Geliefd maar toch eenzaam

Door Eli gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Duizenden mensen lopen me voorbij, en toch voel ik me eenzaam achter dat masker dat er zo opgewekt en vrolijk uitziet. Achter het masker schuilt een gebroken ziel die zich zo gepijnigd en gebroken voelt. Enkel wanneer de nacht valt, laat ik mijn masker achter op mijn nachtkastje, daar waar het thuis zou moeten horen. De Maan heeft begrip voor mijn eenzaamheid, ze biedt me zelfs een schouder aan om op uit te huilen. Niemand anders heeft me ooit zo goed kunnen begrijpen als zij, dus iedere nacht opnieuw schijnt ze neer op me, bedekt ze me met een deken van duisternis en laat ze me mezelf zijn. 

Overdag ziet iedereen die prachtige glimlach, die heldere ogen, die opgewekte blik. Nooit zou je daar iets achter zoeken. Zelfs vrienden niet. Tussen hen kan ik geen woord uitbrengen, ik probeer het telkenmale opnieuw maar dan wordt iedere keer mijn keel te droog. Zouden zij dat ook soms hebben, dat ze hun woorden zo hard afwegen tot zelfs geen klank het keel kan ontsnappen, of doe alleen ik dat? Mijn hart zinkt tot op de bodem en de tranen vloeien opnieuw achter het onschuldige masker.

Door de jaren heen werd het masker steeds dikker en belangrijker. Hoe meer ik alsof doe, hoe minder mensen naar mijn gevoelens vragen, en dat zorgt voor een soort vrede. Zo kan ik mezelf blijven, zonder dat iemand echt weet wat dat wil zeggen. Ik ben niet altijd zo geweest, ooit liet ik mensen gemakkelijk toe in mijn leven, was ik erg geliefd, maar daardoor voelde ik me alleen maar eenzamer, want hoe meer mensen erbij kwamen, hoe meer ik me afvroeg of ik iets verkeerds ging doen en of ze het allemaal wel meenden wat ze tegen me zeiden. 

Ik begon me rustig aan af te schuilen voor de wereld, tot op het punt waar het leek dat ik op pauze stond in een wereld dat nooit ophoudt met draaien. Alsof ik een film was en de mensen rondom mij de kijkers. Alleen deed ik er niet meer toe en werd ik op pauze gezet, zodat de kijkers zich met andere dingen bezig konden houden. Door stil te staan kreeg ik de tijd om na te denken, over de mensen, over het leven, over mijn gedachten, alles wat maar i me opkwam, maar de eenzaamheid verdween niet. 

Vooral gedurende de nacht, toen werd die eenzaamheid me teveel en zwichtte ik vaak onder het gewicht van mijn zorgen en mijn leed. Toch begreep niemand me, dus deed ik er geen moeite meer voor om het mensen te laten begrijpen. Ik gaf het op, ik gaf alles op, daarom begon ik met het masker, zo zat mijn ware aard ergens diep vanbinnen en kon ik niet meer gebroken worden, dacht ik. 

 

28/06/2017 15:36

Reacties (1) 

14/07/2017 12:21
Mooi geschreven
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert