Een hoopvolle zondag

Door Willemijntje gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Zondag

Keurig gekapt is haar grijze haar

de roombotercake al gesneden

en de koffiekopjes staan klaar

 

Het tikken van de klok, een bekend geluid

een auto stopt, daar zijn ze, nee toch niet

de wijzers op het uurwerk schuiven vooruit

 

Monter drukt ze de radio aan

en even later weer uit

stel dat ze de deurbel niet hoort gaan

 

Het tikken van de breinaalden, een bekend geluid

regelmatig staat ze op

en tuurt links en rechts de straat af door de ruit

De kinderen hebben een drukke baan

slapen natuurlijk eerst uit

en komen vanmiddag tegen theetijd aan

 

Het tikken van hakjes op de gang, een bekend geluid

het is vrijwilligster Anja

ze rijdt met haar kar het avondeten uit

 

Bovenstaand gedichtje schreef ik zo'n jaar of twee geleden en is gelukkig niet van toepassing op mijn eigen moeke. Die heeft over aanloop en aandacht van haar - allemaal in haar nabijheid wonende -  kinderen en kleinkinderen niet te klagen. Ik ben de enige die niet in haar buurt woont, voor mij is het zo'n drie uur rijden om bij haar te kunnen zijn en ik moet het veelal doen met telefoon of skype.

Vandaag was het een beetje een rare dag en de klok speelde vandaag weer eens een hoofdrol. Vandaag ging mijn moeder onder het mes; ze kreeg aan de rechterzijde een nieuwe heup. Hoewel ze in haar hele leven nog nooit een ziekenhuis van binnen heeft gezien (kinderen zijn ook allemaal gewoon thuis geboren), was ze er heel relaxed onder toen ik haar gistermiddag aan de telefoon had.

Nippend van mijn koffie kan ik me niet concentreren op de ochtendkranten. Ik kijk op de klok, 08.00 uur de operatie begint. Ze heeft gekozen voor plaatselijke verdoving, haar bovenkamer werkt nog prima en ze was bang, dat volledige narcose daar afbreuk aan zou kunnen doen.

09.30 uur, de operatie zou nu zo ongeveer afgerond moeten zijn. 10.00 uur telefoontje van mijn zus alles oké, operatie is prima verlopen, ik haal opgelucht adem.

Sleutelen aan een 90-jarige (want dat is mijn mams) is tegenwoordig eigenlijk bijna 'not-done', die oudjes kosten de gemeenschap immers al handen vol geld, maar ik ben blij dat ze geholpen en nu hopelijk verlost is van die akelige pijn, welke die versleten heup veroorzaakte en morgen ga ik naar haar toe!

07/07/2017 20:16

Reacties (37) 

2
28/03/2018 11:59
Herkenbaar gedicht en straks als het Moederdag is is het weer een drukte van je welste.
1
29/07/2017 13:19
Mooi gedicht en erg tekenend, ja. Gelukkig dat het al weer wat beter gaat met je moeder!
2
27/07/2017 00:17
Je gedicht, wauw!! Heb kort geleden gehoord dat 200.000 mensen in nederland, ouderen, 1 of minder keer per half jaar bezoek krijgt!???? Dat is toch niet te bevatten. Was dit het hele gedicht of een stukje? Anders heeeeel graag ook de rest☺️
27/07/2017 15:18
Diep triest om zo eenzaam oud te worden. Hier stond laatst een oproepje in de krant; een moeder zocht samen met haar dochtertjes een oma (hadden er zelf geen meer) om te kunnen bezoeken. Vond het een heel goed idee.
1
14/07/2017 13:10
realistisch en mooi geschreven.
1
11/07/2017 19:13
Oud worden is niet gemakkelijk.. respect
1
08/07/2017 16:11
veel beterschap voor je moeder
09/07/2017 20:55
Merci Rabbit-green, het gaat al heel goed met haar.
1
08/07/2017 11:35
Ook op 90 jarige leeftijd kan je nog 15 jaar te gaan hebben , of meer.
het mooie is dat je het niet weet.
1
09/07/2017 20:54
En of dat kan, Josh! Haar huurvrouw is vorige week 105 geworden, woont ook nog op zichzelf en kwam even navragen of ze voor de planten (in huis en op het balkon) moest zorgen.
1
10/07/2017 19:23
Geweldig.- top.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert