Toen hij wegging

Door Eli gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Toen hij wegging van die plaats waar hij me zijn liefde verklaard had, liet hij me achter met een leegte dat alleen beschreven kan worden door een kogel van een revolver die recht door mijn hart ging. Tranen vielen tot op de grond, maar nooit nam hij de tijd om zich terug naar mij te wenden. Hij keerde zijn rug naar me en verliet me met een strakke pas, zonder aarzeling, zonder verdriet, zonder liefde..alleen maar haat. De afgunst in zijn ogen toen hij me vertelde dat alles voorbij was, was iets dat ik nog nooit had gezien. Het beest in hem kwam naar boven maar was ontembaar geworden voor me, alleen zij kon hem nog temmen. 

Toen hij wegging van de liefde die hij me had leren kennen, zocht hij haar. Altijd al was hij zo geweest, zo hartstochtelijk maar toch zo haatdragend. Volgens hem was onze liefde weggeëbd, zoals de zee die rustig aan wegvloeide van de baai. Zijn haat kwam pas naar boven toen hij zijn controle verloor, met zijn handen in zijn zakken zei hij me voor de allerlaatste keer: "Ik hou van je, niet zoals gisteren, maar ook niet zoals morgen. Mijn liefde voor jou zal eeuwig blijven, alleen de vorm ervan zal veranderen, vaarwel." 

Het beviel hem niet, dat ik hem liet gaan zonder hem tegen te spreken, zoals hij gewoon van me was. Ik zei niets, hield hem niet tegen, greep hem niet meer vast, ik liet los. Mijn muren bouwden zichzelf terug op en weg was hij. Van onbekenden naar geliefden eindigden we de band met opnieuw onbekenden. Ik verloor mezelf toen hij wegging, overal zocht ik hem, maar hij had haar al lang voor zich gewonnen. Met een hoofd gericht naar de grond ging ik verder met mijn leven, hij deed hetzelfde, alleen met verheven hoofd. Hij was gewonnen. 

Zijn revolver sprak nog een laatste keer, daar, op diezelfde plaats waar hij was weggegaan. Ik stond er, te kijken naar wat nog overbleef van dat wat alleen nog maar een zoete droom was geworden. Hij tikte me op de schouder en ik liet me vallen. Met een luide knal kwamen mijn muren op de grond terecht, zijn revolver, gevuld met kogels van haat, schoot me neer en brak me volledig. Hij raapte me op, verzamelde alle stukjes en bouwde me terug op, maar alles was anders. Hij kon me nooit meer maken hoe ik was, hoe hard hij ook maar probeerde. Hij was me verloren en voelde me als zand door zijn vingers glijden. 

Toen hij wegging, ging hij niet alleen weg van die plaats of van mij. Hij ging weg van zijn verleden maar ook zijn toekomst, hij ging weg van de persoon die hij dacht te kennen. Toen hij terugkwam, kwam hij terug naar een willekeurige plaats met een onbekende. Kwam hij terug naar iets dat niet bestond, of toch niet meer. 

28/06/2017 13:54

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert