dan zo, als het goed is, de lezer een minuscuul ruggensteuntje te geven zodat hij (zij), uiteraard vlot lezend, het verhaal al lezend kan overbrengen naar de hersenpan en het daar, ook deels afhankelijk van de hoeveelheid aan eigen I.Q natuurlijk, kan omzetten naar leesbare gevoelens van geluk, verdriet, blijdschap of wat dan ook, onderworpen aan wat de schrijver in het desbetreffende verhaal kwijt wil aan hem of haar, die ik, gezien de zich nu hier ter plekke ontstane schrijfomstandigheden, stilletjes aan mijn slachtoffer(s) mag durven noemen. Nou mensen, petje af, wat zeg ik; uitermate bewondering voor de lezers die, ondanks de nu toch wel erg vreemde tekststructuur waar nog steeds geen enkele verhaallijn aan vast te knopen is, toch, ondanks dat, hardnekkig blijven doorlezen, en in stilte hopen op….beterschap in de woordenbrij die ik ze heb voorgeschoteld.
Bent u er nog?

Verhip, ik heb zelfs, waarschijnlijk puur toevallig, een witregel weten te produceren.
Veel is ondertussen al wel duidelijk; dit schrijven zal, gezien de tegen alle regels van de schrijfkunst in, geen eervolle vermelding op Tallpay krijgen, in de zin van eventueel gemoed strelende plaatsingen, zoals het verhaal van de maand. Het is geenszins mijn bedoeling om, kattig schrijvend, de moe en getergde lezers in de, spreekwoordelijke, gordijnen te jagen. En nu kom ik bij een wel zeer teleurstellende eindconclusie, dat ik voorlopig even niets beter kan zijn dan een ongelooflijke letterbrijchaoot die, even niet gespeend van enige schrijfwetmatigheden, er een onleesbaar zooitje van heeft gemaakt, waarbij het mij niet zal verbazen dat het ook nog eens barst van de schrijffouten.
Sorry.
bf3cdf65f6f7bfecce78b31e8171e6e7_medium.

Theun50.

11/07/2017 15:32

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert